มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2563 04:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
แค้น
แบบอักษร

ทันทีที่ปากร้อนประกบลงมา ปากบางก็เม้มสนิท เธอจะไม่ยอมให้เขาทำแบบนี้กับเธออีกแล้ว กอดแล้วไง จูบแล้วไง สุดท้ายเขาก็ยังทำร้ายเธอ ยิ่งเธอยอมเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งคิดว่าเธอง่าย เลยตามมาดูถูก และคอยจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอแบบนี้

 

ร่างบางดิ้นหนีมากเท่าไร เผ่าเพชรก็ยิ่งโมโห ความที่อยากเอาชนะ ชายหนุ่มจึงใช้ฝ่ามือล็อคท้ายทอยเธอไว้ เขาจะจูบก็ต้องได้จูบ ยิ่งคนตัวเล็กต่อต้าน เผ่าเพชรก็ยิ่งเอาแต่ใจ การต่อสู้จึงเกิดขึ้น เมื่อไม่มีใครยอมใคร จังหวะที่ใบหน้าสวยถอยหนี ชายหนุ่มก็ตามติด มีบางจังหวะที่ฟันคมๆกระทบกับผิวเนื้ออ่อนในปาก จนทั้งสองรับรู้รสเลือดของกันและกัน

 

ลลนาไม่ใช่นางเอก และนี่ก็ไม่ใช่การแสดง ถึงเผ่าเพชรจะปล้ำจูบเธอแบบเอาเป็นเอาตาย แต่เธอจะไม่อ่อนข้อให้เขา รสจูบของเขาไม่ทำให้เธอเคลิ้ม เพราะมันไม่ได้มาจากอารมณ์พิศวาส จังหวะที่ลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้ามาในปากเล็ก หญิงสาวก็งับลิ้นเขาเต็มแรง เผ่าเพชรก็ไม่ยอมเช่นกัน ยิ่งคนตัวเล็กต่อต้านมากเท่าไร อารมณ์อยากเอาชนะก็ทวีมากขึ้น ความโมโห ความอยากเอาชนะที่มีมากกว่าความพิศวาส จึงทำจูบของคนทั้งสอง กลายเป็นต่อสู้กันสะมากกว่า

 

เคร้ง!!!!

 

เสียงสิ่งของบางอย่างตกกระทบพื้น ทำให้คนทั้งสองผละออกจากกัน เผ่าเพชรถอนริมฝีปากออก ก่อนจะมองไปทางต้นเสียง มือแกร่งยังคงกอดเอวบางเอาไว้ แล้วใช้มืออีกข้างกดหัวเธอไว้กับอก ลลนาดิ้นหนีพยายามหันไปทางต้นเสียงเช่นกัน ใช้สองมือผลักอกชายหนุ่มแรงๆ เมื่อเห็นแตงยืนตะลึงอยู่ตรงหน้าบันได ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างบางพยายามดิ้นหนี เพราะรู้สึกอายที่มีคนมาเห็นสิ่งที่เผ่าเพชรทำกับเธอ ผิดกลับร่างสูงที่ยังนั่งนิ่ง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสายตาของบุคคลที่สาม ที่มองมาอย่างตกใจนั่น มือแกร่งยังกอดเอวบางไว้แน่น แม้คนตัวเล็กจะขยับหนี และแกะมือเขาออก แต่เขาก็ไม่สนใจ

 

“มีอะไรแตง!”เผ่าเพชรถาม เป็นคำถามง่ายๆ แต่กลับทำให้คนฟังเหงื่อตก 

 

“คือ...ฉะ...ฉัน...เอากับข้าวมาให้ปอนะจ้ะ”แตงตอบแบบติดอ่าง ยังมองคนทั้งสองตาค้าง อยากมีพรวิเศษสักข้อจะได้หายตัวไปจากตรงนี้เร็วๆ เพราะไม่คิดว่าจะได้มาเห็นฉากอะไรแบบนี้

 

คำว่ากับข้าวที่ลอยเข้ามาในหู ส่งผลให้ตากลมโตมองลงไปที่พื้น ที่ตอนนี้มีปิ่นโตร่วงอยู่ ข้าวของในนั้นกระจัดกระจาย บางส่วนลงมากองกับดินจนเปื้อนไปหมด ลลนากลืนน้ำลายลงคออย่างแสนเสียดาย เมื่อเห็นภาพความเสียหายที่เกิดขึ้น

 

“ปล่อย!...”ร่างบางออกแรงดิ้นอีกครั้ง เมื่อเผ่าเพชรไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอ เขาจะนั่งกอดเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ไม่ได้

 

แตงมองเลยไปที่เผ่าเพชร ก่อนจะก้มลงเก็บของ เธอต้องรีบไปจากที่นี่ ก่อนที่เจ้าของตาคมๆคู่นั้นจะทำอะไรเธอ ดูก็รู้ว่าคุณเผ่ากำลังอารมณ์เสีย 

 

“ฉันไปก่อนนะปอ พรุ่งนี้เจอกันเก้าโมงนะ”

 

“แตง! เดี๋ยวรอฉันก่อน”ลลนาตะโกนเรียก เมื่อแตงกำลังจะเดินกลับ

 

“คุณเผ่า ปล่อย...”หันมาแกะมือใหญ่ออกจากเอว เพราะอยากอธิบายให้แตงเข้าใจ เธอไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ เมื่อวานบุษบากับอาคม วันนี้ยังมีแตงอีก ถ้าเรื่องที่เผ่าเพชรจูบเธอแพร่งพรายออกไป เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

“เดี๋ยวก่อนแตง!”เสียงแหบห้าวเรียกแตงเอาไว้ ส่งผลให้ร่างของแตงสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันกลับมา แล้วมองไปที่เผ่าเพชรด้วยความหวาดกลัว

 

“มีอะไรหรือจ้ะนาย”

 

“เมื่อกี้เธอเห็นอะไรไหม”เผ่าเพชรถามเสียงเย็น จนลลนาก็นึกเสียวสันหลังไปกับแตงเช่นกัน

 

“ไม่เห็นอะไรเลยจ้ะนาย ฉันมาหาปอ แต่ปอไม่อยู่ ฉันกลับก่อนนะนาย”แตงตอบกลับมาก่อนจะเดินกลับไป ลลนาตาโตใช้นิ้วชี้ๆลงที่หน้าตัวเอง เพื่อยืนยันว่าเธออยู่นี่ 

 

“แตง แตง เดี๋ยวก่อนสิ ฉันอยู่นี่แตงงงงง!!!!”ลลนาตะโกนตามหลัง เมื่อแตงเดินพ้นทางเดินออกไป เผ่าเพชรเป็นมาเฟียชัดๆ ใช้อำนาจมืดข่มขู่คนอื่น ความหวังที่จะได้หลุดออกจากอ้อมแขนเขากลับมาเป็นศูนย์ แต่นั่นมันยังน้อยไปกว่าความเสียดายที่มีต่อ ข้าวสวยที่กองอยู่บนพื้น กับแกงส้มมะละกอห่ามๆ ถ้ามองไม่ผิด มีปลาเค็มร่วงปนอยู่ด้วยใช่ไหม แสดงว่าแตงห่อแกงส้มกับปลาเค็มมาให้เธอ ปิ่นโตใหญ่ขนาดนั้น มื้อนี้เธอได้กินจนพุงกางแน่ๆ ดีไม่ดีเหลือไว้เป็นมื้อเช้าอีกมื้อได้สบายๆ แต่นี่ของทุกอย่างต้องมาเสียหาย เพราะเขาคนเดียว แตงตกใจที่มาเห็นเขาทำอนาจารเธอ จนมือไม้อ่อนทิ้งปิ่นโตลงพื้น เลยทำให้เธออดกินของอร่อยๆ ยิ่งคิดยิ่งโมโห จนมันกลายเป็นความแค้น ลลนาฝังเขี้ยวลงบนหน้าอกแกร่ง อยากกดหัวเธอไว้ดีนัก เธอจะกัดให้จมเขี้ยวเลย โทษฐานที่ทำให้เธออดข้าวเย็น 

 

“โอ้ย! เป็นหมาหรือไง เดี๋ยวกัดๆ”

 

“ฉันจะกัดคุณให้เนื้อหลุดเลย นี่แน่ะๆๆ”สิ้นเสียงฟันคมๆก็งับซ้ำลงมาอีก เผ่าเพชรเจ็บจี๊ด มือแกร่งผลักหน้าคนตัวเล็กออก แต่ลลนายังกัดเขาไว้เต็มคำ

 

“แมงปอ เป็นหมาหรือไงหึ กัดเอาๆ”

 

“ไม่ต้องมาแมงปอเลย ไม่ต้องมาพูดดี ฉันเกลียดคุณ!”

 

“เออ!รู้ว่าเกลียด ก็เกลียดเหมือนกันนั่นแหละ แต่ช่วยละปากออกก่อนได้ไหม หัวนมจะขาดแล้ว โอ้ย!เจ็บนะโว้ย”เผ่าเพชรร้องลั่น เมื่อความอดทนขาดผึ่ง แรกๆก็พอจะทนได้หรอก แต่พอโดนกัดซ้ำๆลงมาที่แผลเก่านานๆ มันก็เอาเรื่องอยู่นะ เขาก็แค่คนธรรมดา ไม่ใช่หุ่นยนต์จะได้ไม่มีความรู้สึกอะไร

 

“นี่สำหรับที่คุณจูบฉัน”ลลนาคลายปากออกก่อนจะกัดลงไปใหม่

 

“นี่สำหรับข้าวสวย”

 

“โอ้ย!”เผ่าเพชรร้องลั่น เมื่อโดนกัดอีกครั้ง

 

“ส่วนนี่สำหรับแกงส้มมะละกอกับปลาเค็ม”ลลนาทำท่าจะก้มลงไปกัดอีกครั้ง แต่เผ่าเพชรไวกว่า เขาใช้มือค้ำหัวเธอไว้

 

“บ้าเปล่าเนี่ย กัดเพราะปลาเค็มเนี่ยนะ”เผ่าเพชรร้องลั่น ก่อนจะกลั้นหัวเราะ ยัยตัวเล็กนี่ตะกละจริงๆด้วย แถมยังเห็นปลาเค็มดีกว่าเขาอีก

 

“ใช่!ฉันจะกัดให้นมคุณขาดเลย คุณรู้ไหม นั่นมันอาหารเย็นของฉันเลยนะ!”

 

“ดะ...เดี๋ยว...ที่โมโหเนี่ยเพราะปิ่นโตเถานั้น”

 

“ใช่! คุณไม่รู้หรอกว่าปิ่นโตนั่นมันมีความหมายกับฉันแค่ไหน คุณไม่ได้กินข้าวกับวิญญาณไก่อย่างฉันนี่ คุณไม่รู้หรอก!”ลลนาตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม ก่อนจะทำท่าก้มหน้าลงไปหาอกเขาอีกครั้ง

 

“เดี๋ยวๆ วิญญาณไก่อะไรของคุณ โอ้ยพอก่อน เจ็บแล้วผมเจ็บจริงๆ คุยกันดีๆ”

 

“ไม่คุย แล้วก็ไม่เล่าอะไรทั้งนั้น คุณรู้คุณเห็นทุกอย่าง อย่ามาทำเป็นไม่รู้ ปล่อยฉัน แล้วก็ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว”

 

“ผมรู้ผมเห็นอะไร ผมทำอะไร”

 

“ไม่ได้ทำหรอ สั่งแม่ครัวตักแต่น้ำแกงให้ฉันทุกมื้อ สั่งให้พวกสาวๆในไร่รุมแกล้งฉัน แถมยังบอกให้คนงานสับเปลี่ยนกันมานอนกับฉัน ยังไม่ได้ทำอะไรอีกหรอ”

 

“อะไรนะ น้ำแกง แล้วใครแกล้งคุณ แล้วใครจะสับเปลี่ยนมานอนด้วย พูดช้าๆชัดๆสิ”เผ่าเพชรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลลนาหลบตา ถึงแม้คนที่นี่จะไม่ชอบเธอ แต่เธอก็ไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน ถ้าเผ่าเพชรไปเอาเรื่องคนพวกนั้นจริงๆ เขาคงลำบากเพราะเธอ ดีไม่ดีเกิดพวกนั้นทำตามคำสั่งเผ่าเพชรจริงๆ เขาคงหัวเราะเธอ คิดอะไรอยู่ลลนาจะฟ้องเขาเนี่ยนะ ฟ้องเพื่อให้เขาหัวเราะเยาะให้อีกสิไม่ว่า

 

“ไม่พูด ออกไปเลย ฉันจะถือว่าระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก บุญคุณที่ช่วยฉันออกมาจากป่า คุณจูบฉันสองครั้งถือว่าหายกัน ส่วนเรื่องใช้ชีวิตที่นี่ พรุ่งนี้ฉันจะหาสามีสักคน เอาคนที่มันพอจะคุ้มกะลาหัวฉันได้ เขาจะได้ดูแลฉัน เดี๋ยวคนพวกนั้นก็เลิกแกล้งฉันเองแหละ”

 

“ไอ้ที่พูดๆมาทั้งหมดเนี่ย สรุปคืออยากจะมีผัวว่างั้น”

 

“เออ...ใช่อยากมีผัวนั่นแหละ”

 

“เออเจริญนี่! แล้วมองใครไว้หรือยัง”

 

“ลุงแสงไง เมื่อเย็นเขามาที่นี่ มาดูลู่ทางไว้แล้ว คืนนี้เขาจะมานอนกับฉัน”พูดจบก็นึกขอโทษแสงในใจ ที่หาเรื่องให้เขา แต่ตอนนี้เธอมองไม่เห็นใคร เมื่อเย็นแสงก็มาที่นี่จริงๆ เขาคงเห็นแล้ว

 

“ถ้าอยากตายก็มา!”เผ่าเพชรคำรามลั่น ก่อนจะออกแรงกอดรัดคนตัวเล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม เมื่อเย็นเขาเห็นแสงมาที่นี่จริงๆ แถมยังเดินขึ้นมาบนบ้านอีกด้วย เขาคิดว่าแสงมาดูความเรียบร้อยของบ้านให้ยัยนี่ซะอีก ที่ไหนได้ยัยตัวดีกลับนัดแนะให้มันมานอนด้วย ไอ้นี่คงเลี้ยงไว้ไม่ได้ มันบังอาจมาขโมยไข่ของเขา เมื่อเย็นที่เขาสั่งให้ไปห้ามคนงาน มันไม่มีสมองหรือไง ถึงได้คิดไม่ออกว่าเขาหวงยัยนี่แค่ไหน

 

“เจ็บนะ ปล่อย!”

 

“ไม่ปล่อยโว้ย! อยากมีผัวที่มีอำนาจไม่ใช่หรอ ลองกับเจ้าของไร่เป็นไง อำนาจแค่นี้น่าจะพอนะ”ไม่พูดเปล่า คนร่างสูงยังผลักเธอลงไปนอนกับพื้น แล้วใช้ช่วงขากดทับช่วงล่างเธอเอาไว้ ใช้มือเพียงข้างเดียวกดมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้เหนือศีรษะ

 

“คุณเผ่า จะทำอะไร!”ลลนาถามด้วยความตกใจ ที่อยู่ๆก็ถูกผลักลงไปนอนกับพื้น

 

“ก็จะเสียสละเป็นผัวให้ไง ไม่ดีหรือไง”ชายหนุ่มถามเสียงเย็น ก่อนจะมองลงไปในตากลมโตอย่างมีความหมาย

 

................................

 

เฮียหยุดดดดเดี๋ยวเน้! น้องไม่อยากได้เฮียค่ะ น้องอยากได้คนอื่น“...”

 

ลลนาจอมตะกละ เธอจะเห็นปลาเค็มดีกว่าเฮียไม่ด้ายยยย:)

 

กับสภาวะแวดล้อมแบบนี้ ขอให้ทุกคนเข้มแข็ง และดูแลตัวเองนะคะ ทุกคนลำบาก พี่ก็เช่นกัน แต่เราจะสู้ไปด้วยกัน ส่งเฮียเผ่าไปกอดแน่นๆค่ะ สู้ๆ

 

มณีภัทรสร

 

 

 

ความคิดเห็น