นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2563 00:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

         พิมณาราชั่งใจ ช่วงนี้เธอออกนอกสถานที่ ไปทำงานที่บ้านของเจ้าสัวธนา เพื่อคุมการจัดสวนอยู่พอดี มีการรื้อศาลากลางสวนเพื่อสร้างใหม่ ส่งเสียงดังพอสมควร เจ้าสัวธนาจึงหาเรื่องไปตีกอล์ฟกับกลุ่มเพื่อนๆ ที่เขาใหญ่ เพราะไม่ชอบเสียงเครื่องตัดเหล็ก เธอคิดว่าหากเธอโทรขออนุญาต ท่านก็คงให้ เพราะเจ้าสัวธนาใจดีมากทีเดียว แต่เด็กชายจะไม่ซนจริงๆ น่ะหรือ? 

         “ลูกแน่ใจนะว่าลูกจะไม่ซน” เธอถามเด็กชาย 

         ผลก็คือพฤกษ์หยักหน้าหงึกๆ พร้อมยกมือขึ้นมาขอเกี่ยวก้อย 

         “สัญญาลูกผู้ชาย ผมจะไม่ซนฮะแม่” 

         ในเมื่อให้สัญญากันเสียขนาดนี้ คนที่ใจอ่อนเป็นทุนก็ยากจะปฏิเสธอีกต่อไป 

         “จ้ะ ในเมื่อลูกกล้าสัญญา แม่ก็กล้าให้เหมือนกัน” 

         เด็กชายกระโดดเหยาะๆ ชูไม้ชูมือส่งเสียงร้องไชโยเสียดังลั่น จนพิมณาราต้องปราม 

         “เบาๆ หน่อยสิลูก เดี๋ยวชั้นล่างเขาก็ได้ขึ้นมาต่อว่าเอาหรอก” พิมณาราไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัว เธอพยายามรบกวนเพื่อนบ้านให้น้อยที่สุด 

         พฤกษ์ยอมทำตาม หยุดกระโดดบนพื้น แต่วิ่งเข้ามาหาแม่ของเขาแทน พิมณารารับร่างนั้นขึ้นมาอุ้มตามสัญชาตญาณ เด็กชายโตขึ้น และหนักมากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก 

         นาทีที่เธอเห็นพฤกษ์ครั้งแรก เขาตัวเล็กมาก มากเสียจนเธอไม่กล้าที่จะแตะต้อง เพราะกลัวว่าจะทำให้ร่างเล็กๆ ต้องเจ็บปวด และคิดเอาว่าพี่สาวของเธอก็คงจะคิดเหมือนกัน เพราะตั้งแต่คลอดพฤกษ์ออกมา พัตนารินทร์ก็ไม่เคยอุ้มเด็กชายแม้แต่ครั้งเดียว รีบบินไปเรียนต่อตั้งแต่พฤกษ์ยังไม่ออกจากตู้อบไปเสียด้วยซ้ำ โดยให้เหตุผลว่า 

         ‘พี่กลัว...หากพี่อยู่นานกว่านี้ พี่จะรักเขา แล้วทิ้งเขาไม่ลง’ 

         พิมณาราฟังเหตุผลแล้วก็ไม่กล้าคิดในแง่ลบอีก แต่เหมือนพฤกษ์จะรู้ว่าแม่แท้ๆ กำลังจะทิ้งเขา เด็กชายร้องไห้ไม่หยุดเลยคืนนั้น สร้างความสะเทือนใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก เธอทำได้แค่เกาะกระจกห้องอบเด็กทารกแรกเกิด แล้วกระซิบบอกแผ่วเบาว่า 

         ‘ไม่ต้องร้องไห้นะครับคนดีของน้า อีกไม่นาน แม่ของหนูก็จะกลับมาแล้ว ในระหว่างนี้ น้าสัญญา น้าจะเป็นน้าที่ดี เลี้ยงดูหนูให้ดี หนูไม่ต้องกลัว ยังมีน้าอยู่ตรงนี้อีกทั้งคน’ 

         เนื่องจากพฤกษ์คลอดก่อนกำหนด อีกทั้งยังไม่เคยดื่มนมแม่ ภูมิต้านทานในร่างกายจึงต่ำกว่าเด็กปกติ นี่เองที่ทำให้เขาเป็นเด็กขี้โรค เข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ ตอนแรกเธอก็เป็นกังวลว่าพฤกษ์จะมีพัฒนาการช้ากว่าเด็กปกติ แต่เมื่อเห็นเขามีร่างกายที่โตสมส่วน น้ำหนักอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานแล้ว เธอก็อดที่จะดีใจ และภูมิใจในตัวเองไม่ได้ ที่สามารถเลี้ยงดูชีวิตน้อยๆ ชีวิตนี้ให้เติบใหญ่ขึ้นมาได้จนถึงทุกวันนี้ 

*** 

ความคิดเห็น