_นารา_
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จีบด้วยปาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 208

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบด้วยปาก
แบบอักษร

เฮือก!

ร่างกายของเด็กหนุ่มวัยสิบขวบในชุดนอนของเด็กผู้หญิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดในยามค่ำคืน

เหงื่อไคลไหลซึมตามไรผมสีหมึกดำ นัยตาสีอเมทิสสั่นระรัวอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากบางเฉียบเผยอออกเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดจนใบหน้าแดงเถือก

“มะ...แฮ่ก เมื่อกี้ฝันอะไรกัน?”ผมกุมหัวอย่างห้ามไม่ได้เมื่อมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา มองไปรอบๆห้องที่ยังมีร่างของชายหนุ่มทั้งสี่ที่อยู่ตามมุมต่างๆที่ผมเป็นคนลากไปวางไว้

รู้สึกคาใจกับความฝันเมื่อกี้อยู่หรอกแต่ต่อให้ฝืนนึกตอนนี้ก็คงนึกไม่ออกอยู่ดีล่ะมั้ง

ผมสะบัดหัวเรียกสติตัวเองก่อนจะลอยเข้าห้องน้ำไป เมื่อออกมาสามีทั้งสี่คนก็ยังสลบเหมือดไม่มีวี่แววว่าจะตื่นเลยสักนิด

อ่า...โดนสูบพลังไปขนาดนั้นยังไม่ตื่นก็ไม่แปลกใจเท่าไร

วูบ

ปึก

“อ๊ะ!”ผมที่ถูกวาร์ปมากะทันหันส่งเสียงร้องอย่างตกใจ

และคนที่จะทำแบบนี้กับผมก็มีอยู่เพียงคนเดียว!!

“มีอะไร?”

“กว่าเจ้าจะตื่นนะ”ครูสเท้าคางกับโต๊ะมองผมอย่างเอือมระอา

“....”

“เฮ้อ ตอนนี้เจ้าพลังล้นปรี่เลยสินะ...อ่า ที่ข้าต้องการจะคุยก็คือเรื่องที่เจ้าพึ่งจัดการมานี่ไง”ครูสลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมายืนตรงหน้าผมที่ย้ายก้นตัวเองจากพื้นมาเป็นบนโซฟาแทน

“ข้าก็จัดการเรียบร้อยวางยาพิษผ่านพลังเวทย์ใส่นายอานต์นั่นจนตายไปและพวกผู้เฒ่าสำคัญๆทั้งหลายของแต่ละเผ่าก็ม่องเท่งไปแล้วด้วย...นอกนั้นก็มีแค่เรื่องที่พวกกาเดลกับมี่ถงจะมาอยู่ที่นี่”ผมพูดอธิบายดีเรื่อยเปื่อย

“เรื่องนั้นข้ารู้แล้ว!”ครูสตะคอก

“แล้วท่านต้องการจะรู้อะไร?”ผมกรอกตาเบื่อหน่าย

ในนิยายเจ้าพ่อบ้านี่ควรนอนจมเตียงอาการออดๆแอดๆสิ นี่เป็นเพราะผมช่วยเอาไว้แท้ๆ!

ยังไม่สำนึกอีก! (แล้วคุณพ่อเขาจะรู้กับหล่อนไหมล่ะยะ!)

“สามีคนที่เหลือของเจ้าต่างหาก!”

“หือ?”ผมเบิกตากว้าง

สามี...คนที่เหลืองั้นหรอ?

“ข้าดูก็รู้ว่าสี่คนนั้นไม่เพียงพอต่อเจ้าในอนาคตแน่ๆ ขนาดเจ้าใช้พลังไปกับแค่งานเล็กๆแบบนี้แต่เจ้าสี่คนนั้นก็หมดแรงจนหลับไปเกือบอาทิตย์แบบนี้ ถ้าในอนาคตที่เจ้าต้องใช้พลังมากกว่านี้สามีสี่คนนั้นของเจ้าไม่ตายไปเลยหรือไง!?”ครูสหน้าดำหน้าแดง แววตามีประกายความเป็นห่วง

อ่า...ผมอยากจะพูดมากเลยว่าไอ้งานเล็กๆที่ท่านพูดมันทำให้ท่านเกือบตายมาแล้ว

แต่เรื่องที่พ่อเขาพูดก็ถูกนะ ตอนนี้พวกเธียยังไม่ได้สติเลยทั้งๆที่ทำไปแค่อาทิตย์เดียวเอง(!?)

คงต้องไปสอดส่อง...ไม่สิ ไปตามจีบคนที่เหลือได้แล้วสินะ

คงต้องไปหานายอเล็กเซ่ที่ทิ้งช่วงไปนานก่อน

“ข้าเข้าใจแล้ว ยังไงตอนนี้ก็ไปหานายมักมากคนนั้นเป็นคนแรกเลยละกัน!”ผมลอยขึ้นก่อนจะยิ้มหวานส่งไปให้ผู้เป็นพ่อ จนเจ้าตัวทำหน้าแหยงออกมา

นี่ลูกนะครับ!

.

.

.

.

“คราวนี้ข้าเหมือนแค่ผู้ติดตามของเจ้าเลยนะ”ครูสพูดอย่างหงุดหงิดทั้งที่เมื่อก่อนต้องอุ้มพาไปนู่นนี่แต่ตอนนี้กลับเป็นเดินตามหลังแทน

ผมเมินไปอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะมองไปรอบๆอย่างสำรวจ

คงเพราะยังไม่ถึงฉากที่นางเอกปรากฎตัวออกมาผมเลยต้องพึ่งสมองในการตามหานายแพทย์คนนี้ด้วยตัวเอง มันทำให้หาตัวยากอยู่เหมือนกันนะ

ครูสมองไปที่บุตรชายในชุดโกธิคสีดำแดงแสนฟูฟ่องที่ถือร่มผ้าสีดำตรงหน้าอย่างเรียบเฉย มาร์ตินนี่ยิ่งโตยิ่งเหมือนแม่ ศพที่มาร์คินพากลับมาด้วยทำให้เขาหวนคิดถึงภรรยาสุดที่รักที่ตายจากไปหลังคลอดบุตรชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังผู้นี้

....และเขาก็ไม่คิดจะมีผู้ใดมาแทนที่นางอีก

“เฮ้อ....”ครูสนั่งลงกับพื้นยกมือขึ้นกอดอกนั่งรอมาร์ตินที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

อีหรอบนี้ก็คงคิดข้อมูลอยู่นั่นแหละ

อ่า...นานอเล็กเซ่นี่หาตัวยากจริงๆ ข้อมูลก่อนจะเจอนางเอกนี่น้อยแสนน้อยจะให้คลำทางที่ปลายแสงริบหรี่ไปอย่างเสียเวลาไม่ได้เพราะทิ้งเจ้าหมาบ้าสี่ตัวไว้ด้วยกันที่บ้านอีกต่างหาก

เกิดอาละวาด(?)ขึ้นมาจะแย่

รู้สึกว่านอกจากจะเป็นตาแก่ที่มักมากในกามแล้ว จริงๆก็เป็นคนปากหมาอยู่ไม่น้อย ชอบทำตัวเต๊ะเป็นคนกระจอกทั้งที่ตัวเองก็มีฝีมือมากมาย

ถ้าจำไม่ผิด...ที่ไหนมีนายแพทย์นั่นก็จะมีเสียงเอะอะอยู่เสมอ

“เฮ้ย! ตามมันไปอย่าให้มันหนีไปได้!!!”

“เฮ้~~~~!!!”

ปริบๆ

อ่า...ผมนี่มันดวงดีจริงๆนั่นแหละ

เสียงของหัวหน้าแก๊งอันธพาลตะโกนก้องนำพาลูกน้องนักเลงวิ่งไล่ตามชายหนุ่มผมสีมิ้นที่มีใบหน้าหวาดกลัวทั้งที่นัยตาสีเดียวกันสั่นระริกระรี้อย่างตื่นเต้น

ร่างกายสมส่วนในชุดสีขาวพริ้วไหววิ่งหนีจากแก๊งหลายสิบคนอย่างไม่มีทีท่าจะเหนื่อย

“นายนั่น”ผมพูดเสียงเบาปลุกครูสที่กำลังนั่งหลับตาอย่างรอคอยให้ได้สติ

รอบนี้จะไม่แค่สอดส่องแล้ว จะตามจีบให้มาเป็นสามีให้ได้!!

.

.

.

.

ตึง!

“เจ้าว่าอันใดนะเจ้ามนุษย์งี่เง่า!!”เจ้าของบาร์ทุบโต๊ะอย่างหัวเสียกับลูกค้ามนุษย์ที่มีนิสัยกวนประสาทเบื้องหน้า

(_)

“ข้าแค่บอกว่าอาหารของร้านเจ้ามีรสชาติห่วยแตกแม้แต่หมายังไม่กินเลยไง”

หมับ!

“งั้นก็ไปกินอาหารหมาเสีย!!”เจ้าของร้านกระชากคอเสื้อคนปากเสียอย่างรุนแรงง้างมือที่กำปั้นอันใหญ่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนก่อนที่มันจะแหวกอากาศพุ่งไปที่ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าด้วยความโมโห!

ตึง!

“.....”

“หือ?”

ลูกค้ารอบด้านที่รอคอยความสนุกถึงกับชะงักงัน เสียงรอบด้านพลันเงียบลง แม้แต่ตัวละครหลักของความสนุกครั้งนี้นังมีท่าทีแปลกใจ

ในเมื่อกำปั้นที่ควรจะตั๊นหน้าเขากลับถูกปลายร่มสีดำหยุดเอาไว้อย่างง่ายดายด้วยฝีมือของเด็ก ‘ผู้หญิง’ ตัวเล็กๆคนหนึ่ง

“การใช้ความรุนแรงมันไม่ดีนะ”น้ำเสียงหวานใสก้องกังวาลไปทั่วร้านกระชากหัวใจของเหล่าชายหนุ่มให้อ่อนระทวยกันถ้วนทั่ว แม้แต่เจ้าของร้านก็ยังหน้าแดงซ่านจนภรรยาหลังร้านมองตาเขียว

ไอ้ผัวหื่นกาม! (ภรรยากล่าวอย่างเคียดแค้น)

แต่...ดูเหมือนจะมีคนที่ไม่ได้รับผลกระทบที่ว่านั่นเลยสักนิด

“ยุ่ง”

ผมเลิกคิ้วอย่างสงสัยกับคำตอบแบบนี้ แต่พอครุ่นคิดสักครู่ก็เข้าใจ....ก็แค่อยากทำตัวให้ผมสนใจจากการมีปฏิกิริยาแตกต่างจากผู้อื่น

เพราะหมอนี่มันเจ้าชู้สุดๆ

นิสัยต้องโดดเด่นพอที่จะเป็นพระเอกคนแรกอยู่แล้ว!

ผมลอบยิ้มก่อนจะแสดงสีหน้าสนใจดั่งที่เจ้าตัวต้องการ

“ข้าแค่ต้องการจะช่วยเหลือ”ผมแสร้งพูดอย่างไม่พอใจกับท่าทางที่ปฏิเสธการช่วยเหลือของผม

“ข้าหาได้ต้องการ”อเล็กเซ่ปัดร่มของผมออกก่อนจะวางเงินแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างหล่อเหลา ทำให้สาวๆในร้านมองตาปรอย

ส่วนผม....ตลกเป็นบ้า

ในนิยายออกจะเท่แต่ตัวจริงกับมากเล่ห์เสียแทน

ผมวิ่งเตาะแตะออกจากร้านตามอเล็กเซ่ไป...ยังไงผมก็ต้องจีบล่ะนะ

“เดี๋ยว!”ผมหุบยิ้มเมื่อเขาหันหน้ามาแล้วทำหน้าขึงขังไปขวางนายนี่เอาไว้

“ทำไมเจ้าถึงได้ปฏิเสธน้ำใจของข้ากัน!”

“ก็บอกแล้วว่าข้าไม่ได้ต้องการ”อเล็กเซ่พูดเสียงเรียบแต่นัยตามีความพึงพอใจเด่นชัด ทำให้ผมอดจะหัวเราะในใจไม่ได้จริงๆ

แก่ขนาดนี้แต่ยังปกปิดได้ไม่แนบเนียนหรือเพราะเห็นผมเป็นเด็กกันแน่นะ

“ไม่เคยมีผู้ใดปฏิเสธข้าได้”ผมเท้าเอวยืนประจันหน้ากับตาเฒ่าในร่างชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้

“ข้าไม่อยากยุ่งกับปีศาจ”

“....”

“หึ...ตกใจล่ะสิที่ข้ารู้ แค่ฟังจังหวะการเต้นของหัวใจจังหวะการหายใจข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นปีศาจ”

“....”

อ่า....จะว่าไปหมอนี่เป็นหมอที่ฝีมือเก่งกาจ ถ้ายังไม่ตายก็สามารถรักษาได้ราวกับปฏิหาริย์

....แอบอันตรายอยู่เหมือนกัน

“เพราะงั้นอย่ามายุ่งกับข้า”อเล็กเซ่พูดแค่นั้นก่อนจะเดินผ่านผมไปอย่างเย็นชา ร่องรอยความพอใจก่อนหน้าก็หายไปราวกับคนละคน

นี่ผมก็โดนหลอกงั้นสินะ...รู้สึกไม่พอใจนิดๆแฮะ

เป๊าะ!

“!!!”

“เฮ้อ ในเมื่อรู้แล้วก็ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังข้าต้องการเจ้า....กลับกับข้าเสีย”ผมพูดเสียงเย็นมองไปที่ชายหนุ่มที่ลอยอยู่บนอากาศด้วยฝีมือของผม

“ข้าหาได้ชอบผู้ชาย!!”อเล็กเซ่ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวเพราะพลังของตนสู้กับเด็กตัวเล็กๆไม่ได้เลย

“เดี๋ยวเจ้าก็ต้องชอบ....อยู่กับข้าล้วนแต่ได้รับผลดี”

“วาจาหลอกเด็กเช่นนั้นผู้ใดจะไปเชื่อ!”

“งั้นหรอ? อืม...งั้นข้าต้องทำเช่นไรเจ้าถึงจะเชื่อ?”

“....”

ความปรารถนาพาดผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววิทำให้ผมเข้าใจได้ในทันที....เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เสี่ยงพบเรื่องเพศของผมในที่ๆไม่ปลอดภัยแบบนี้

แค่ปากก็พอแล้วมั้ง?

.

.

.

.

.

“อึก....จะ เจ้า!”อเล็กเซ่ครางลั่นแบบนี้มามากกว่าหกชั่วโมงแล้ว เสร็จสมไปกี่รอบก็ไม่อาจนับได้

เพียงแค่

แค่...ปากเล็กๆสีชมพูซีดนั่น!

น้ำกามที่เปรอะเปื้อนใบหน้าและชุดสีดำทำให้เขารู้สึกอยากขย้ำเด็กตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร อยากจะจับมัดได้เห็นผิวซีดๆนั่นขึ้นรอยแดงๆสักครา!

แผล่บ

ผมเลียน้ำคาวๆนั่นเข้าปากอย่างไม่รังเกียจก่อนจะลุกขึ้นเมื่อเห็นอเล็กเซ่หมดแรงจากการใช้สมองมากเกินไป

ความโรคจิตที่ชัดเจนบนใบหน้าทำให้ผมแอบขนลุกนิดหน่อย คิดว่านายนี่ต้องคิดทำอะไรพิเรนทร์ๆกับผมในอนาคตอันใกล้นี่แน่ๆ

“แค่นี้คงเพียงพอ....ข้าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เจ้าฟัง เจ้าต้องการจะไปกับข้าหรือไปตามทางของเจ้าข้าก็ไม่แม้แต่จะรั้งเอาไว้”ผมกล่าวเสียงจริงจัง

อเล็กเซ่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วก่อนจะใช้แรงอันน้อยนิดในการใส่กางเกง

ทั้งที่สุขมากแต่ก็หมดแรงไปมากเช่นกัน นี่เขาโดนดูดพลังไปเช่นนั้นหรือ?

“ว่ามา”

ปีศาจตนนี้ต้องเป็นปีศาจราคะเป็นแน่แท้ ทำให้คนที่ใช้ชีวิตมานานเช่นเขาติดกับได้ง่ายๆด้วยปากเช่นนั้น!!

และผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดทั้งเรื่องสามีคนอื่นและเรื่องพลังของผมอเล็กเซ่เพียงแค่จิบน้ำชาไปเรื่อยๆ เหมือนตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้างจนผมเล่าจบเขาถึงได้วางแก้วน้ำชาลง

“อ่า...แล้วทำไมถึงต้องเป็นข้า? ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งเพียงเท่านั้น”อเล็กเซ่สบตากับผมอย่างจริงจัง

“ก็เหมือนกับเจ้า...เพราะข้ารู้ว่าเจ้าหาใช่คนธรรมดา เพียงแต่ข้าใช้หัวใจในการมอง”

ผมขออ้วกได้ไหม การจีบไม่ควรต้องพูดอะไรเลี่ยนๆสิ! แต่....แต่ก็เพื่อชีวิตของผมเลยนะ!

“.....”

“คำตอบของเจ้าเล่า?”

“ข้าขอมีเล็กมีน้อยบ้างได้หรือไม่?”

ผมขมวดคิ้ว....จริงๆก็เคยคิดเรื่องพวกนี้อยู่ว่าถ้าสามีของผมไปมีคนอื่นที่ผมไม่รู้จักขึ้นมาจะทำเช่นไร จะโมโหหรือไม่แต่ไม่ว่าจะคิดกี่ครั้งผมก็รู้สึกไม่พอใจทุกที

ผมนี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆ

แต่ในกรณีที่ไปมี ‘คนอื่น’

“ถ้าเป็นสามีของข้าคนที่เหลือล่ะก็ได้นะ”

“!?”

“สามีเอลฟ์ของข้าที่นามว่าเธีย ก็มีใบหน้างดงามเช่นกัน”ผมยิ้มร้ายเดียงสาจนอเล็กเซ่เผลอขนลุกขึ้นมา

ซึ่งทางเธียที่ยังคงสลบเหมือดก็สะดุ้งขนลุกขึ้นมาทั้งที่ยังนอนหลับอยู่

และแล้วอเล็กเซ่ก็ยอมตกลงปลงใจกับผมอย่างง่ายดาย

แบบนี้เขาเรียกว่าไรนะ....

จีบด้วยปากแลกด้วยน้ำได้หรือไม่?

 

 

 

 

 

+++++++++++++++

แงงงงง มาช้าไปโหน่ยยยย

นายอเล็กเซ่ของเรานี่ใจง่ายไปหรือไม่นะ?

จริงๆแล้วมีความลับเรื่องที่นางใจง่ายให้กับน้องมาร์ของเราอยู่ด้วยล่ะ!!

เดี่ยวตอนหน้าจะเฉลย!!

อย่าพึ่งดูถูกพระเอกคนแรกของเราเชียวนะ

ความคิดเห็น