10BAHT
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP . 48 ตระกูลใหญ่ลำดับที่4 คาริม

ชื่อตอน : EP . 48 ตระกูลใหญ่ลำดับที่4 คาริม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP . 48 ตระกูลใหญ่ลำดับที่4 คาริม
แบบอักษร

 

“กลับช้าๆคงไม่เป็นไรมั้ง? ขี้เกียจกลับไปทำงานแฮะ…”

 

……………………

 

 

ภายในเมืองสไตล์ยุโรปยุคกลาง ปีศาจตนแล้วตนเล่าเดินขวักไขว่กันไปมา

 

 

“ไก่สดๆจ้า! ไก่สดๆ!”

“เนื้ออสูรอินทรีแดงสดๆครับ!”

เสียงปีศาจที่มีใบหน้าที่แตกต่างกันร้องตะโกนเสียงโหวกเหวกโดยไม่มีใครยอมใคร แผงขายของมากมายแต่การตกแต่งร้านที่ดูก็รู้ได้ว่าเศรษฐกิจที่นี่แย่มาก

 

ภายในโรงเตี๊ยม ชั้น3

 

 

“ฉลองที่เผ่าเราชนะสงคราม!!”

“เฮ้!!”

กลุ่มปีศาจที่น่าจะมีฐานะสูงชนแก้วสุรากลิ่นรุนแรง และร้องตะโกนด้วยความฮึกเหิม

 

“และที่ต้องดีใจสุดๆคือ จอมพลไอรอนจอมเผด็จการนั่น!”

“ฮ่าๆ! นั่นสิ! ตายไปซะก็ดี!!”

“ว่าแต่...ได้ยินว่าคนที่สังหารจอมพลคือ...อัจฉริยะเผ่ามนุษย์นะ?”

เมื่อพูดกันถึงตรงนี้ปีศาจทุกตนก็เงียบลง มองหน้ากันไปมาและ…

 

“ฮ่าๆ!!!” หัวเราะกันเสียงดังลั่น…

 

“บ้าแล้ว! ถึงจะเป็นอัจฉริยะ! อย่างมากก็อยู่แค่นักเวทย์ชั้นสูงขั้นกลาง?”

“นั่นสิ แล้วจอมพลไอรอนถึงจะไม่อยากยอมรับแต่เขาก็คือจอมเวทย์ระดับจักรพรรดิเชียวนะ!?”

 

“แต่มีข่าวลือว่าอัจฉริยะเผ่ามนุษย์คนนี้เป็นเซียนอาคมนะ?” คนแรกที่พูดถึงอัจฉริยะยังคงเถียงออกมา

 

“เซียนอาคม? ที่จริงคงเป็นแค่ข่าวลือที่มนุษย์ปล่อยออกมาสร้างกำลังใจให้ทหารพวกมันเองล่ะมั้ง?”

“เซียนอาคมจะไปอยู่เผ่ามนุษย์ได้ไง? พวกมันบ้าที่ทิ้งเวทมนต์ไปทำเรื่องบ้าๆอย่าง...เรียกว่าอะไรนะ?”

 

“เทคโนโลยี...วิทยาศาสตร์…” เสียงชายหนุ่มที่น้ำเสียงฟังดูขี้เกียจดังมาจากมุมมืดของร้าน

 

“ใช่! นั่นแหละๆ! ไร้สาระชะมัด!”

“อาคมเป็นศาสตร์โบราณที่สืบทอดมาจากโบราณ...เผ่าพันธุ์มนุษย์ถึงจะมีนักอาคมแต่อย่างมากก็อยู่ในระดับจักรพรรดิอาคม”

“ใช่แล้ว! เพราะทักษะการใช้อาคมยังไงเราเผ่าปีศาจก็เหนือกว่า!”

 

“...” ชายหนุ่มเผ่าปีศาจร่างสีฟ้าที่พูดเมื่อครู่นั่งฟังเงียบๆไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มเยาะเล็กๆมองจานอาหารด้านหน้า

 

“นี่ ว่าแต่ทางอาณาจักร(ประเทศ)เอเดนนี่มันยังไงนะ? องค์ชายรองหายไปแต่ทำเพียงแค่ประกาศตามหาไม่ออกค้นหาจริงจัง?”

“มีข่าวว่าองค์ชายรองแฝงตัวเข้าไปเป็นสายในเผ่าพันธุ์ศัตรูอยู่นะ?”

“ระดับองค์ชายแต่ไปทำหน้าที่แบบนั้นนี่นะ?”

 

“หือ~ องค์ชายรองนั่นชื่ออะไรหรอ?” ชายหนุ่มร่างสีฟ้าพลันเงยหน้าขึ้นและถามออกไปเสียงเนิบนาบ

 

“อืม...น่าจะชื่อ… ‘เอเดน โนอา’ กระมัง?” ปีศาจวัยกลางคนตอบกลับพลางหันไปมองทางปีศาจหนุ่มด้วยแววตาสนใจ

 

“เอเดน...ตระกูลเอเดนนี่เป็นเชื้อพระวงศ์หรอ?” ปีศาจหนุ่มทำหน้าคิดและถามออกไป

 

“ถามแปลกๆนะเจ้าหนุ่ม ตระกูลเอเดน ก็10ตระกูลใหญ่ลำดับที่3 ไงเล่า?” ชายวัยกลางคนมองปีศาจหนุ่มด้วยแววตาสงสัยกว่าเดิน

 

ซึ่งเขาคนนี้ก็คือ จอมเวทย์จอมขี้เกียจ ‘ซี นีโอ’ นั่นเอง

 

“พอดีข้ามาจากพื้นที่ชนบทน่ะ…” นีโอตอบอย่างไม่ใส่ใจและลงมือทานอาหารในจาน ที่น่าจะเป็นเนื้อของสัตว์อสูรซักตัว

 

“เจ้า...เผ่าเงือกหรอ?” ชายวัยกลางคนถามนีโอออกมาและลุกขึ้นยืน

 

“อืม” นีโอตอบสั้นๆและกินอาหารในจานต่อไป

 

ในทวีปปีศาจที่มีขนาดใหญ่นั้น ครั้งหนึ่งเคยเป็นทวีปเล็กๆมากมายของเผ่าพันธุ์ต่างๆที่มีสายเลือดสีดำ

ต่อมาจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เผ่าปีศาจหลายๆรุ่นที่ผ่านมาก็เปิดสงครามรวมแผ่นดินทั้งหมดกลายเป็นทวีปปีศาจจนถึงปัจจุบัน

 

“เผ่าเงือกได้ยินว่ากินแค่พืชนี่นา?” ชายวัยกลางคนถามออกมาและนั่งลงฝั่งตรงข้ามของนีโอ

 

“ใครบอกท่าน? เผ่าของเรากินได้ทุกอย่างนั่นแหละ” นีโอตีหน้าไม่พอใจและมองหน้าชายตรงหน้าอย่างหาเรื่อง… แน่นอนนี่คือการเล่นละคร เพราะเขารู้ว่าฝ่ายตรงข้ามถามออกมาแบบนี้คงจะสงสัยในตัวนีโอพอสมควร

 

“ฮ่าๆ ใจเย็นน้องชาย ข้าไม่ได้จะดูถูกเผ่าของเจ้าหรอก ข้าแค่ขี้สงสัยน่ะ” ชายวัยกลางคนยิ้มแย้มให้นีโอจากนั้นก็หันไปโบกมือบอกให้พนักงานเอาอาหารมาเพิ่ม

 

“อะไร?” นีโอถามออกมาเสียงเย็นชาดวงตาที่ผ่านการปลอมแปลงมีประกายแสงทองสว่างวาบ

 

“ข้าแค่อยากเลี้ยงเจ้าน่ะ…” ชายวัยกลางคนตอบยิ้มและตบถุงใส่เงินที่มีเงินมากมาย

 

“เจ้าเป็นนักรบ?” นีโอถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

 

“ไม่รู้จะเป็นผลดีต่อเจ้า” ชายวัยกลางคนตอบและค่อยๆก้มหน้าลงและพูดเบาๆให้ได้ยินแค่2คน “เจ้าเป็นนักรบรับจ้างหรอ? งั้นขอจ้างเจ้าทีสิ” 

 

“ข้าแค่นักเดินทาง” นีโอตอบอย่างไม่ใส่ใจและดื่มน้ำผลไม้ในแก้วไม้

 

“เป็นนักเดินทางที่มีพลังไม่ธรรมดาเลยนะ...ข้าตรวจพลังที่แน่นอนของเจ้าไม่ได้?” ชายวัยกลางคนยิ้มมุมปากและมองนีโออย่างข่มขู่

 

“ไม่รู้จะเป็นผลดีต่อเจ้า~” นีโอตอบกลับไปประโยคเดียวกับที่คนตรงหน้าตอบและเรียกให้พนักงานมาเก็บเงิน

 

“ไม่เอาน่าน้องชาย~ งานที่ข้าจะจ้างนี่เป็นงานง่ายๆไม่อันตรายและไม่...ทำให้คนสนใจแน่นอน” ชายวัยกลางคนเดินตามนีโอออกมาจากในร้าน และนีโอก็สังเกตได้ว่ามีกลุ่มปีศาจตามมาอีกหลายตน

 

“ข้าไม่ว่าง ข้าต้องไปทางตะวันตกเฉียงใต้” นีโอตอบเสียงเย็นชา...เขาอยากกลับบ้านไปหาครอบครัว

 

“โอ้! พอดีเลย! เราก็จะไปทางนั้น! งั้นมาร่วมขบวนเดินทางกับเราสิ” ปีศาจชายวัยกลางคนยิ้มและชี้นิ้วไปที่ขบวนรถม้าขบวนใหญ่

 

‘ไปทางตะวันตกเฉียงใต้? เขาเป็นนักรบของประเทศอื่นที่ไปทำสงครามหรอ? หรือจะเป็นนักรบรับจ้างจริงๆนะ?’ ปีศาจวัยกลางคนคิดในใจอย่างจริงจัง

 

“...” นีโอมองตามไปที่ขบวนรถม้า ก่อนจะหยีตาลงเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ในรถม้าคันตรงกลาง

 

[ เนตรเทพเจ้า! ] นีโอกระตุ้นความสามารถการมองเห็นของเนตรเทพเจ้าและมองทะลุเข้าไปในรถม้า

 

สิ่งที่อยู่ภายในคือปีศาจสาวที่มีร่างกายทุกส่วนเป็นมนุษย์แต่ที่หน้าผากมีตราสัญลักษณ์รูปหยดน้ำ

 

‘สถิตร่าง…’ นีโอคิดในใจ ก่อนจะยิ้มเมื่อมาเมื่อคาดเดาบางอย่างได้…

 

‘ขบวนรถม้า…กลุ่มปีศาจที่เหมือนนักรบของกองทัพมีพลังเฉลี่ยนักเวทย์ขั้นสูง...เจ้าแก่นี่ที่มีพลังถึงครึ่งก้าวสู่ปราชญ์เวทย์...และผู้หญิงที่มีสถิตร่างนั้น...องค์หญิงหรือคนสำคัญในทวีปนี้สินะ…’ 

 

“ตกลง” นีโอปั้นสีหน้าไม่สนใจและเดินไปที่รถม้าคันแรก

 

‘ถ้าเราลอบสังหารองค์หญิงของประเทศไหนซักแห่งในเผ่าปีศาจได้...กองทัพฝ่ายศัตรูจะชะงักและเริ่มระแวงภายในกันเอง…’

 

“เยี่ยม! ขอบใจมากนะเจ้าหนุ่ม สำหรับค่าจ้าง…” ชายวัยกลางคนยิ้มให้นีโอและทำท่าทางมือให้นีโอบอกจำนวนเงินที่ต้องการมา

 

“วันละ300เหรียญ” นีโอพูดออกไปและกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังคารถม้า

 

“ตกลง ข้าแอสคารอส เจ้าล่ะ?” แอสคารอสแนะนำตัวให้นีโอและเดินไปนั่งที่นั่งคนบังคับรถม้า

 

นีโอชะงักไปและบอกชื่อออกไปส่งๆว่า… “...อีโน…” 

 

 

“ชื่อแปลกดีนะ?” แอสคารอสพึมพำอย่างไม่ใส่ใจและตะโกนบอกให้ทุกคนมารวมตัวกันเตรียมเดินทาง

.

.

.

.

2 ชั่วโมงผ่านไป

ขบวนรถม้าแล่นตามทางมาเรื่อยๆจนถึงจุดแวะพัก ทุกคนจึงหยุดให้ม้าพักและพักทานอาหารกัน

 

“อีโน ช่วยบอกระดับพลังเจ้าจะได้มั้ย...ใต้เท้าของเรารู้สึกไม่สบายใจน่ะ เจ้าเข้าใจนะ?” แอสคารอสเดินมาถามนีโอที่กำลังนอนหลับบนต้นไม้อย่างขี้เกียจ

 

“จำเป็นด้วยหรอ?” นีโอตอบกลับไปอย่างไม่ไว้หน้าและชันตัวลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงต้นไม้

 

“เอาแค่...อย่างน้อยๆก็ได้...นะ?”

 

“เฮ้อ~ อย่างน้อยก็นักเวทย์ชั้นสูง”

 

“ขั้น?”

 

“กลาง” นีโอตอบกลับไปและถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะการนอนหลับ

 

“หรอ…งั้นคงจะประมาณขั้นสูง...หรือครึ่งก้าวสู่ปราชญ์สินะ…” แอสคารอสพึมพำเสียงเบา จากนั้นก็ขอตัวกลับไปที่รถม้าคันตรงกลาง

 

‘คืนนี้ลงมือสังหาร...ไม่สิ...ฆ่าให้หมดจะได้ไม่มีใครรู้ตัวตนของเราและเข้าใจว่าเป็นคนประเทศอื่นส่งนักฆ่ามา…’ คิดได้ดังนั้นนีโอก็หลับตาลงนอนอย่างสบายใจ ส่วนเหตุผลที่เขาไม่ลงมือตอนนี้ทั้งที่ไม่มีใครเป็นเพราะ...เขาขี้เกียจ

.

.

.

.

ภายในรถม้าคันตรงกลาง

 

“คุณหนูขอรับ จากที่ผมดูเขาน่าจะอยู่ในระดับ ครึ่งก้าวสู่ปราชญ์เวทย์ เพราะเขายังไม่มีกลิ่นอายของ ‘เวทย์แห่งปราชญ์’ แต่น่าจะเป็นคนที่มีประสบการณ์สูง พลังรบน่าจะพอๆกับปราชญ์เวทย์ขั้นต่ำ” แอสคารอสรายงานกับปีศาจสาวตรงหน้าที่มีใบหน้างามหมดจด

 

“พ่อบ้านใหญ่ ท่านไม่คิดว่าเขาดูอันตรายมากหรอ?” ปีศาจสาวพูดออกมาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ

 

“เขาอันตรายจริงๆขอรับ แต่ว่า … หากคนของตระกูล ‘อาราชิ’ มาเจอเราเข้าจะอันตรายยิ่งกว่า…และถ้าเขาจะทำร้ายเรา ยังไงคนตระกูลเราก็มีมากกว่าถึงพลังรบเขาจะถึงปราชญ์ก็เถอะ”

 

“ตระกูลใหญ่ลำดับที่1!! พวกมันช่างสารเลวนัก! อาศัยช่วงสงครามบังคับตระกูลเราไม่พอ! ยังจะส่งนักฆ่ามาอีก!” ปีศาจสาวคำรามเสียงต่ำในลำคออย่างโมโห

 

พวกเธอคือปีศาจของ ‘ตระกูลคาริม’ ตระกูลใหญ่ลำดับที่4 ในตอนนี้พวกเธอกำลังเดินทางจะไปอาณาจักรเทพลวงตาทางใต้ของทวีป เพื่อแต่งงานทางการเมืองกับตระกูลอาราชิ ตระกูลใหญ่ลำดับที่1 ของทวีปปีศาจ

แต่ระหว่างเดินทางพบกับมือสังหารที่มีพลังศาสตร์ลวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ของตระกูลอาราชิเข้า ทุกคนจึงคิดจะหนีไปทางตะวันตกเฉียงใต้ทิศทางของเขตชายแดน

 

“นี่พ่อบ้านใหญ่...คุณคิดว่าเขาจะเป็นสายของตระกูลอาราชิรึป่าว?” ปีศาจสาวถามออกไปอย่างจริงจัง

 

“ก็ไม่แน่ขอรับ...ตระกูลอาราชิเก่งกาจเรื่องทักษะลวงตา แต่ตระกูลเงือกของเขาก็ได้ยินว่ามีความสามารถทางด้านลวงตาสูงเช่นกัน…และเขาดูไม่น่าจะใช่แบบที่ผู้อื่นสามารถควบคุมได้ง่ายๆ”

 

“งั้น...สังเกตเขาไปสักพักหากดูไว้ใจได้ก็บอกเรื่องของชั้นและรับเขาเข้ามาในตระกูล” ปีศาจสาวยิ้มเล็กๆและหันไปมองในป่าที่มีคนผู้หนึ่งนอนบนต้นไม้อยู่

.

.

.

.

.

4ชั่วโมงต่อมา

ขบวนเดินทางออกเดินทางอีกครั้ง แต่ที่แปลกคือครั้งนี้ทุกคนดูระแวงมากขึ้น รวมถึงนีโอที่รู้สึกได้ถึงบางอย่าง

 

“หือ? เป็นอะไรไปหรอเจ้าหนุ่ม?” แอสคารอสถามนีโอที่นั่งข้างๆคนขับพลางมองตามสายตาของนีโอไปที่ฝั่งซ้ายมือที่เป็นป่า

 

“ขอตัวซักครู่” นีโอยิ้มเล็กๆและกระโดดลงไปบนพื้นจากนั้นก็ค่อยๆเดินเข้าไปในป่า

 

“เจ้ามานี่” แอสคารอสเรียกปีศาจตนหนึ่งมาและกระซิบที่ข้างหูหลายประโยค

 

“ทราบแล้วขอรับ” ปีศาจตนนั้นพยักหน้าและพุ่งตัวเข้าไปในป่าตามทิศทางที่นีโอเข้าไป

.

.

.

.

ด้านในป่า

กลุ่มปีศาจในหมอกสีเทากำลังมองขบวนเดินทางอย่างจดจ่อภายใต้ชุดคลุมทั้งตัว

 

“เจ้าหนุ่มนั่นใคร?” ปีศาจผิวสีเงินพึมพำออกมาและเพ่งดวงตาไปที่ใครคนหนึ่งที่อยู่ในขบวนเดินทาง

 

“เฮือก!!” ปีศาจผิวสีเงินพลันสะดุ้งเฮือกพร้อมกับร่างกายที่สั่นไหวรุนแรง

 

“เกิดอะไรขึ้น!?” ปีศาจผิวสีเงินที่แก่กว่าถามออกมา ดวงตาคู่สีเทาหม่นเปร่งประกายแสงสีเทา

 

“จะ เจ้าเด็กนั้น!...เมื่อกี้มันหันมามองกระผมขอรับ!” ปีศาจผิวสีเงินคนแรกร้องออกมาตะกุกตะกักอย่างหวาดกลัว...เพราะเขาเห็นสายตาเย็นชาของคนคนนั้น

 

“ไร้สาระ! ข้าเป็นถึงปราชญ์เวทย์จะมีใครในกลุ่มพวกมันที่เจอตัวข้าได้ง่ายๆ?” ปีศาจที่แก่กว่ายิ้มเยาะแต่ทันใดนั้นเขาก็ต้องเปลี่ยนสีหน้า

 

“เจ้าเด็กนั่นกำลังมาทางนี้ขอรับผู้อาวุโสที่2!” เสียงตะโกนดังมาพร้อมกับกลุ่มคนปริศนากว่า30ตนพลันจริงจังขึ้นมา

 

“หุบปาก! ถ้ามันกล้าก็ให้มัน—” ปีศาจตนนั้นยังพูดไม่ทันจบทันใดนั้น…

 

ตึง! ภายในสมองของปีศาจทุกตนเหมือนถูกดึง ภาพด้านหน้าพลันกลายเป็นมืดมิด

 

[ ลวงจิต! ] นีโอพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาข้างขวาสีดำพลันเปร่งประกายสีขาวทองที่ศักดิ์สิทธิ์

 

“ในตอนนี้...ยื้อไว้ได้นานสุด30วิ…” นีโอพึมพำเบาๆพร้อมกับจับดวงตาข้างขวาที่เต้นตุบๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปด้านหน้าและปล่อยทักษะออกมา

 

[ โลงศพซาตาน! ] เคร๊งๆ! ตู้ม!! โลงศพขนาดใหญ่คลุมตัวปีศาจทุกตนไว้ จากนั้นโซ่หลายเส้นก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินดึงโลงศพลงไปทันที

 

ปึง! ปึง! แต่ถึงอย่างนั้นก็มีโรงศพโรงหนึ่งที่ไม่ถูกดึงลงไปมันเพียงแค่ดันตัวไว้บนพื้นดินและมีเสียงระเบิดดังมาจากภายใน

 

“หลุดออกมาจากภาพลวงตาได้...สภาพของเราคงยังไม่พร้อมจะสู้กับปราชญ์เวทย์ที่มากกว่าขั้นกลางสินะ…” นีโอพึมพำเสียงเข้มและค่อยๆเดินไปที่โลงศพนั้นและ...ตบฝ่ามือลงไปแรงๆ…

 

[ ฝ่ามือทมิฬ! ]

ตู้ม!! ฝ่ามือสีดำขนาดใหญ่ตบลงไปที่โลงศพ พร้อมกับแรงบดขยี้มหาศาลโลงศพค่อยๆสลายหายไปพร้อมกับร่างที่อยู่ข้างใน…ปราชญ์เวทย์ขั้นต่ำตายทันที

 

“ตาย…” พูดคำนี้สั้นๆนีโอก็หันไปมุมๆหนึ่งที่มีการสั่นไหวของมิติ

 

“อาคมมิติระดับต่ำกว่าจักรพรรดิ...หลอกตาชั้นไม่ได้หรอก…” พูดจบดวงตาข้างขวาของนีโอก็ปล่อยทักษะลวงตาออกไปอีกครั้ง

 

“จะให้คนอื่นที่เห็นเรามีชีวิตรอดไปไม่ได้...ว่าแต่...ตระกูลอาราชิ กับ ตระกูลคาริมหรอ?” นีโอพึมพำเสียงเบาระหว่างที่กำลัง ‘เปลี่ยน’ ความทรงจำลูกน้องของแอสคารอส

 

และที่นีโอรู้จัก2ตระกูลนี้ ก็เป็นเพราะความทรงจำของมอร์แกน แต่ตระกูลอื่นๆในความทรงจำนีโอไม่มั่นใจว่ายังมีอยู่รึป่าว…

 

“หือ?...เดี๋ยวสิ...ถ้าเราควบคุมปีศาจระดับสูงของตระกูลใหญ่ได้...เราก็จะมีแหล่งข้อมูลที่ดีๆได้?”

.

.

.

.

ตะวันตกดิน

ขบวนเดินทางหยุดที่จุดพักและเริ่มก่อกระโจมที่พักกันโดยนีโอปฏิเสธการพักร่วมกันและเดินไปนอนบนต้นไม้อีกตามเคย

 

“ท่านอีโนคะ…” เสียงหวานใสดังมาทำให้นีโอค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมมองลงไปด้านล่างที่มีปีศาจ2ตน

 

ตนหนึ่งคือแอสคารอสที่มีใบหน้าเครียด 

 

ส่วนอีกตน เป็นปีศาจสาวที่มีผิวสีขาวชมพูงดงามเกินจะเปรียบกำลังฝืนยิ้มให้นีโอ

 

“มีอะไร?” นีโอถามออกไปเสียงเย็นชาและชันตัวลุกขึ้นนั่ง

 

“คือนางเป็น...บ่าวรับใช้ ต้องการจะมาดูแลเจ้าน่ะ” แอสคารอสฝืนยิ้มและมองดวงตาของนีโออย่างจริงจัง

 

‘เขาต้องปฏิเสธแน่นอน บุคคลลึกลับแบบนี้คงต้องการความเป็นส่วนตัวสูง’

 

“ได้ ท่านไปได้แล้ว” นีโอตอบทันทีและค่อยๆหลับตาลง

 

ความจริง...นีโอเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าสังคม ยิ่งกับผู้หญิงเขายิ่งไม่อยากจะคุยด้วย เพราะเคยโดนทำร้ายจิตใจจากผู้หญิงคนหนึ่ง

 

“...?...” แอสคารอสยิ้มค้างไว้และมองใบหน้านีโออย่างโง่งม

 

“ท่านไปเถอะเจ้าค่ะ” ปีศาจสาวยิ้มให้แอสคารอสและหันกายค่อยๆเดินไปที่ต้นไม้ที่นีโออยู่

 

“ไปสิ” นีโอพึมพำออกมาทั้งๆที่หลับตาอยู่ แอสคารอสลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินห่างออกไป

 

หลังจากที่เหลือกันเพียง2คน(ปีศาจ)ปีศาจสาวก็แหงนหน้ามองนีโอบนต้นไม้ ที่ตอนนี้มีร่างกายเป็นเกร็ดสีฟ้าพร้อมกับที่คอมีบางอย่างที่คล้ายๆกับเหงือกปลา

 

“ข้าถามเจ้าตอบ” นีโอพึมพำออกมาเสียงต่ำพร้อมกับเหยียดขาขยับไปมาบนกิ่งไม้แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตกลงมา

 

“เจ้าค่ะ” ปีศาจสาวพยักหน้าเบาๆ แต่ในใจกลับตึงเครียดขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อใสๆไหลลงมาที่หน้าผาก

 

ที่เธอมาหานีโอก็เพื่อจะดูว่าเป็นคนที่น่าไว้ใจรึป่าวหรือจะเป็นศัตรูกันแน่ 

 

“ชื่อของเจ้า”

 

“ดิฉัน...ลูลู ฟิลาต้า เจ้าค่ะ” แน่นอนว่านี่คือชื่อปลอมแต่นีโอก็ยังไม่แสดงสีหน้าออกไปเพียงรับคำดังอืม

 

“พวกเจ้าเป็นขุนนางใหญ่? หรือเป็นกบฏที่หลบหนีอยู่?” นีโอถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจแต่คนฟังกลับหน้าซีดลงไป

 

‘หรือเขา...จะเป็นเจ้าหน้าที่ของตำหนักมาร(คล้ายๆสภาสูงสุดของเผ่ามนุษย์)...ตำแหน่งหัวหน้าสำนักการทหารรักษาพระองค์(Nova)เป็นของคุณชายใหญ่ตระกูลอาราชิ…’

 

“พวกเรา...เป็นแค่นักเดินทางเจ้าค่ะ…” เพียงตอบไปแบบนั้นนีโอพลันยิ้มเย็นชาออกมาและค่อยๆลืมตาขึ้นสบตากับปีศาจสาว

 

“เฮือก!” ปีศาจสาวพลันก้าวถอยหลังไปอย่างลืมตัวและเผลอเร่งพลังถึงขีดสุด

 

“นักเดินทางที่มีสถิตร่างระดับสูง?” พูดจบดวงตาข้างขวาของนีโอพลันสว่างวาบ

 

“ชะ ช่วย—”

 

[ ลวงจิต! ] 

ปัง! เสมือนระเบิดดังในหัวของปีศาจสาวภาพรอบตัวพลันมืดลงและค่อยๆมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเข้ามา

 

“...” ปีศาจสาวยืนลืมตาที่ขาวโพลนอ้าปากค้างเหมือนร่างไร้วิญญาณ

 

ตุบ! นีโอลงมาจากต้นไม้และมองปีศาจสาวด้วยสายตาเย็นชา

 

“เจ้าชื่ออะไร?” นีโอถามออกไปอีกครั้งเมื่อเห็นว่าปีศาจสาวเริ่มกลับมามีสติ

 

“คาริม ฟิลาต้าเจ้าค่ะ...นายท่าน”

 

………………….

ความคิดเห็น