Kedrasa
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 57 รักกับการให้อภัย

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 57 รักกับการให้อภัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 653

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 57 รักกับการให้อภัย
แบบอักษร

 

 

 

น้องพารัก 🍀🍀🍀

 

แล้วก็จริงอย่างที่พี่ไมค์บอกผม รถสปอร์ตสีแดงคันงามที่ผมคนนี้เคยนั่ง มันมาจอดอยู่นอกประตูรั้วหน้าบ้านพี่ไมค์เรียบร้อยแล้ว ผมมองออกไปจากหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง ผมหันหน้าไปมองนาฬิกาที่พี่ไมค์แขวนไว้

 

" หกโมงเช้า....มาทำไมแต่เช้า...ชิส์ คิดเหรอว่าจะมีใครให้เข้าบ้าน รอให้ตายไปเลย อาบน้ำดีกว่า " ผมเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจคนที่รออยู่นอกบ้านอย่างมีความหวัง

 

.

.

.

 

" พี่ไมค์~~~ ทำอะไรฮะ...หอมไปถึงข้างบนเลย ดูสิฮะเด็กๆก็อยากทานด้วย " ผมใช้มือบางลูบไปที่พุงโตๆ ที่มีรอยนูนเล็กๆเพราะไม่รู้ตาหนูคนไหนเป็นคนเตะให้พี่ไมค์ดู

 

" ข้าวต้มปลาครับ เช้าๆแบบนี้ทานอะไรร้อนๆจะได้สดชื่นครับ " พี่ไมค์หันมาตอบผมทั้งที่มือหนายังคงหยิบนู้นหยิบนี่ใส่ในหม้อข้าวต้ม

 

" ว้าว.....หิวเลยฮะ...ข้าวต้มปลา..ข้าวต้มปลา...น่าทานๆ " ผมเลื่อนเก้าอี้แล้วหย่อนก้นลงนั่ง ผมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

 

" นายน้อยครับ "

 

" ฮะ...พี่ไมค์ "

 

" นายน้อยเห็นคุณออยแล้วใช่มั้ยครับ "

 

" ฮะ " ผมตอบพี่ไมค์ แต่สายตาของผมกลับมองไปทางอื่น ผมทำเป็นไม่สนใจกับคำถาม ทำไมผมต้องสนใจเค้าด้วยคนแบบนั้น คนนิสัยไม่ดี ขี้โกหก

 

" เสร็จแล้วครับ นายน้อยจะรับทานที่ไหนดีครับ "

 

" ระเบียงข้างบ้านที่เดิมแล้วกันฮะ วันนี้ดูแล้วอากาศน่าจะดีฮะ พวกแฝดน่าจะชอบ " ผมค่อยๆลุกเดินนำพี่ไมค์ไป ผมไม่ลืมหยิบเอาหนังสือที่ยังอ่านไม่จบกับมือถือออกไปด้วย

 

" มาแล้วครับนายน้อย รับนมด้วยนะครับ มันดีต่อคนมีครรภ์นะครับ "

 

" ขอบคุณฮะพี่ไมค์ " พี่ไมค์ทำท่าทีแปลกๆ ไม่เดินไปไหนสักที ยืนเฝ้าผมที่ทานข้าวต้มอยู่ไม่ห่าง ผมทานข้าวต้มจนหมด และกำลังจะยกนมขึ้นดื่ม อยู่ๆพี่ไมค์ก็วิ่งออกไปหน้าบ้าน ทำเอาผมที่กำลังเพลินกับการดื่มนมสะดุ้งสุดตัว

 

" อะไรของพี่ไมค์กันนะ หรือจะเป็น..." ผมคิดว่าพี่ออยต้องพังประตูเข้ามาแน่ๆ คิดได้แล้วผมก็รีบลุกไปทันที แต่ภาพที่เห็นกลับเป็น...

 

" ผมเห็นเค้ามายืนอยู่หน้าบ้านเหมือนจะมาหาใคร ผมก็เลยถาม คุณคนนี้เค้าบอกเป็นสามีคุณพารักครับ ผมก็เลยชวนเค้าเข้ามาซะเลย เอ่อ...ไม่ว่าอะไรกันใช่..มั้ย..ครับ.." โธ่...เป็นน้องใบตองที่ชวน..พี่ออยเข้ามา งื้อออ...พอผมเห็นแบบนี้ผมก็หันหลังกลับทันที

 

" น้องพารักครับ!!!...พี่ขอร้องฟังพี่ธิบายหน่อยนะครับ " ผมหยุดชะงักเท้าที่กำลังก้าวทันที หึ...ฟังเหรอ..อธิบายเหรอ..

 

" พี่ไมค์ฮะ รักต้องการความเป็นส่วนตัว ถ้าที่นี่ไม่เป็นแบบนั้น รักขอไปอยู่ที่อื่นนะฮะ แล้วก็ขอโทษน้องใบตองนะฮะ ที่พี่อาจจะเสียมรรยาทไปหน่อย แต่พี่ขอตัวนะฮะ " ผมพูดทั้งๆที่ยืนหันหลังให้ทุกคน ผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพี่ออยจริงๆ เหตุการในวันนั้นผมยังจำมันได้ดี เหตุการที่ทำให้ผมเสียใจ เหตุการที่ทำให้ผมเกือบเสียพวกแฝด ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดคือ เวลา

 

" พี่ขอร้องอย่าไปไหน พี่...เอ่อ...พี่จะออกไปเอง ขอโทษทุกคนที่รบกวนนะครับ " ผมได้ยินเสียงปิดประตูรั้ว พี่ออยคงออกไปแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้ยินเสียงรถ พี่ออยคงยังอยู่แถวนี้แน่ๆ ทำไมเค้าดื้อแบบนี้นะ

 

" เอ่อ...ผม...ผมทำอะไรผิดรึเปล่าครับ...งั้นผมขอตัวกลับเหมือนกันดีกว่า...อ้อ!!!...เกือบลืมไป..พอดีผมบอกกับแม่ว่าคุณพารักกำลังท้อง แม่ผมก็เลยทำแกงเลียง แล้วให้ผมเอามาฝากนะครับ เอ่อ...ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ...ละ..ลานะครับ.." น้องใบตองวางปิ่นโตใส่แกงไว้บนโต๊ะ แล้วน้องก็เดินตัวลีบๆออกไป ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ ผมหันกลับมามองหน้าพี่ไมค์

 

" พี่ไมค์...รักผิดใช่มั้ยฮะ ที่รักไม่ให้โอกาสเค้าอธิบาย ก็...ก็รักยังไม่..."

 

" นายน้อยไม่ต้องเครียดนะครับ ยังไงความจริงก็ยังเป็นความจริงครับ ไม่ว่านายน้อยจะให้โอกาสคุณออยช้าหรือเร็ว นายน้อยก็รู้ผลของมันอยู่แล้วนี่ครับ นายน้อยไปพักผ่อนเถอะครับ ส่วนเจ้าแกงเลียงนี่เอาไว้ทานตอนเที่ยงแล้วกันนะครับ "

 

" ได้ครับพี่ไมค์ งั้นรักขอตัวนะฮะ " ผมเดินพาท้องโตอุ้ยอ้าย กลับมาที่ระเบียงอีกครั้ง ผมค่อยๆนั่งลงชมบรรยากาศยามเช้าที่ยังคงสดชื่นเหมือนเคย ผมหันไปหยืบมือถือขึ้นมาเปิดเพลง แล้ววางมันลง เช้าๆแบบนี้พวกแฝดชอบฟังเพลงมากที่สุด เพราะพอผมเปิดเพลง พวกแฝดจะไม่เตะ ไม่ถีบท้องผมแรงๆผมเลยต้องตามใจพวกเค้าหน่อย

 

ผมผล่อยหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัวเลย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีแรงเขย่าเบาๆที่แขนเรียวของผม

 

" นายน้อยครับ เข้าข้างในบ้านเถอะครับ วันนี้เหมือนจะมีฝนตกเลยครับ ..เมฆครึ้มมาเชียวครับ.." ผมลืมตาขึ้นแล้วพยักหน้างึกงักใส่พี่ไมค์ ผมควานมือบางหยิบมือถือที่เพลงหยุดเล่นไปแล้วกับหนังสือเล่มโปรดที่วันนี้ผมยังไม่ได้หยิบมันมาเปิดอ่านเลย

 

ครืนนนนนน.....ครืนนนนนน.......ซ่าาาาาา.....ซ่าาาาาาา......

 

" มาครับนายน้อย...ผมช่วยครับ...พูดปุ๊บก็ตกปั๊บเลย...ค่อยๆเดินนะครับนายน้อย " ผมยังไม่ทันขยับไปไหนสายฝนก็โปรยปรายและตกลงมาห่าใหญ่ พี่ไมค์รีบพยุงผมทันทีเพราะกลัวผมจะล้ม เราเข้ามาในบ้าน ทั้งเสียงฝน เสียงฟ้าร้องดังสนั่นไปหมด แต่แล้วก็มี....

 

 

เปรี้ยงงงงงง!!!..........ฟ้าผ่า....เสียงผ่าอยู่ใกล้ๆบ้านของพี่ไมค์เลย พี่ไมค์รีบแหวกม่านที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอกบ้านทันที

 

" นายน้อยครับ!!!...คุณออยเค้า...." ผมใจเสียเลยที่พี่ไมค์เอ่ยชื่อของพี่ออยออกมา ก็เมื่อกี้เสียงฟ้าผ่ามันใกล้บ้านเรามากๆ ผมใช้มือบางยันตัวเองยืนขึ้นแล้วเดินมายืนข้างๆพี่ไมค์ แล้วมองตามที่ม่านถูกแหวกออก

 

" เค้าเป็นบ้ารึไง!!!...พี่ไมค์ช่วยเปิดประตูบ้านทีฮะ รักจะไล่เค้าไป..ทำไมทำอะไรโง่ๆ นึกว่านี่เป็นละครรึไง ถึงทำแบบนี้ " ผมบ่นไม่หยุด พี่ไมค์ปลดล๊อคประตูแล้วค่อยๆเปิดออกไป ข้างนอกฝนยังตกเป็นสายอยู่

 

" พี่ออย...พี่เป็นบ้ารึไง ไม่เห็นเหรอว่าฝนมันตกอยู่เนี๊ยะ " ผมตะโกนฝ่าสายฝนออกไป ก็ไอ้พี่ออยบ้ามันยืนเกาะรั้วหน้าบ้านพี่ไมค์อยู่นะสิฮะ

 

" น้องพารัก...พี่ขอโทษ...พี่ขอโอกาสได้มั้ยครับ " ไอ้บ้านี่ยังดื้ออีก ยังจะมาอาศัยสถานการณ์แบบนี้บังคับผม อย่าหวังเลย

 

" ถ้าพี่ยังพูดไม่รู้เรื่อง....รัก...จะ...หนี..." ผมพูดจริงนะ ถ้าพี่ออยยังบังคับผม ไม่ให้เวลาผมบ้าง ผมจะพาลูกหนีจริงๆ ก็เหมือนเค้าจะพอมีสติบ้าง พี่ออยค่อยๆปล่อยมือออกจากรั้วแล้วค่อยๆเดินกลับขึ้นรถไป แต่พี่ออยก็ไม่ได้ขับออกไปไหนนะฮะ แต่ก็ถือว่ายังดีที่ฟังกันบ้าง ถ้าเกิดฟ้าผ่าลงมาจะทำยังไง พอทุกอย่างเรียบร้อยดี พี่ไมค์ก็พาผมเข้าบ้าน

 

" นายน้อยนั่งก่อนครับ นายน้อยโอเคนะครับ " พี่ไมค์ช่วยพยุงผมเข้ามานั่งในบ้านเหมือนเดิม พร้อมถามถึงความรู้สึกของผมตอนนี้

 

" ไม่โอเคฮะ " พี่ไมค์มองหน้าผมแล้วทำหน้าวิตกทันที " คิ คิ ไม่โอเค ก็~~~นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนี่ฮะ รักหิวจะแย่แล้วพี่ไมค์ "

 

" ขอโทษครับนายน้อย ผมจะรีบไปเตรียมมื้อเที่ยงเดี๊ยวนี้เลยครับ เอ่อ...ขอตัวก่อนนะครับ " พี่ไมค์รีบกุลีกุจอใหญ่เลย แล้วพี่ไมค์ด็เดินหายไปในครัว พอผมแน่ใจว่าพี่ไมค์ไปแล้ว ผมก็หุบยิ้มทันที ผมมองไปทางหน้าต่าง แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ

 

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายมาในช่วงเดือนมีนาคมแบบนี้ มันช่างเป็นดั่งสายน้ำทิพย์ที่ชะโลมจิตใจที่ร้อนดั่งไฟของผม แต่มันก็ยังไม่สามารถทำให้ผมอยากรับฟังหรือให้อภัยคนที่ผม.....รัก...ได้เลย

 

ซ่าาาาาาา.......ซ่าาาาาาาา........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***** หึ หึ งานยืนตากฝนง้อเมียก็มาเว้ยเฮ้ยยยย😎🙄😂

 

 

 

 

ความคิดเห็น