Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 56 เจอ.......!!!

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 56 เจอ.......!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 454

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 56 เจอ.......!!!
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🍁🍁🍁

 

" ฮะ...คุณพ่อ...น้องพารักสบายดีฮะ...เด็กๆเหรอฮะ...ดื้อฮะ...ไม่ต้องห่วงนะฮะพี่ไมค์ดูแลน้องพารักดีอยู่แล้ฮะ...น้องพารักคิดถึงคุณพ่อคุณแม่นะฮะ.....ฮะ...สวัสดีฮะ " ผมวางสายจากพ่อกับแม่ตอนนี้พวกท่านกำลังชมแสงเหนือกันอยู่ เฮ้อ.....น่าอิจฉาพวกท่านจัง ส่วนคุณพี่พายุตัวดีของผมก็อีกคน ตามไปง้อน้องพัตที่ญี่ปุ่นโน้น ไม่รู้ไปแอบทำอะไรผิดไว้อีก

 

" นายน้อยครับ นายน้อยเดี๋ยวผมขออนุญาตเอาขนมไปให้ป้าใบเตยนะครับ เกรงใจที่ป้าเค้าเอาผลไม้มาให้เมื่อวานน่ะครับ " พี่ไมค์เดินมาหาผมที่นั่งเล่นอยู่ตรงระเบียงข้างบ้านพร้อมหิ้วถุงขนมใบโตที่มาจากฝรั่งเศสมาด้วย

 

" ให้รักไปด้วยได้รึมั้ยฮะ นะฮะ รักเบื่อแล้วอ่ะ " ผมเงยหน้าขึ้นส่งสายตาออดอ้อนไปหาพี่ไมค์ ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบก็มีเสียงมาขัดจังหวะซะก่อน คนท้องเซ็ง....

 

ปี๊น!!!......ปี๊น!!!.......

 

" นายน้อยรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๊ยวผมไปดูก่อนว่าใครมา " ใครกันนะมาขัดจังหวะ ชิส์ เราอุตส่าจะอ้อนสำเร็จแล้วเชียว

 

" ทำไมพี่ไมค์หายไปนานจัง " ผมนั่งอ่านหนังสือจนแทบครึ่งเล่ม แต่พี่ไมค์ก็ยังไม่กลับมาสักที ไหนบอกจะไปบ้านป้าใบเตยไง งั้นลุกออกไปดูดีกว่า คุยกับใครกันนะ

 

ผมค่อยๆพยุงไอ้ท้องที่เริ่มโตอุ้ยอ้ายไปที่หน้าบ้าน ร่างบางของผมยังไม่พ้นประตูบ้านก็ได้ยินเสียงคนเถียงกัน

 

" ให้โอกาสผมเถอะนะครับ ผมอยากอธิบาย พี่ไมค์ เห็นใจผมเถอะครับ "

 

" ผมบอกคุณแล้ว ที่นี่ไม่มีคนของคุณ เชิญคุณกลับไปเถอะครับ "

 

ผมตัวชาทันทีที่มองเห็นเค้าคนนั้น คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด มือบางของผมมันกำขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ภาพที่มองเห็นรอดบานประตูไปนั้น เป็นภาพของเค้า แต่สภาพไม่น่ามองเหมือนเคย หนวดเคราที่เริ่มขึ้นรุงรัง ขอบใต้ตาที่คล้ำเหมือนคนอดหลับอดนอนมาหลายวัน เสื้อผ้าก็ดูยับย่นไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นกับเค้ากันแน่ แต่ก่อนที่ผมจะสงสัยในสภาพที่เห็น ผมอยากรู้มากกว่าว่าเค้ารู้ที่อยู่ของที่นี่ได้ยังไง เพราะตอนที่พี่ไมค์พาผมมาพี่ไมค์บอกว่าไม่เคยบอกที่อยู่นี้ให้ใครนอกจาก......

 

ผมรีบหันหลังกลับแล้วเดินไปหยิบมือถือของตัวเองที่วางทับหนังสือไว้ขึ้นมา แล้วกดต่อสายหาคนๆหนึ่งทันที

 

ตื๊ดดดดดด.......ตื๊ดดดดด......

 

" ว่าไงครับน้องพารัก คิดถึงพี่เหรอครับ "

 

" พี่พายุ...สา....ระ....ภาพ...มา..." ผมกดเสียงต่ำทันที ก็พี่พายุคือคนเดียวที่ผมบอกไปว่าผมอยู่ที่ไหน ใช่ฮะ ถึงผมจะโทรคุยกับทุกคน แต่ผมไม่เคยบอกว่าอยู่ที่ไหน ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ ผมมั่นใจว่าท่านไม่พูดแน่นอนก็เพราะผมขอร้องไว้ตั้งแต่วันแรกที่มาแล้ว

 

" เอ่อ....พี่.... พี่พายุขอโทษครับ...ก็ไอ้บ้าออยมันขอร้อง มันตื้อพี่ โทรหาพี่ทุกวัน แถมมันยังบอกอีกว่าถ้าพี่ไม่บอกมันจะมาถามเองถึงญี่ปุ่น น้องพารักเข้าใจพี่พายุนะครับ ยกโทษให้พี่ด้วย ถ้ามันมาจริงพี่ก็ต้องยุ่งแน่ๆ น้องพารักก็รู้นี่ครับ ว่าพี่ยังง้อพัตไม่สำเร็จเลย ถ้าไอ้บ้าออยมันมา พี่ก็แย่สิครับ นะครับ อย่าโกรธพี่พายุเลยนะ " เสียงสารภาพผิดของพี่ออยดังมาตามสายแบบอ่อยๆ

 

" เฮ้อออออ.....ก็ได้ฮะ เห็นแก่น้องพัตนะ พี่พายุเอาเวลาไปง้อน้องพัตเถอะฮะ น้องพัตเป็นคนดี พี่พายุฮะ....น้องพารักคงเสียดายถ้าครอบครับเราจะไม่ได้น้องพัตมาเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่พายุก็รู้ใช่มั้ยฮะ ช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรา เราจะเจอคนที่เค้ารักเราจริงๆ แทบไม่กี่คน พี่พายุอย่าปล่อยให้น้องพัตหลุดมือไปได้นะฮะ "

 

" เอ่อ.....น้องพารักครับ..จริงๆที่พี่กล้าบอกว่าน้องอยู่ไหนก็เพราะว่า......"

 

ผมคุยกับพี่พายุอยู่พักใหญ่ แล้วพี่พายุก็วางสายไป สักครู่ เสียงเตือนของข้อความก็ส่งเข้ามา มันเป็นข้อความและคริปจากพี่พายุ ผมรีบเปิดเข้าไปดู มันเป็นคริปสั้นๆ สัก 3-4 คริป มือบางของผมเริ่มสั่นเทา น้ำสีใสในตาเริ่มเอ่อล้นออกมา ผมมองจ้องเข้าไป ทั้งเสียงและรูปภาพมันค่อนข้างชัดเจน ชัดเจนจนทำให้ผมได้รับรู้ความจริงบางอย่าง

 

อุ๊บ!!!.....ผมอุทานเพราะพวกแฝดพากันเตะพร้อมๆกัน ผมละมือข้างหนึ่งแล้วขยับมาลูบที่หน้าท้องเบาๆ

 

" ลูกจ๋า....ลูกรู้เหมือนที่มี๊รู้ใช่มั้ย มี๊ควรทำยังไงดี ป๊ะทำให้มี๊เจ็บมากนะ แถมเค้าคนนั้นยังเกือบจะพรากพวกหนูไปจากมี๊อีกด้วย " ผมพยายามพูดกับท้องตัวเองที่ตอนนี้มันนูนเป็นคลืนๆไปหมด มือบางก็พยายามลูบไปเรื่อยๆไม่หยุด

 

" ลูกจ๋ามี๊เจ็บนะลูก....." ผมกดปิดคริปในมือถือ อยู่ๆพวกเด็กแฝดก็หยุดถีบซะอย่างนั้น ผมงงมากพร้อมก้มหน้าลงมองท้องที่กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม น้ำสีใสที่ไหลรินอาบสองข้างแก้มก็หยุดลงทันทีเหมือนกัน

 

" งั้นมี๊จะทำตามใจมี๊นะ ห้ามหนูๆแกล้งมี๊ด้วย " ผมพูดกับท้องที่เรียบเนียนเสร็จ มือบางรีบปาดคราบน้ำตาจนหน้าตากลับมาเป็นปกตเหมือนเดิม สักพักก็มีเสียงคนเดินเข้ามา

 

" นายน้อยครับ คุณออยมาหาครับ แต่ผมบอกไปแล้วนะครับว่านายน้อยไม่อยู่ ตอนนี้คุณออยกลับไปแล้ว แต่...เอ่อ...." พี่ไมค์แสดงสีหน้าลำบากใจออกมา

 

" พี่ไมค์บอกรักมาเถอะฮะ "

 

"คุณออยบอกว่าจะมาที่นี่ทุกวันจนกว่าจะพบนายน้อยครับ "

 

" ไม่เป็นไรฮะพี่ไมค์ ปล่อยเค้า รักก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างเค้า คนที่เคยบอกว่ารักแค่รักคนเดียว คนที่บอกรักว่าถ้ารักจะไปจากเค้า เค้าให้ไปได้แค่วิญญาณเท่านั้น เค้าจะมีความพยายามสักแค่ไหน กับความผิดครั้งนี้ แต่รักขอบอกพี่ไมค์ไว้เลยนะฮะ ว่าคำว่า ให้อภัย มันไม่ได้จะได้กันง่ายๆแน่นอน

 

" เอ่อ....นายน้อยครับ...คือ..."

 

" พี่ไมค์มีอะไรจะบอกรักอีกเหรอฮะ " ผมเอียงคอสงสัย ก็สีหน้าของพี่ไมค์มันยังมีความกังวลอยู่เลย รึว่าเค้าทำอะไรให้พี่ไมค์ลำบากใจ

 

" ผมขอเอาขนมไปฝากป้าใบเตยนะครับ "

 

" อ๊ะ...คิ คิ ..พี่ไมค์~~~โธ่...รักก็นึกว่าเรื่องอะไร ไปสิฮะ แต่รักคงไม่ร้องตามแล้วนะฮะ เมื่อกี้พวกแฝดพร้อมใจกันเตะรัก จนรักจุกไปหมดแล้ว พี่ไมค์ไปเถอะนะฮะ ยังไงรักฝากขอบคุณเรื่องผลไม้เมื่อวานด้วยนะฮะ ถูกใจคนท้องมากๆ " พี่ไมค์พยักหน้าหงึกๆพร้อมทั้งคว้าเจ้าถุงขนมที่มาจากฝรั่งเศส ก็คุณพ่อนะสิฮะ เรียกพี่ไมค์ไปพบ ก็เค้าเคยเลี้ยงพี่ไมค์มาตามประสาคนแก่คงคิดถึงนั่นล่ะฮะ พี่ไมค์เลยได้ของฝากมาเต็มเลย แล้วพี่ไมค์ก็เดินออกไป

 

" เฮ้ออออ.....น้องพารักท่องไว้ๆ น้องพารักต้องเข้มแข็งนะ " ผมหันไปมองมือถือตัวเองที่ตอนนี้มันนอนนิ่งทับหนังสือเล่มโปรดอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*****อิพี่พายุ.........ไรท์โป้งแล้ว...ชิส์😡😡😡

 

 

ความคิดเห็น