email-icon facebook-icon Line-icon

ตอนที่4 อย่ามาหยิกแก้มผมก็แล้วกัน

ชื่อตอน : ตอนที่4 อย่ามาหยิกแก้มผมก็แล้วกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2563 05:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 อย่ามาหยิกแก้มผมก็แล้วกัน
แบบอักษร

เป็นเอกเดินเข้าไปใกล้ๆกับผู้จัดการส่วนตัวของเขา แต่ไม่สามารถสื่ออะไรได้เลย ซึ่งเขาเดินผ่านใครมาหลายคนก็ไม่ใครรับรู้ถึงการมาของเขา 

“แฟนคลับ1”:แกๆเขาเปิดให้ดูแล้วมาดูกัน  

”แฟนคลับ2”:จริงด้วย  

“สตาฟ”:ทุกคนเงียบๆนะคะ ตอนนี้เราเปิดให้ดูแล้ว เวลาทั้งหมด10นาทีค่ะ หลังจากนั้นคุณหมอจะมาแจ้งอาการของน้องเป็นเอกให้ทราบนะคะ  

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบรวมทั้งเป็นเอกที่เดินกลับมาหาปลาวาฬ ที่นั่งมองร่างเขาที่ฉายทางจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ให้ดู เขาเดินตามผู้จัดการส่วนตัวของเขาออกจากห้อง แต่เขาไม่สามารถตามไปได้  

“อ้วน ทำไมผมตามเขาไปดูร่างตัวเองไม่ได้ล่ะ …“เป็นเอกถามด้วยนํ้าเสียงหงอยๆ 

“ก็เขาไม่เรียกชื่อเอกให้เอกตามเขาไปหนิ เลยไปที่อื่นไม่ได้ คุณอยู่ได้เฉพาะที่ ที่มีผมอยู่ …”ปลาวาฬอธิบายเสียงเบาๆขณะตาก็มองไปที่จอ 

“ร่างของผมเหมือนนอนปกติเลยนะ …”เป็นเอกจ้องมองร่างของตัวเองด้วยความซึมเศร้า แล้วพูดเหมือนเพ้อออกมา 

“ผมว่าเราไปดักรอใครสักคน ที่เป็นญาติของเอกไหม ที่ลานจอดรถ…”ปลาวาฬเห็นหน้าของวิญญาณหงอยๆแล้วสงสาร 

“รอที่ไหนล่ะ ลานจอดรถมีแปดชั้น …”เป็นเอกหันหน้างอๆของตัวเองมาถาม 

“แต่ถ้าเราอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรนะ ผมเข้าไปเยี่ยมคุณไม่ได้ …“ปลาวาฬเข้าใจความรู้สึกของวิญญาณที่ไม่สามารถเข้าร่างของตัวเองไม่ได้ เลยพยายามใจเย็นคุยด้วย 

“อือ …”เป็นเอกรับคำสั้นๆ 

“พี่เอ่อ พี่ครับจะกลับแล้วเหรอ ผม กุมภาครับ พี่ชื่ออะไรครับ …”คนที่นั่งถัดไปสอง เดินเข้ามาถามเบาๆพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม 

“ผมปลาวาฬครับ …“ปลาวาฬหันไปตอบเบาๆเพราะทุกคนกำลังให้ความสนใจภาพที่เป็นเอกนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แต่แปลกใจทำไหมคนนี้ถึงเข้ามาทักเขา เพราะเขากำลังพยายามเดินตัวลีบที่ทำยังไงก็ไม่ลีบในสายตาของเป็นเอกที่กำลังมองและยิ้มขันเขาอยู่ กำลังจะเปิดประตูออกมาจากห้องสำหรับแฟนคลับเงียบๆแล้วเชียว 

 

“จะกลับแล้วเหรอครับ ไปทานข้าวกันไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง…“เมื่อพากันเดินพ้นจากห้องออกมากุมภาก็ถามขึ้นทันที อย่างไม่ให้เสียเวลา กับคนที่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นทันที 

“อ้วน ไม่ต้องคุยกับมันเลยนะ …”เป็นเอกวิญญาณที่เอาแต่ใจบอกด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจ 

“ขอบคุณนะครับที่ชวน แต่ผมมีธุระที่จะไปทำต่อครับ …”ปลาวาฬบอกยิ้มๆอย่างรักษามารยาท 

“มิน่าถึงรีบกลับ ให้ผมไปส่งไหมครับ เอ่อคือ ผมขอจีบปลาวาฬได้ไหมครับ รังเกียจไหมครับ…“กุมภาถามด้วยความเร็วเพราะปลาวาฬกำลังจะเดินออกไป และกลัวไม่มีโอกาศได้เจออีก 

“ห๊ะ !!! …”ปลาวาฬแทบสะดุดล้ม เพราะไม่ทันตั้งตัวว่าจะมาเจออะไรแบบนี้ 

“อ้วน !!! กลับ !!ไม่ต้องไปดักรอใครทั้งนั้นแหละ …“วิญญาณที่เอาแต่ใจพูดด้วยอารมณ์ที่เสียสุดๆ 

“ขอโทษนะครับ ผมให้จีบไม่ได้ ขอตัวนะครับผมมีธุระจริงๆ…”ปลาวาฬตัดบทรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้คนข้างหลังมองตาละห้อย 

 

“เอก เอก อารมณ์เสียทำไมเนี่ย …”ปลาวาฬถามขึ้นด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องเหวี่ยงวีนด้วย เดินหน้างอนำหน้าไปไม่รอ 

“ก็บอกอ้วนแล้วไงว่าไม่ให้คุยกับคนอื่น …“แล้ววิญญาณที่เอาแต่ใจก็เดินหน้างอไปที่ลานจอดรถ ปลาวาฬได้แต่ส่ายหัวกับความไม่มีเหตุผลของวิญญาณที่เอาแต่ใจ แต่ทั้งคู่ก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน จะไม่อะไรเลยถ้าเสียงที่คุยกันมันไม่คุ้นและได้เอ่ยชื่อของเป็นเอกขึ้นมาด้วยจนต้องหยุดฟัง ปลาวาฬรีบเดินไปแอบที่หลังเสา ในขณะที่เป็นเอกเดินเข้าไปร่วมในวงสนทนานั้นด้วย 

 

”คนเล็ก”:พี่ชลครับ ขอบคุณนะครับที่ให้ผมคนเดียวได้เข้าเยี่ยมพี่เป็นเอก  

“ชลที”:ไม่ต้องห่วงเราจะเป็นคนเดียวที่พี่จะให้จิ้นกับน้องเป็นเอก และพี่จะพยายามให้เป็นคู่จริงให้ได้ 

”คนเล็ก”:ขอบคุณอีกครั้งนะครับ แล้วผมจะโอนส่วนที่เหลือให้ 

“ชลที”โอเค แต่มัน ก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของน้องคนเล็กด้วยนะครับ น้องคนเล็กก็น่าจะรู้ดีว่าน้องเป็นเอกเป็นคนพูดตรงแค่ไหน และปากก็ร้ายแค่ไหน งานนี้ไม่ใช่งานง่ายๆนะครับ 

“คนเล็ก”:พี่ชลไม่ต้องกลัวหรอกครับ ผมรู้ว่าพี่เป็นเอกเป็นคนยังไง ยังไงผมก็จะจ่ายให้สมกับความยากของมันถ้าทำสำเร็จ  

“ชลที”:ว่าแต่ว่าน้องคนเล็กรักน้องเป็นเอกจริงๆใช่ไหม? 

”คนเล็ก”:ครับ ผมรักพี่เป็นเอกตั้งแต่ผมยังไม่เข้าวงการด้วยซํ้า พี่ไม่ต้องกลัวถ้าสำเร็จผมจ่ายเต็มที่พร้อมโบนัสด้วย ถ้าพี่เป็นเอกขอผมแต่งงาน พี่เรียกรางวัลใหญ่มาได้เลย พี่ก็รู้ว่าพี่เป็นเอกรวยแค่ไหน ถึงพี่เป็นเอกไม่จ่ายผมจ่ายให้เอง 

“ชลที”: ตกลงครับ พี่ช่วยเต็มที่งานนี่ พี่รู้นะว่าน้องคนเล็กเข้าวงการมาได้ยังไง และทำยังไงถึงได้เล่นคู่กับน้องเป็นเอก แถมจะเล่นแค่กับน้องเป็นเอกคนเดียวด้วย 

”คนเล็ก”: งั้นตามนี่นะครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ  

“ชลที”:ครับ พรุ่งนี้นักข่าวกับแฟนคลับจะมารวมตัวกันเป็นพิเศษเพื่ออวยพรให้น้องเป็นเอกฟื้น พี่ว่าน้องคนเล็กควรแต่งตัวด้วยชุดสุภาพมาร่วมด้วยพี่จะให้เราเป็นคนนำแฟนคลับตลอดทั้งวันเลย เตรียมตัวมาให้ดีนะ พี่ต้องไปแล้วนะ พี่มีธุระต่อน่ะ 

”คนเล็ก”:ครับพรุ่งนี้เจอกัน 

 

 

“เอก ทำไมเงียบอ่ะ …”ปลาวาฬถามขึ้นด้วยความอึดอัดจนทนไม่ไหว ขับรถจนจะถึงคอนโดแล้วเป็นเอกยังเงียบไม่พูดจาอะไรเลย 

“ผมแค่กำลังคิดย้อนกลับไป ถึงเรื่องราวต่างๆตั้งแต่ผมจิ้นกับกิกิ ผมไม่เคยไปไหนกับกิกิแม้กระทั้งกินข้าวก็ไม่เคย แต่ผมดันเป็นคู่จิ้นที่มีแฟนคลับติดตามเยอะที่สุดในวงการ แถมเวลาออกงานก็เจอกับกิกิทุกครั้งเหมือนนัดกัน ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองเจ๋ง ตัวเองเก่ง รวย หล่อ ทุกคนย่อมอยากเข้าหา แต่ที่ไหนได้ ผมโดนขายโดยไม่รู้ตัว …“เป็นเอกพูดเสียงนิ่ง โมโหจนนํ้าตาซึม 

“เอ่อ ละ แล้วเอกจะทำยังไงต่อ ?…“ปลาวาฬเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสาร เพราะเขาก็ได้ยินมาเต็มสองหูเลยว่าผู้จัดการขายคนที่ตัวเองดูแลอยู่แบบลับๆ 

“แล้วอ้วนคิดว่าผมจะทำอะไรได้ ขนาดร่างตัวเองยังเข้าไปหาไม่ถึงเลย …“เป็นเอกพูดด้วยความคับแค้นใจ 

“เอ่อ ทำไมผมไม่เข้าออฟฟิศใหญ่ ทำไมผมคิดไม่ได้ตั้งแต่แรกนะ เราจะได้ไปต้องเสียเวลาไปเข้าคิว แต่ก็ต้องรอวันจันทร์อยู่ดีอ่ะ …“ปลาวาฬเอ่ยเสียงเศร้า 

“เข้าออฟฟิศใหญ่?…” 

“ใช่ เข้าออฟฟิศใหญ่ เพื่อขอพบคุณปกป้องไง …”ปลาวาฬบอกให้เป็นเอกให้เข้าใจ 

”^” ?… 

”เอ่อ คุณปกป้องเป็นคนเชื่อเรื่องแบบนี้ไหม ถ้าผมเข้าไปบอกเขา เขาจะเชื่อผมไหม?… 

“ไม่ !! พี่ปกป้องไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้พอๆกับผม ผมเหมือนกันถ้าไม่เจอด้วยตัวเองผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด …“ 

“อ้าว !!! จบเลย แล้วเอกคิดว่าใคร ที่เอกรู้จัก ที่เชื่อเรื่องนี้และคนนั้นต้องพาผมเข้าไปหาร่างเอกได้ด้วย …“ 

“อืม ถ้าพี่เจ้าก็พอๆกับพี่ปกป้อง พี่คนอื่นๆเหมือนกัน ถ้าเป็นคุณแม่ พี่คนอื่นๆคงไม่ยอมให้คุณแม่เชื่ออ้วนแน่ๆ จะมีก็แต่ น้องฝันดี ที่เอาทุกคนอยู่ …”เป็นเอกพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นที่นึกออก 

“น้องฝันดี?…” 

“ใช่ๆน้องฝันดี เป็นแฟนของพี่เจ้าคุณ และทุกคนก็รักน้องฝันดีทุกคน ถ้าน้องฝันดีเป็นคนออกโรงในเรื่องนี้ทุกคนจะต้องยอม …“เป็นเอกพูดแล้วยิ้มเมื่อนึกถึงคนที่ตัวเองพูดถึง 

“แล้วพวกเราจะเจอน้องฝันดีได้ที่ไหน แต่ต้องไม่ใช่ที่โรงพยาบาลนะ เพราะคิดว่าคงไม่ได้เจอแน่นอนแถมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคุยให้เข้าใจในเวลาที่รวดเร็วด้วย ต้องคุยกับน้องตอนที่น้องอยู่คนเดียวด้วย …“ 

“งั้นก็ที่มหาวิทยาลัย แต่มันก็ไม่ง่ายนักพี่เจ้าคุณไม่ค่อยปล่อยน้องแถมมีเพื่อนติดตามน้องตลอดเวลาด้วย …“เป็นเอกคิดแล้วก็เซ็งทำไมเรื่องของเขามันไม่ง่ายเหมือนในละครเลย 

“งั้นก็ต้องเป็นวันจันทร์สินะ …” 

“ใช่ เสาร์อาทิตย์นี้น้องไปเข้าค่ายรับน้องที่ทะเลแถวหัวหินนะถ้าจำไม่ผิด …“ 

“อย่าบอกนะว่าจะตามไป …”ปลาวาฬถามขึ้นด้วยความตกใจ 

“ไม่ !! ถึงไปก็ไม่มีโอกาสคุยเป็นการส่วนตัวแน่ๆเพราะน้องต้องทำกิจกรรมกับเพื่อนๆคงไม่เวลาแยกมาอยู่คนเดียวแน่นอน …” 

“งั้นเราก็ต้องรอวันจันทร์ รอให้น้องกลับมาเราค่อยไปดักเจอที่มหาวิทยาลัยเอาก็แล้วกันนะ …“ 

“อ้วน พรุ่งนี้ผมอยากไปที่โรงพยาบาลอีก ผมอยากดูว่าเขาจะทำอะไรกับผม เผื่อผมกลับเข้าร่างได้…”เป็นเอกเปลี่ยนเรื่องหันมาอ้อนทันที 

“ก็ได้นะ ไหนๆผมก็บอกจะช่วยแล้วหนิ ผมก็ต้องทำให้ถึงที่สุด…”ปลาวาฬเอ่ยขึ้นอย่างใจดี 

“เอ่อ อ้วน อ้วนใจดีกับทุกคนแบบนี้ป่ะ ?…”เป็นเอกนึกขึ้นได้ก็หันมาถามทันที ตามนิสัยคนขี้หวง 

“อื้อ ถ้าเขาดวงสมพันกับผมแล้วผมช่วยได้ผมก็ช่วยนะ …“ปลาวาฬหันมาตอบยิ้มๆ 

”^” … 

“ถึงแล้ว เดี๋ยวผมเอารถเข้าไปจอดแล้วออกไปหาอะไรกินแล้วค่อยขึ้นห้องนะ ตอนนี้ผมหิวมากเลย …“ปลาวาฬแกล้งไม่สนใจวิญญาณที่เอาแต่ใจนั่งหน้างอไม่ยอมขยับไปไหน ปลาวาฬเริ่มรู้นิสัยของวิญญาณเอาแต่ใจตนนี้ขึ้นมาหน่อยๆแล้ว ว่าน่าจะเป็นคนขี้หวงของตามนิสัยคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอด 

“เอกจะขึ้นไปรอที่ห้องไหม จะได้ไม่เบื่อเวลาไปนั่งรอผมกิน ผมจะขึ้นไปส่ง …”ปลาวาฬรีบเสนอทันที 

“อ้วน!!! ไม่อยากให้ผมไปขัดขวางการกินใช่ไหม ?…“เป็นเอกเอ่ยอย่างรู้ทัน 

“รู้ทันอีก …”ปลาวาฬเกาท้ายทอยแก้เก้อ 

“ผมจะไปด้วย ผมบอกแล้วไงผมจะตามไปทุกที่ …” 

“ตามใจถ้าเอกไม่เบื่อ …” 

“ไม่เบื่อหรอก อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่คนเดียว …“ 

 

………… 

“ผมอาบนํ้าก่อนนะ แล้วเอกอยากทำอะไร …“ปลาวาฬหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วถามอีกวิญญาณที่ยืนเคว้งอยู่โดยไม่รู้จะทำอะไร  

“งั้นผมเข้าไปอาบนํ้ากับอ้วนได้ป่ะ ฮ่าๆ …”เป็นเอกพูดขำๆ 

“ตลกล่ะ …”ปลาวาฬมองค้อน  

“ฮ่าๆ…”เป็นเอกยังขำคนอ้วน ที่พอนานๆไปมันดูน่าฟัดน่ารักไปหมด และกำลังคิดว่ามันเป็นยังงี้ได้ยังไง 

“งั้นดูทีวีรอแล้วกัน แล้วผมบอกก่อนเลยนะ วันนี้เวลาผมหลับห้ามกวนด้วย …”ปลาวาฬพูดดักก่อนอย่างรู้ทัน ว่าอีกคนจ้องจะจับตัวเขาตอนเขาหลับไม่มีสติ 

“อะไร !! ?ไม่เคยทำอะไรเลย …”วิญญาณที่เอาแต่ใจทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ 

“ให้มันจริงเถอะ อย่ามาแอบหยิกแก้มผมก็แล้วกัน …“ปลาวาฬดักคออย่างรู้ทัน เมื่อเช้าเขาตื่นมาเพราะโดนวิญญาณที่เอาแต่ใจ กำลังบิดแก้มเขาอย่างมันมือ 

“โห!! แค่นี้ทำงกไปได้ ก็ผมเหงานี้ แล้วแก้มอ้วนมันก็น่าบิดให้ขาดด้วย …“วิญญาณที่เอาแต่ใจยอมรับออกมาในที่สุด 

“ทำได้แต่อย่าแรง ผมก็เจ็บเป็นนะแถมยังรบกวนเวลาผมนอนด้วย วันนี้ผมตั้งนาฬิกาปลุกแล้วตอนตีห้า ถ้าอยากจับเล่นก็ช่วงเวลานั้นก็แล้วกัน …“ปลาวาฬเอ่ยอนุญาตวิญญาณที่เอาแต่ใจด้วยความสงสาร 

“จริงๆนะ อ้วนใจดีที่สุดเลย …” 

ความคิดเห็น