ปลายอักษรา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ครับ ผมรักพี่ - ไอ้ลูกหมา (ดอม x ข้าว)

ชื่อตอน : พี่ครับ ผมรักพี่ - ไอ้ลูกหมา (ดอม x ข้าว)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2563 14:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ครับ ผมรักพี่ - ไอ้ลูกหมา (ดอม x ข้าว)
แบบอักษร

 

“ไอ้ขิง”

เจ้าของใบหน้าหล่อคมกระซิบเรียกเพื่อนซึ่งกำลังเอาแต่แอบเล่นเกมส์ในขณะที่อาจารย์กำลังสอน

“ไรสัด”

ขิงตอบกลับเสียงขุ่น

“คืนนี้แดกเหล้ากัน”

ดอมมั่นใจว่ายังไงเพื่อนเขาก็ไม่มีทางปฏิเสธแน่นอนอยู่แล้ว

“ไม่ได้”

ดอมอ้าปากค้าง ไอ้คนขี้เมาที่ได้ฉายาอย่าง ขิง สิงห์นักดื่มเนี่ยนะ!

“เป็นเหี้ยไรอีกอะ”

เขาถามเสียงหงุดหงิดต่อ หรือมันจะโดนหม่าม้าด่ามาวะ

“ข้าวกลับมาแล้ว”

ขิงกดปิดหน้าจอหลังจบเกมส์แล้วยกชีทขึ้นบังมาหน้าก่อนจะพูดเสียงดังฟังชัด

“หา?”

ดอมลุกขึ้นตบโต๊ะอุทานเสียงลั่นจนถูกอาจารย์ปาปากกาใส่

“ดอมินิก!”

“ขอโทษครับพ้ม!”

ขิงกลั้นขำมองเพื่อนยืนเบะปากโดนอาจารย์สวดพลางส่ายหัวอย่างเพลียๆ

เรื่องอะไรเกี่ยวข้องกับพี่สาวเขาแม้แต่ปลายก้อยมันเล่นใหญ่ตลอดแหละ

“ทำไมมึงไม่รีบบอกกูอะ”

ดอมโอดครวญ

“กูก็บอกอยู่นี่ไง”

ขิงมีพี่สาวชื่อข้าว อายุห่างกันสองปี แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา

ปัญหาคือไอ้ดอม ไอ้เพื่อนตัวดีนี่แหละ

มันชอบพี่สาวเขาและตามจีบมาตลอดตั้งแต่สมัยมัธยมปลายจนข้าวย้ายไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ออสเตรเลีย

ตอนข้าวย้ายไปไม่บอกไม่กล่าวน้ำตาลูกผู้ชายถึงกับไหลไม่หยุดเป็นวันๆ

“แม่งเอ๊ย”

และการกลับมาของเธอก็ทำให้ดอมคลั่งอย่างกับคิงคองแบบที่ขิงคาดไว้จริงๆ

“ทำบ้าไรวะ”

ขิงถามขณะแอบชะเง้อคอมองเพื่อนกดโทรศัพท์ยิกๆ

“จองคอนโด”

ดอมยิ้มร่าและกดโอนเงิน

“จะจองทำป้ามึงเหรอ”

ตั้งแต่เป็นดารามันใช้เงินอย่างกับเศษกระดาษแล้วที่สำคัญห้องที่มันจองนั่นมันเป็นชื่อเดียวกันกับคอนโดเขานี่หว่า

“กูจะย้ายไปอยู่ห้องข้างมึง”

ดอมว่าพลางหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

“ห้องนั้นมีคนอยู่แล้ว”

ขิงหัวเราะกะว่าจะสมน้ำหน้าเพื่อน

“ก็ไล่ออกไปดิวะ”

แต่ลืมไปว่ามันเส้นใหญ่ นอกจากจะรวยแล้วยังเป็นดาราวัยรุ่นที่กำลังมาแรงในตอนนี้อีกด้วย

“ก่อนมึงจะได้ข้าวเป็นแฟนสงสัยได้กับกูก่อนมั้ง”

ขิงส่ายหัวพูดเสียงเหนื่อย

“อี๋ กูยอมไปอมขี้มิลลี่ยังดีซะกว่า!”

มิลลี่เป็นแมวที่ขิงแอบซื้อมาเลี้ยงไว้แก้เหงาจนกระทั่งหม่าม้ารู้ เขาโดนด่าไปเจ็ดวันเจ็ดคืน

“เรียบร้อย วะฮะฮ่า”

เจ้าของคอนโดตอบตกลงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นจำนวนเงินมัดจำและค่าเช่าล่วงหน้าที่เด็กหนุ่มแถมให้แบบมหาศาล

“ไอ้เวร ใช้เงินเป็นเบี้ยเลยนะ”

ขิงอดใจไม่ไหวต้องด่าเมื่อเหลือบเห็นเลขศูนย์ที่เพื่อนเขากดโอนไป

“ทุกบาททุกสตางค์เพื่อข้าวคนเดียว!”

ดอมยิ้มภูมิใจประกอบ

ขิงจำได้ว่าเพื่อนเคยพูดแบบนี้ตั้งแต่ตอนรับงานเดินแบบกับงานโฆษณาใหม่ๆ แถมยังบอกเขาอีกว่าจะเก็บเงินไว้ขอข้าวแต่งงาน

“ซ้อมเรียกกูว่าพี่เขยดิ๊”

ดอมกอดอกสั่ง

“พี่ขวย”

ขิงยักคิ้วตอบ

“มันฟังดูแปลกๆนะขิงนะ”

เด็กหนุ่มลูกครึ่งเอามือตบศีรษะเพื่อนพอดีก่อนจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าและเดินออกจากห้องทันทีที่อาจารย์ปล่อย

“ไสหัวไปเลยไป”

ขิงออกปากไล่ด้วยความหมั่นไส้

“แล้วอยู่ข้างห้องกูก็ไม่ต้องเสือกเสนอหน้ามาบ่อยๆล่ะเข้าใจมั้ย”

เขากำชับเพราะทุกวันนี้คบกันอยู่แค่สองคน เจอที่มหาวิทยาลัยอย่างเดียวก็เบื่อตายชักแล้ว

ดอมพยักหน้ารับซะดิบดีก่อนจะเดินโบกมือลาและเดินจากไปด้วยทีท่ารีบร้อน

คอนโดขิง

“ไอ้เหี้ยดอม!”

เขายังไม่ทันกลับถึงคอนโดเกินชั่วโมง เพื่อนตัวดีก็โผล่หน้ามาแล้ว

“กูบอกว่า”

ยังไม่ทันเริ่มต้นด่า แค่เปิดประตูร่างสูงก็แทรกตัวเข้ามาพร้อมถุงอาหารและขนมแพงๆเต็มสองมือ

“ข้าว”

ดอมเอ่ยทักร่างบางที่กำลังยืนหันหลังทำอะไรสักอย่างอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ครัว

“มาทำไม”

เสียงห้วนตามนิสัยดังขึ้นพร้อมการปรากฎตัวของใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาแสนคิดถึง

คนหรือนางฟ้าวะเนี่ย ดอมเลือดกำเดาแทบพุ่ง

“ใจสั่งมาครับ”

พอดึงสติกลับมาได้ก็รีบยิ้มหวานหยอดมุขเสี่ยวจีบเธอกลับไปอย่างรวดเร็ว

“ด่ามันเลยข้าว”

ขิงที่เดินตามเข้ามาสมทบแอบฉวยขนมบางอย่างในถุงของเพื่อนไปทาน

“ดอมซื้อหนมมาฝากเธอเต็มเลยนะ”

ข้าวกวาดตามองทุกอย่างที่เขาซื้อมาแล้วแอบรู้สึกหวั่นไหวในใจ

นี่จำได้หมดเลยรึไงว่าเธอชอบอะไร

“ไม่กิน อ้วน”

คนปากแข็งแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์ม

“อ้วนตรงไหนคะ เธอผอมจะแย่แล้ว”

เจ้าเด็กช่างเอาใจทำเสียงอ้อน

“ดอมแกะให้”

จากนั้นก็หยิบกล่องมาการองรสผลไม้ของโปรดเธอออกมาแล้วแกะซองส่งให้ชิม

“ไม่เอา อย่าเซ้าซี้ได้มั้ย”

เธออุตส่าหหนีเขาไปเรียนตั้งสองปี ทำไมเจ้าเด็กนี่ยังไม่มีแฟนไปอีกนะ

Rrr Rrr

“ฮัลโหล ม้า”

เสียงโทรศัพท์ทำให้มือใหญ่หยุดชะงักจากการพยายามจะป้อนขนมเธอ

“โอเค เดี๋ยวขิงออกไป”

ดอมแอบยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเพื่อนหยิบกุญแจรถ

“เก็บทุกโค้งเลยนะพ่อ”

ดอมชูนิ้วกลางให้พร้อมแจกคำอวยพรสุดกวน

“กลับไปได้แล้ว”

พอประตูปิดลง ข้าวก็รีบออกปากไล่เมื่อตอนนี้ทั้งห้องกว้างเหลือเพียงเธอกับเขาเท่านั้น

“ขอมองหน้าเธอต่ออีกหน่อย”

ดอมเท้าคางพลางยิ้มโปรยเสน่ห์

“กลัวลืมรึไง”

ข้าวเลิกคิ้วถามเสียงขุ่น

“ไม่กลัว เพราะไม่เคยลืมเลย”

หน้าดุๆของเธอทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ

“น้ำเน่า”

มือเล็กผลักใบหน้าหล่อคมออกก่อนจะเดินหนีไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น

“แล้วเขินป่ะ”

ดอมตามมานั่งข้างๆ เขาเอียงคอถามเสียงสดใส

“อื้อ ออกไปห่างๆนะ”

คนตัวเล็กรีบขยับหนี

“อยู่นู่นเป็นไงบ้าง มีใครมาจีบมั้ย”

เด็กหนุ่มหัวเราะก่อนจะชวนเธอคุยด้วยการเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของคนใจร้ายที่หนีไปเรียนต่อโดยไม่บอกไม่กล่าว

“เยอะแยะ”

ข้าวยักไหล่ตอบ

“แล้วเธอ..ชอบใครบ้างรึยัง”

สีหน้าเขาดูจ๋อยลงไปจนเห็นได้ชัด

“ถามทำไม”

ข้าวแอบนึกอยากแกล้ง

“ก็อยากรู้”

คราวนี้เขาทำเสียงเศร้ามากกว่าเดิมอีกระดับ

“ไม่ชอบ”

พอคนอายุมากกว่าตอบแบบนั้น เด็กหนุ่มก็ดูสดใสขึ้นทันที

“พวกผู้ชายน่ารำคาญ โดยเฉพาะผู้ชายเด็กๆ”

ประโยคถัดมาทำเอาเขาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“เจ็บอะ แต่ไม่เลิกรักง่ายๆหรอกนะ”

ดอมบอกเสียงงอน

“เพ้อเจ้อ”

ข้าวว่าพลางแบมือรับมาการองที่เขาส่งให้มาชิม

“เห็นโฆษณาดอมยัง”

เห็นตั้งแต่วันแรกเลยล่ะ

“เห็นแล้ว”

ข้าวทำเป็นตอบเสียงเรียบ

“หล่อกระชากใจเลยใช่มั้ย”

เพื่อนเธอนี่เป็นแฟนคลับเขาทั้งนั้น

“เฉยๆ”

ข้าวตอบพลางเบือนหน้าหนี

“ไม่คิดจะหวั่นไหวซักนิดเลยเหรอ”

เด็กหนุ่มถามขณะทำแววตาเว้าวอนประกอบ

“ไม่คิด”

ข้าวส่ายหน้าตอบเสียงเย็น

“แต่ดอมคิด”

“จริงจังเลยนะ”

เขาพูดจบก็นั่งคุกเข่าลงกับพรมแล้วหยิบกล่องแหวนสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ตอนนี้หาเงินเองได้แล้วอะ ขอดูแลเธอไปตลอดชีวิตเลยได้ป่ะ”

ข้าวถึงกับกุมขมับ

“จีบให้ติดก่อนเถอะไอ้ลูกหมา”

เธอดีดหน้าผากเขาแล้วทำเป็นไม่สนใจแหวนเพชรเม็ดโต

“ขอเตือนเธอไว้ก่อนเลย”

ดอมขยับเข้าไปใกล้ ก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาว

“ว่า”

ข้าวทำเป็นใจดีสู้เสือถาม

ดอมหัวเราะเบาๆและเอ่ยเสียงแหบพร่า

“หมามันเลียเก่ง”

.

.

.

.

.

To be continued

 

ความคิดเห็น