นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2563 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

คาร์ลอสเชื่อแน่ว่า บิดาของเธอคงต้องปะติดปะต่อเรื่องถูกในนาทีแรกที่ได้ยิน เพราะการกระทำของเธอช่างชัดแจ้งเสียจนไม่ต้องเดาเลยทีเดียว  

“คืนนี้เธอคงต้องนอนเป็นเพื่อนคุณริสานะ เพราะเธออาจจะอ้วก อ้อมียาแอสไพรินไหม ให้ยาแอสไพรินเธอสักสองเม็ด เธอจะได้ไม่รู้สึกแฮงค์มากเมื่อตื่นขึ้นมา และเมื่อตื่นแล้วก็รีบบุกยาเพิ่มอีกสักเม็ด ป้องกันเอาไว้ดีที่สุด” คาร์ลอสเริ่มต้นสั่งการเมื่อสามารถวางร่างอ่อนปวกเปียกไว้บนเตียงนอนของเธอได้สำเร็จแล้ว  

“มีค่ะ แต่อยู่ที่ชั้นล่าง เดี๋ยวหนูจะรีบไปหยิบมาให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” แล้วเด็กรับใช้ก็จากไป ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพังของเจ้าของห้อง  

คาร์ลอสมองร่างบนเตียงด้วยความไม่พอใจ อยากจะจับร่างบอบบางมาเขย่าให้หัวคลอน และหากเป็นไปได้อยากจะจับตีก้นสักป้าบสองป้าบ เผื่อว่าจะทำให้เธอได้สติขึ้นมาบ้าง   

ความคิดของเขาสะดุดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆ ที่บนเตียงดิ้นขยุกขยิก จึงได้เห็นว่าเธอยังไม่ถอดรองเท้า คงทำให้เธอไม่สบายตัวนัก เขาจึงย่อกายลงไปถอดให้ ก่อนจะเคลื่อนกายขึ้นมาพยายามถอดต่างหูและสร้อยคอให้ด้วย   

ในจังหวะที่เขาพยายามจะปลดตะขอสร้อยคอเส้นเล็กๆ หญิงสาวพลิกกายเข้าหาเขา ทำให้ดวงหน้าของคนทั้งสองใกล้ชิดกันโดยบังเอิญ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีโอกาสสำรวจดวงหน้าของเธอใกล้ๆ แบบไม่ต้องปะทะคารมกัน  

คาร์ลอสอดไม่ได้ที่จะทอดมอง มาริสาในวันนี้ไม่ใช้เด็กหญิงตัวน้อยที่คอยวิ่งตามเขาต้อยๆ อีกแล้ว หากคือสาวสวยสะพรั่ง และงามจับตามากทีเดียว ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลทองบัดนี้ปิดสนิท แต่ก็ยังเหลือเค้าความงามของแพขนตาหนาที่ปรกปิด เธอมีตาสวยเหมือนนัยน์ตากวาง คมและน่าจับจ้อง จมูกโค้งคมรับกับกลีบปากอิ่ม และผิวสีน้ำนมก็น่าสัมผัสเสียเหลือเกิน จึงไม่แปลกเลยที่ไอ้หนุ่มคนนั้นจะคิดทำไม่ดีไม่ร้ายกับเธอ เขายังคิดไม่ออกเลยว่าหากเขาตามไปไม่ทันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น  

“ยัยเด็กโง่ ทำไมถึงไม่รักตัวเองบ้างเลย” เขาอดไม่ได้ที่จะดุเธอ ก่อนใช้ปลายนิ้วไล้แผ่วเบาที่บนข้างแก้มที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างแผ่วเบา  

ในยามหลับเธอดูไร้เดียงสาไม่ต่างจากเมื่อสิบห้าปีก่อนเลยแม้แต่น้อย คาร์ลอสคิดว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เขาคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ตลอดชีวิตเลยทีเดียว ในเมื่อเขาให้สัญญาเอาไว้แล้วว่าเขาจะดูแลและปกป้องเธอตราบกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิตไม่ใช่หรือ หากเธอเป็นอะไรไปล่ะก็ คือความผิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว เขาใจดีเกินไป ยอมให้อิสระแก่เธอเกินควร  

บทเรียนในวันนี้ทำให้เขาต้องทบทวนถึงวิธีการดูแลของเขา คิดว่าเขายังบกพร่องในหน้าที่อยู่มากทีเดียว เขาควรดูแลเธอให้ดีมากกว่านี้  

“ริชาร์ด ทำไมคุณต้องทิ้งฉันไปด้วย” มาริสาเพ้อออกมาอีก จับมือเขาเอาไปแนบเอาไว้ที่ข้างแก้มนิ่มๆ พร้อมๆ กับน้ำตาที่เริ่มรินไหลออกมา ทั้งๆ ที่เปลือกตายังปิดอยู่ แล้วพร่ำเพ้อต่อไปว่า “ฉันอยากแต่งงานกับคุณ ฮือๆ อย่าทิ้งฉันไปนะคะริชาร์ด อยู่กับฉัน แต่งงานกับฉัน”  

ความคิดเห็น