pooky

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : The Fault In Our Stars 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The Fault In Our Stars 11
แบบอักษร

ระหว่างทางที่ลงจากรถ ร่างเล็กของผู้ชายหรุบตามองต่ำ มองแต่พื้นไม่หันมองรอบข้าง เพียงแค่มองเส้นทางที่อยู่ตรงเท้า ทั้งสองคนก็เดินจนถึงบ้าน แต่ระหว่างนั้น หยาดน้ำใส่ก็ไหลหยดหล่นตามทางเช่นกัน...

แต่เมื่อถึงบ้าน ทั้งคู่ยกมือเช็ดน้ำตาพร้อมกัน ทำราวกับไม่เรื่องอะไรเกิดขึ้น เปิดประตูเข้าไป แสร้งปั้นหน้ายิ้มสดใส แต่ภายใต้นั้นกลับพังไม่เป็นท่า...

พีชลุกนั่งข้างเตียง ชำเลืองมองอีกคนที่อาการหนัดกว่าตนเอง กระบอกน้ำตาที่รินไหลไม่หยุดหย่อน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง แสงหน้าจอมือถือ ที่เจ้าตัวเกลินโทรหาเทวิน

 

ขอโทษค่ะ ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้...

 

เกลินที่กดโทรหาจนกว่าตัวเองจะได้นอนหลับ ถึงจะหยุดโทร เขาแค่ต้องการได้ยินเสียง เราจบกันแล้วใช่ไหม ไม่มีคำบอกลากันจริงๆหรอ

ฟึ่บ

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานต่ออีกนะ" พีชโผตัวเข้าไปโอบกอด ใจจะขาดเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองไม่ยอมหยุดร้องไห้ ซึ่งภายในใจของพีช ก็ไม่ต่างจากเกลิน...

เสียงครวญครางของเกลินที่ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเป็นมาก่อน เกลินไม่เคยต้องการให้ใครเห็นมุมมองในตอนที่ตนเองอ่อนแอ ผมควรจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้ แต่ผมกำลังกอด ปล่อยให้พีชคอยเป็นที่ซับน้ำตา...

พีชเองก็เช่นกัน ยังเป็นที่ซับน้ำตาให้แก่ผู้เป็นเพื่อนไม่ดีพอ น้ำตาไหลตามเกลิน ทั้งคู่ขดตัวนอนกอดรัดกันแน่น

ขอใช้นิยามคำว่ารัก

รักแรกแต่ไม่ใช่รักสุดท้าย...

ขนาดคู่แห่งโชคชะตา ยังพรากจากกันได้เลย ไม่มีอะไรแน่นอน...

สภาพโทรมตื่นเช้า ใต้ขอบตาดำคล้ำตาบวมช้ำ ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็ไม่มีทีท่าว่าทั้งสองคนจะดีขึ้น

เลิกรากันไม่ถึงครึ่งเดือน อีกฝ่ายก็มีข่าวฉาวข่าวแฉมีไม่ขาดสาย ควงสาวควงหนุ่ม ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าหรือเบต้า ไม่เว้นแม้แต่โอเมก้า

เหตุการณ์เรื่องในร้านตอนนั้น ไม่ถูกเปิดเผยไม่มีการออกสื่อ ไม่มีใครรับรู้ ราวกับเรื่องของเกลินไม่เคยเกิดขึ้น เหมือนไม่ตัวตนบนโลกใบนี้ เทวินลืมผมแล้วใช่ไหม...

~กริ้ง

"สวัสดีครับ ชื่ออะไรครับ"

"..." ความเศร้าไม่เคยจางหาย ใบหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจน ตนเองกำลังเสียใจ แต่กลับมีหนุ่มๆคนอื่นเริ่มเข้ามาในชีวิต!? เกลินไม่เคยตอบเวลามีใครต้องการเข้ามาทำความรู้จัก

ส่วนพีชนั้นมีมากกว่าตนเองหลายเท่า ไม่เคยขาดสาย แต่เราทั้งคู่ก็เอาแต่นิ่งเงียบ...

มาถึงจุดที่ไม่เรียกร้องอะไร เก็บเรื่องเงียบเป็นความลับ สายตาทอดมองท้องฟ้าคราม หลับตาลงพลันคิดเรื่อง การจากลา...

ความเศร้าเสียใจ กลายเป็นโกรธ และแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา ไม่รู้สึกอะไรต่อกันอีกแล้ว...

.

.

.

"หมายความว่าไง!? ลาออกจากโรงเรียน!!" ฝ่ามือหนาทุบกระแทกเข้าอย่างจังบนโต๊ะ อารมณ์ฉุนเฉียวอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ได้รับหน้าที่ต่อผู้เป็นพ่อ เข้าฝึกทำงานด้านบริหาร แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็ได้ข่าวที่ไม่ได้ยินเสียนาน

"นายอย่าขึ้นอารมณ์ใส่ฉัน!? นายไม่มีสิทธิ์มาลงกับคนอื่น" คนอายุมากกว่าวางมือกระแทกด้วยความหัวเสีย ไม่ต่างจากเทวิน ต่างฝ่ายต่างกัดฟัน!?

"ไหนบอกว่าจะเรียนต่อที่เดิมไง ฉันเช็คเอกสารของโรงเรียน มีรายชื่ออยู่ แต่ทำไมกลับย้ายไปที่อื่น!?"

"ฉันจะไปรู้ไหม!?" ร่างชายหนุ่มวัยทำงานกับร่างชายหนุ่มวัยมัธยมปลาย เข้าแลกหมัดกันไปมาเพราะต่างอารมณ์ขึ้น กระแทกอัดกันจนมุมปากทั้งคู่มีเลือดย้อมสีแดง...

เหมือนความคิดพลาด คิดผิดที่ปล่อยไป ไม่เชิงปล่อย แต่เรียกว่าจับตาดูอยู่ห่างๆต่างหาก อยู่มาจนจบมัธยมต้น แต่ดันย้ายออกอย่างกระทันหันตอนมัธยมปลาย

และตลอดระยะสามปีที่นั่น พัชก็แทบไม่ได้ข้อมูลอะไร ทั้งคู่ที่พาต่างกันหนีต่างหลบ?! ลาออกจากงานได้มาสักพัก วางแผนมานานแล้วงั้นหรอ!?

จะหนีจากชีวิตของพวกเขา โดยที่ตัวของเขายังทำใจไม่ได้ และไม่เคยคิดที่จะลืม!!

"หยุด! พวกแกคิดจะทำอะไรกัน!?" หญิงชราที่หวังควรจะเป็นให้ปล่อยชีวิตหลาน แต่มันไม่ใช่ ยิ่งอายุมากก็ยิ่งอารมณ์รุนแรงมากขึ้น ไม่ต่างจากผู้ชายที่ต่อยกันในห้อง

พัชตวัดตามองเทวินขวาง เทวินก็ไม่ต่างกัน ทั้งคู่ที่เคยเกลียดผู้ใหญ่แบบไหน กลับโตขึ้นมามีนิสัยไม่ต่างจากที่พวกเขาเกลียด

คุณย่าที่ไม่เคยมีสติ บ้าเงินบ้าอำนาจ ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ซื้อตัวคนด้วยเงินที่มี

พัชที่ว่าตัวโตเป็นผู้ใหญ่ โตพอที่คิดจะทำอะไรเอง หาเงินเองได้แล้ว ยังต้องแปรเปลี่ยน ถูกรอบข้างคนบ้าในครอบครัวนี้ปลูกฝัง

ทุกอย่างเปลี่ยนจริงๆ เส้นทางการใช้ชีวิตของเทวินไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ที่ยังคงเหมือนเดิม คือการไม่ลืม...

และไม่รู้ว่าตนเองจะได้มีโอกาศกลับไปอีกคร้งไหม และเกรงว่าถ้ากลับไป เทวินจะกลายเป็นคนที่เกลินเกลียด ไม่ชอบในตัวตนของเขาที่เปลี่ยนไป...

 

มาต่ออีกตอนหนึ่งทุ่มกว่าๆนะงับ

 

 

ความคิดเห็น