รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : ลงโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 06:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงโทษ
แบบอักษร

“คาดให้หน่อยสิคะ” เธอว่า คิดว่าเขาคงไม่กล้าแต่ที่ไหนได้ เขาเล่นตามน้ำ เอี้ยวตัวมาดึงสายเข็มขัด จนหน้าเกือบจะชนแก้มเธอแล้วยังแกล้งเป่าลมหายใจรดปากเธอ จนเธอร้อนวาบ ดึงสายมาคาดเองอย่างลืมตัว คนที่โดนแกล้งกลับต้องกลั้นยิ้มในหน้าขณะที่คนแกล้งหน้าแดงปิดไม่อยู่ทั้งที่เมื่อครู่ยังคิดว่าจะทำตัวเป็นผู้หญิงไม่ดี

“คุณ....เปลี่ยนไป”  

“เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน” เขาพูดลอยๆ แล้วหันไปสตาร์ทรถโดยไม่สนใจเธออีก

บางทีเธอคิดว่าทำไมเธอต้องเป็นเธอที่เสียสละให้ที่บ้าน แม้พ่อแม่ไม่ได้บังคับแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น จะทำงานหาเงินเองก็ไม่มีทางทัน จะกู้เงินก็มีแต่จะทำให้หนี้เพิ่มสูงขึ้น สุดท้ายแต่งงานกับคนที่ไว้ใจได้ก็ดีกว่าแต่งงานกับใครไม่รู้ เพราะฉะนั้นชีวิตเธอยังโชคดีกว่าคนอื่นอีกมากมายที่ไม่มีทางออก แค่ไม่ได้อยู่กับคนที่รักไม่ทำให้เธอตายหรอก ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงความหลังจนคนข้างๆ แอบเหลือบมองไม่ได้

“อยู่กับผม อึดอัดขนาดนั้นเลยหรือ” เขาถามทำลายความเงียบ แม้จะค่อนข้างดึกแล้วแต่เพราะเป็นคืนวันศุกร์รถบนถนนยังคงติดเป็นตังเมโดยเฉพาะกลางเมือง

“ไม่เลยค่ะ คุณต่างหากที่จะอึดอัด” อยู่กับคนที่ไม่อยากอยู่ด้วยเธอคิดก่อนจะบอกว่า “ฉันโชคดีจะตายที่คุณไปส่งที่คอนโด” เธอมองหน้าด้านข้างของเขา เห็นเขาแค่เหลือบมามอง

“ฟังเพลงได้ไหมคะ” เธอถาม

“ได้สิ มีแต่วิทยุนะ”

เมฆาเอื้อมมือไปเปิดวิทยุปกติเขามักฟังข่าว แต่วันนี้มีหญิงสาวมาด้วยจึงให้เธอเลือกช่องที่เธออยากฟัง หญิงสาวเลือกช่องเพลงโปรดของเธอตั้งแต่สมัยก่อน เพราะเปิดเพลงเย็นๆ ให้ได้ฟัง แต่วันนี้กลับเป็น รายการคุยเรื่องปัญหาหัวใจ ตอนเปลี่ยนมาเป็นโฆษณาเธอจึงไม่ได้เปลี่ยนช่อง แต่พอขึ้นรายการมาดีเจบอกว่าวันนี้เป็นเรื่องของคนที่ถูกทิ้ง รักกันมาหลายปี สุดท้ายแฟนไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเงิน เมฆานั่งเฉย เธอขำกับความโชคร้ายของตัวเอง หันไปมองหน้าเมฆาว่าเขาจะมีสีหน้าอย่างไรแต่เขายังคงมีสีหน้าราบเรียบ

“เรื่องมันคุ้นจังนะคะว่าไหม” เธอพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ

“จะฟังต่อหรือเปล่า” เขาถาม

“ฟังเพลงก็ดีค่ะ” เมฆาจึงกดช่องเพลงสากลที่ฟังเสมอ แต่เพลงที่ขึ้นมากลับทำให้คนไม่อยากฟังเรื่องรักต้องหัวเราะออกมาดังๆอีกครั้งกับ Somewhere in my broken heart ของ Billy Dean ที่เนื้อหาโดยรวมพูดถึงการที่ผู้หญิงคนหนึ่งตัดสินใจจากชายผู้เป็นที่รักไปแม้จะรักกันมานานและแม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอเลือก แต่ก็หวังว่าเธอจะค้นพบสิ่งที่เธอค้นหา และรู้ว่าคนที่โดนทิ้งใจสลายแค่ไหน

“พี่เมฆว่าไหม วันนี้ฝนคงทำอะไรผิดแน่ๆ ฟ้าไม่เป็นใจเลย”

เธอจงใจเรียกเขาและตัวเองแบบที่เคยใช้เมื่ออยู่กันสองคน อยากรู้ว่าเขาจะรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า ลองใจเขาอีกครั้งว่าเขาจะรู้สึกอะไรบ้างไหม แต่เธอก็ต้องผิดหวังและคิดว่าผิดจังหวะ เพราะเขาขับรถอยู่เธอจึงไม่เห็นสีหน้าชัดเจน แล้วก็ต้องถอนหายใจอีกครั้งฟ้าคงกำลังลงโทษเธอ อยู่เงียบๆ ก็อึดอัด พอฟังวิทยุก็มีแต่เรื่องที่เสียดแทงความรู้สึก คนข้างๆ ก็เฉยเมยจนน่าอ่อนใจ หลังเพลงนั้นจบเธอก็ไม่มีแก่ใจฟังอะไรอีก กลับมาสู่ความคิดตัวเองอีกครั้ง เธอผิดมากเหรอที่ทิ้งเขาเพื่อครอบครัว เธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเองสักนิด เพราะถ้าเธอทำเพื่อตัวเอง เธอจะเลือกเขา ที่สำคัญที่สุดตอนนี้เธอถูกลงโทษอย่างสาสมกับการทิ้งชายหนุ่มที่แสนดีคนนั้นไป

เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไป แล้วก็หาวแต่ไม่อยากให้เขารู้ เขาจึงบอกว่า

“คุณคงเหนื่อย จะนอนก่อนก็ได้ ถึงแล้วผมจะปลุก” เสียงเรียบๆ แต่กลับพูดเหมือนห่วงใย ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ แต่ข้อเสนอของเขาก็เป็นการหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ได้ดีที่สุด

“ขอบคุณค่ะ” เธอเหนื่อยจริงๆ พอหลับตาได้ไม่นานจึงหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว แถมยังกรนเบาๆ จนคนขับรถอดหันมามองไม่ได้ ใครจะเชื่อว่าสาวสวยขนาดนี้หลับแล้วกรน เมฆาได้แต่เคลื่อนรถช้าๆ เพราะรถติด หันไปมองสาวที่หลับไม่รู้เรื่อง เธอจะรู้ไหมว่าเขาเสียใจแค่ไหนตอนเธอเดินจากไป ไม่เคยคิดว่าอยากจะเจออีก ถ้าไม่ใช่เพราะโรมานอฟเขาคงไม่คิดจะติดต่อกับเธอ ในเมื่อเธอเลือกไปจากเขา แสดงว่าเขาไม่สำคัญพอ ในอนาคตถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก เธอก็คงจะทิ้งเขาอีก เขาคิดว่าตัวเองมีค่ามากกว่านั้น มากกว่าให้ผู้หญิงคนเดิมทิ้งเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก

เมื่อไปถึงคอนโดเธอแล้วเธอก็ยังไม่ตื่น เขาพิจารณาเธอ เธอดูไม่ต่างไปจากหกปีก่อนเท่าไร สวยขึ้นด้วยซ้ำ อาจจะเพราะเธอรู้จักแต่งหน้าแต่งตัวมากขึ้นกว่าแต่ก่อนที่ทาแต่แป้งเด็ก ที่นิ้วนางยังมีแหวนแต่งงานอยู่ เธอคงรักสามีไม่น้อย เธอยังคงมีสร้อยเส้นนั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเก็บของของผู้ชายสองคนไว้ด้วยกันได้ แล้วเสียงเพลงความทรงจำก็ดังขึ้น เมื่อคนหลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเขาจึงต้องเอื้อมมือไปแตะเธอเบาๆ แล้วเรียก

“ฝน” เขาชะงักไปครู่กับคำเรียกของตัวเอง เขาจะไม่เผลอใจกับเธอเด็ดขาด

“คุณ คุณ ถึงคอนโดแล้ว” เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเด้งตัวขึ้นจากเบาะรถ เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง กระเป๋ากระเด็นไปอยู่ที่พื้นรถ เธอก้มลงไปเก็บแล้วจึงรีบรับโทรศัพท์ เมฆาเมินไปมองทางอื่นไม่ให้เป็นการเสียมารยาทมาก

“จ้า วิว ขอโทษที่รับช้า เพิ่งถึงจ้ากำลังจะขึ้นห้อง รถติดมาก ดีนะที่วิวไม่มาส่งไม่งั้นไม่รู้ถึงบ้านกี่โมง” เธอเหลือบมองนาฬิกาหน้ารถบ่งบอกว่าเกือบเที่ยงคืน

“จ้า กู๊ดไนท์จ้า” เมื่อคุยกับเพื่อนเสร็จจึงหันมาที่คนที่ขับรถมาส่ง

“ขอบคุณนะคะ” เธอกล่าวก่อนจะลงจากรถ แล้วจึงนึกขึ้นได้เธออยากจะเฟิร์ตกับเขา

“จะขึ้นไปดื่มกาแฟก่อนไหมคะ” เธอชวนใส่จริตเล็กน้อย

“ไม่ดีกว่าครับ คุณบอกต้องตื่นเช้า”

เขาใช้ข้ออ้างของเธอมาบอกปฏิเสธเธอได้อย่างงดงาม เธอยิ้ม“งั้นก็ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” แล้วก็ส่งจูบให้เขาหนึ่งครั้ง เหมือนที่เคยทำแต่ก่อน

เขารอจนเธอเดินไปขึ้นลิฟท์เรียบร้อยจึงออกรถไปจากตรงนั้น

การได้ใกล้ชิดเขาอีกครั้งทำให้เธอมีความรู้สึกปนเปกันหลายอย่างเหลือเกิน

ทั้งดีใจที่ได้พบ

เสียใจที่เขาทำไปเพราะผลประโยชน์

กระวนกระวายไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร

น้อยใจที่เขาห่างเหิน

อุ่นใจเมื่อเขาทำเหมือนเป็นห่วง

วูบโหวงเมื่อรู้ว่าเขาไม่มีเธอในใจอีกต่อไป

ทำไมเส้นทางพวกเขาต้องมาบรรจบกันอีก

ความคิดเห็น