email-icon facebook-icon Line-icon

ตอนที่2 ขับรถไม่ได้ขาไม่ถึง

ชื่อตอน : ตอนที่2 ขับรถไม่ได้ขาไม่ถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2563 05:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ขับรถไม่ได้ขาไม่ถึง
แบบอักษร

“เอ่อ !! …”เป็นเอกไม่คิดว่าจะโดนย้อนแบบนี้เลยพูดไม่ออก เพราะทุกคนก็คอยตามใจเขาอยู่แล้ว  

“ผมมีสิทธิ์ที่จะช่วยหรือไม่ช่วยคุณก็ได้ ถ้าคุณยังจะเอาเงินมาฟาดหัวผมแบบนี้ ผมจะไม่ช่วยคุณ …”ปลาวาฬหน้าตึง รู้สึกไม่ชอบใจคนที่ชอบใช้เงินซื้อทุกอย่าง 

“อือๆๆ ผมขอโทษแล้วกัน …”เป็นเอกถึงปากจะขอโทษ แต่ถ้าคนตัวอ้วนช่วยเขาให้ได้เจอร่างและกลับมาเป็นปกติได้เขาก็จะให้อยู่ดี  

“^”… 

“อ้าว !!! ผมก็ขอโทษแล้วไง ทำไมต้องเงียบใส่ล่ะ …“เป็นเอกซึ่งเป็นคนไม่มีความอดทนกับอะไรอยู่แล้วเริ่มหงุดหงิดกับอีกคนที่เงียบใส่ 

”^”… 

“อ้วน ขอโทษจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว …“เป็นเอกลองอ้อนดู ทั้งๆที่ไม่เคยใช้กับใครนอกจากฝันดีคนรักของเจ้าคุณ คนที่เขาให้ความเอ็นดูเหมือนน้องชายคนหนึ่ง 

“คุณอยากให้ผมช่วย คุณต้องขอร้องไม่ใช่มาออกคำสั่ง …“ปลาวาฬได้โอกาสก็สั่งสอนทันที 

“จิ๊ …“เป็นเอกจิปากอย่างเก็บอารมณ์ ถ้าเป็นปกติเขาจะด่าแรงๆไปแล้ว แต่นี้เขาไม่มีทางอื่นจริงๆถึงได้แต่เก็บอารมณ์ที่ไม่พอใจเอาไว้ 

“เอาล่ะ ผมจะถามคุณว่า อยากให้ผมช่วยอะไร …“ปลาวาฬยกขาขึ้นมาทั้งสองข้างนั่งพับเพียบแล้วเอนหลังเอาหมอนมากอดในท่าสบายๆแล้วถามขึ้น  

”หึๆ …”เป็นเอกเห็นแล้วหมั่นเขี้ยวกับท่านั่งของคนอ้วน เห็นเขาไม่ใช่แขกหรือไงท่านั่งสบายเกิ๊น  

“เอ้า !! มองผมแล้วยิ้มมีอะไรก็พูดมาสิ เดี๋ยวผมจะง่วงซะก่อนนะ กินอิ่มๆมาด้วย ห้าวววว …”ปลาวาฬพูดยังไม่จบประโยคก็หาวไปพร้อมกันเลย เป็นเอกได้แต่ส่ายหัวกับความเป็นคนเข้ากับคนง่ายๆของคนอ้วน 

“ผมอยากเห็นร่างของผม ผมว่าร่างผมต้องอยู่โรงพยาบาลแน่ๆ คงยังไม่อยู่วัดหรอกใช่ไหม… “เป็นเอกถามด้วยความไม่มั่นใจ  

“คุณบอกว่าคุณเป็นดาราดังหนิ ถ้าคุณเกิดอุบัติเหตุก็ต้องมีข่าวสิ …“ปลาวาฬดีดตัวลุกนั่งเมื่อนึกออก 

“เอ่อ !!!! จริงสิ อ้วนรีบเปิดดูข่าวดิ …”เป็นเอกก็ตื่นเต้นดีใจไปด้วย  

“รอแป็บ แท็บเล็ตมันอยู่ในห้อง …”กว่าปลาวาฬจะลุกได้ก็ทำเอาเป็นเอกหงุดหงิด เพราะคนอ้วนทำให้ลุกช้า 

“ออกกำลังกายบ้างไหมเนี่ย …“เป็นเอกถามขึ้นด้วยความหมั่นเขี้ยว นอกจากอยากหยิกแก้มอวบแล้วตอนนี้เขาอยากหยิกพุงขาวๆ ที่ล้นกางเกงกับเสื้อออกมาให้เห็นนิดๆนั่นด้วย 

“ออกสิ ออกไปกินข้าวผมก็เดินนะ คุณก็เห็นหนิ …“ปลาวาฬเดินผ่านไปแล้วยังหันมาตอบหน้าตาภูมิใจที่ตัวเองเดินออกไปกินข้าว 

“โห๊ะ !!! เดินสามร้อยเมตร ต่อข้าวสามจานอ่ะนะ …”เป็นเอกเดินตามหลังไปติดๆ 

“คุณจะเดินตามผมมาทำไหมเนี่ย รออยู่ที่ข้างนอกก็ได้ …”ปลาวาฬหันมาขมวดคิ้วถาม  

“ไม่เอาอ่ะ เหงา คุยกับใครไม่ได้มาหลายวันเลย …“เป็นเอกพูดพร้อมกับนั่งลงบนเตียง เหมือนกับว่าตัวเองยังเป็นคนปกติ 

“เดี๋ยวนะ ผ่านมากี่วันแล้วเนี่ย …”ปลาวาฬพูดพร้อมกับนั่งลงบนเตียงข้างๆเป็นเอกที่นั่งอยู่ 

“นี่ไง ข่าวมันลงเป็นอาทิตย์แล้วอ่ะ วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วผมเกิดอุบัติเหตุตั้งแต่วันไหนนะ ผมจำไม่ได้แต่มันเหมือนนานมากๆอ่ะ …”เป็นเอกทำท่านึก  

“นับวันนี้ด้วยคุณเกิดอุบัติเหตุมาแล้ว แปดวัน คุณรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ xxxxxxxxxx ห้อง สี่ศูนย์หนึ่งเอาล่ะ รู้แล้ว จะเอายังไงต่อดี …“ปลาวาฬเงยหน้าขึ้นไปถามคนที่ซะเง้อหน้ามาดูข่าวกับตัวเอง เลยทำให้ได้สบตากันใกล้มากๆ แต่เป็นเอกต้องเป็นคนหลบตาก่อน เพราะอะไรเขาก็ไม่รู้เหมือนกันแพ้ตาบ้องแบ๊วคู่นั้นทุกทีเลย 

“ค่อยยังชั่วหน่อย ผมคิดว่าตัวเองตายแล้วซะอีก แล้วทำไมไม่เหมือนในละครล่ะ ที่หายตัวไปเลย ทำไมผมทำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ …”เป็นเอกเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย 

“นั้นมันละครไหม นี่คุณ !! ชีวิตจริงนะ เวลาคุณไปไหนอย่างที่อยากไป ถ้าไม่มีคนพาไปหรือเรียกไปคุณไปไม่ได้หรอก และคนนั้นที่ดวงสัมพันกันกับคุณก็คือผม คนอื่นไม่สามารถเห็นคุณได้หรอก ห้องนี้เหมือนกันถ้าผมไม่พาคุณขึ้นมาคุณก็มาไม่ได้ …“ปลาวาฬอธิบายให้วิญญาณที่คิ้วผูกเป็นโบฟัง 

“ถ้างั้นเราไปกันเลยได้ไหม ผมอยากกลับมาเป็นปกติแล้วนะ …”เป็นเอกพูดขึ้นอย่างใจร้อน 

“ใจเย็นๆก่อน คนแรกที่คุณอยากเจอคือใครล่ะ …” 

“แม่กับพ่อปานนี้ร้องให้จนเป็นลมไปแล้วมั้ง …“ เป็นเอกพูดอย่างรู้จักแม่ของตัวเองดี 

“แล้วคุณคิดว่าเขาจะให้ผมเข้าไหม …“ปลาวาฬหันมามองหน้าคนใจร้อน 

“ก็ต้องลองดูก่อนไหมล่ะ …”เป็นเอกยังคงเถียงต่อ 

“ถ้าลองแล้วพลาดผมอาจจะไม่มีโอกาศได้เข้าใกล้ร่างคุณอีกเลยนะ ผมเคยเจอมาแล้วเคสแบบนี้ ญาติเขาหาว่าผมเป็นคนสติไม่ดี หรือคนบ้านั่นแหละ …”ปลาวาฬหันมาอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น 

“งั้นวันนี้เราไปดูก่อน มันอาจจะง่ายกว่าที่คุณคิดก็ได้ …“เป็นเอกพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ เขาเป็นห่วงแม่มากที่สุดในตอนนี้ เพราะเขาผูกพันกับแม่ของเขามาก รวมไปถึงแม่ของเจ้าคุณและคนรักของเจ้าคุณด้วยอยากเห็นทุกคนมากๆคิดถึง 

“เฮ่อ !! ถ้าผมจะขอนอนสักตื่นก็คงไม่ได้สินะ ตอนนี้ผมง่วงมาก คุณรอก่อนไม่ได้เหรอ …”ปลาวาฬต่อลองเพราะเขาเริ่มลืมตาไม่ขึ้นแล้ว 

“ก็ได้ …“เป็นเอกคิดว่าตัวเองต้องใจเย็นให้มากกับคนเหนือคน คนนี้ นอกจากจะไม่สนใจในความหล่อและดังของเขาแล้ว ความรวยก็ยังไม่สนอีก แล้วเขาจะเอาอะไรมาต่อลองได้ล่ะ นอกจากต้องใจเย็นขึ้น แล้วต้องหัดอ้อนบ้างแค่นั้นเอง ไม่งั้นเอาชนะคนตัวอ้วนคนนี้ไม่ได้แน่ๆ ทำไงได้ ยังไงก็รอให้คนอ้วนช่วยอยู่ดี เป็นเอกคิดอย่างเซ็งๆ ว่าตัวเองต้องทำใจอย่างเดียว 

 

”อื้ม อือ อย่ากวนได้ไหมผมจะนอน …”ปลาวาฬสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมามองคนกวนเวลาเขานอน 

ผมจับอ้วนได้ด้วยอ่ะ ทำไมอ่ะ แต่ผมจับสิ่งของหรือคนอื่นไม่ได้อ่ะ เมื่อกี้ตอนอ้วนนอนผมลองจับดู จับได้เฉยเลย …“เป็นเอกบอกคนอ้วนด้วยความตื่นเต้น เขานั่งมองคนอ้วนนอนอยู่นานมาก มองแก้มแล้วเกิดอยากหยิกขึ้นมา เลยลองหยิกดูแล้วเกิดว่าหยิกได้ ทีนี้เลยจับไปทั่วร่างอ้วนของคนที่นอนอยู่ จนตื่นมาโวยวายเขาอย่างที่เห็น 

“ผมต้องดีใจไหมเนี่ย ถ้าผมนอนไม่พอผมจะหงุดหงิดมากนะบอกเลย …“ปลาวาฬบ่นหน้ามุ่ย 

“ก็ผมอยากไปแล้วอ่ะ ผมคิดถึงแม่ นะอ้วนนะพาผมไปเถอะ …“เมื่อลองอ้อนแล้วได้ผล เป็นเอกเลยต้องใช้ไม้นี้ลองดูอีก ถ้าพวกพี่ๆเห็นคงจะขำเขาน่าดูเลย แต่คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เห็นหรอก เพราะถ้าเขาเข้าร่างได้เมื่อไหร่ เขาก็จะให้ค่าเสียเวลาอย่างที่เขาเคยตั้งใจไว้แล้วทุกอย่างก็จบ 

”อือๆรอแป๊บผมขออาบนํ้าก่อน แต่นี้มันก็เย็นแล้วนะ ไม่ใช่เขาปิดห้ามเยี่ยมแล้วเหรอ …“ปลาวาฬตั้งข้อสงสัยขึ้น  

“ไม่ต้องเลย ผมบอกอ้วนแล้วใช่ไหมว่าให้พาผมไปก่อน แล้วค่อยกลับมานอน …”เป็นเอกโวยวายหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที 

“ถ้าผมไปตอนนั้น คุณอาจจะเกิดอุบัติเหตุรถชนรอบสองก็ได้ เพราะผมไม่มีสติพอที่จะขับรถไปหรอก …“ปลาวาฬบอกเหตุผลให้ฟังอย่างใจเย็น  

“ขับรถเป็นด้วยเหรอ ขาถึงเหรอ …”เป็นเอกถามขึ้นอย่างที่คิด  

“งั้นก็ไม่ต้องไป ผมจะอาบนํ้าและก็ทำงานเลย …“ปลาวาฬเดินสะบัดหน้าเข้าห้องนํ้าอย่างไวด้วยความโมโหจนตูดงอนบิดไปมา ทำให้เป็นเอกอยากหยิกเพิ่มอีกที่หนึ่ง 

“นี่ๆอ้วนจะพาไปไหม … “เป็นเอกตะโกนเข้าไปถามอีกคนที่อาบนํ้าอยู่ 

“ไม่ไป ขับรถไม่ได้ขาไม่ถึง …”ปลาวาฬตะโกนตอบกลับมา 

“แน่ใจนะ ถ้าอ้วนไม่พาไปผมจะเข้าไปตอนนี้เลยนะ และติดตามอ้วนไปทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่ถ่ายหนัก …” 

“ไม่ต้องเลยนะ ไปก็ไป ไม่ต้องเข้ามานะ …” 

“โถ้เอ้ย นึกว่าจะแน่ …”เป็นเอกพูดคนเดียวขำๆ 

……………… 

“โห ขับรถรุ่นนี้เลยเหรอ หุ่นไม่น่าได้ …”ด้วยความที่ปากไวเมื่อเห็นรถรุ่นเดียวกับของเขา แต่คนละสีแค่นั้นเอง เลยทำให้พูดอะไรโดยที่ไม่คิด เพราะปกติจะพูดอะไรโดยไม่สนความรู้สึกของใครอยู่แล้ว เลยเอ่ยปากออกไปโดยที่ลืมคิดว่าอีกคนยังไม่พูดกับตัวเองตั้งแต่ เรื่องขับรถไม่ได้เพราะขาไม่ถึงแล้ว  

“^”… 

“เออคือ อ้วน …” 

”^”… 

“อ้วนครับ ขอโทษครับ จะไม่พูดอีกแล้ว รถสวยเนอะ แฮร่ๆ…” 

”^”… 

“อ้วน เขาขอโทษ …” 

”^”… 

“สัญญาว่าจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว … “เมื่ออีกคนไม่หันมามองเขาเลย เอาแต่ขับอย่างเดียว เลยทำให้เป็นเอกอึดอัดเขาไม่เคยที่จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย ปกติถ้าว่าใครแล้วเขาจะเดินหนีเลย และจะไม่คุยกับคนนั้นอีก จนคนนั้นทนไม่ไหวก็มาเนียนๆคุยกับเขาเอง เขาก็เลยไม่เคยรู้สึกผิดเลย แต่ครั้งนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรพูด เพราะหน้ากลมๆขาวอมชมพูกำลังเมินเขาอยู่ 

”^”… 

“อ้วนครับ ทำยังไงถึงจะหายโกรธ …”เป็นเอกจนหนทาง กับความปากไวของตัวเอง  

“ผมขับรถอยู่ไม่ชอบคุย เอาไว้ให้ถึงแล้วคุณก็กลับเข้าร่างของคุณไปแล้วเราก็จบกัน …“ปลาวาฬพูดเสียงนิ่งไม่ยอมหันมามองอีกหนึ่งวิญญาณที่รู้สึกผิดอยู่ 

“โห !!!! อ้วนขอโทษครับ หายโกรธเถอะนะ จะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วครับ …”เป็นเอกยกมือขึ้นมาทำสัญญาท่าของลูกเสือทันทีที่คนอ้วนไม่ยอมยกโทษให้ 

“ถึงแล้ว!! ลงไปรอผมเลย …”ปลาวาฬไม่พูดเรื่องเดิมอีก เพราะอยากสั่งสอนคนปากไว 

ปัง]] 

“อ้วนนนนนนน เดี๋ยวดิคุยกันก่อน ผมขอโทษ …“พอคนอ้วนลงรถมาปุ๊บ เป็นเอกที่พึ่งรู้สึกผิดครั้งแรกในชีวิตจริงๆกับเรื่องที่พูดไม่คิดถึงใจคนฟังของตัวเอง ก็รีบเดินไปง้อทันที 

“อือ คุณรีบเข้าไปเถอะ จะได้จบๆกัน …”ปลาวาฬยังพูดเสียงนิ่ง แล้วแอบยิ้มทันทีที่เป็นเอกเดินนำไปก่อนเมื่อเขาทำเมินใส่ 

 

“คุณจะไปไหนครับ …”ยามที่ยืนอยู่ชั้นสี่เดินเข้ามาขวางทางของปลาวาฬไว้  

“ขอโทษนะครับเอ่อ ผมอยากพบคุณปกป้อง พี่ชายของคุณเป็นเอกนะครับ …“ปลาวาฬพูดขึ้นโดยไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้าเพราะไม่คิดว่ายามจะมายืนเฝ้าแบบนี้ 

“อย่ามาโกหกเลยน้องชาย พี่เจอมาเยอะแบบนี้อ่ะ ไม่ใช่เรารายแรกหรอกที่มาหลอกพี่ เป็นแฟนคลับของคุณเป็นเอกล่ะสิ ต้องทำตามกฏเลยน้อง โน่นห้องที่เขาจัดไว้ให้รวมกับพวกนักข่าว แต่ตอนนี้มันจะสองทุ่มแล้วน้อง เขาให้อยู่ได้ไม่เกินห้าโมงเย็นน้อง วันนี้กลับไปก่อน เขาเปิดให้มารอ สิบโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นแค่นั้นนะน้อง …“ยามคนเดิมเอ่ยบอกยาวเหยียด 

“พี่ช่วยผมได้ไหมครับ ผมอยากเจอคุณปกป้อง เขามาเยี่ยมน้องเขาไหมครับ …”ปลาวาฬหันไปสบสายตาที่สิ้นหวังของเป็นเอกแล้วสงสารเลยลองตื้อดูอีกรอบ 

“อันนี้พี่ไม่รู้น้อง ไม่ใช่หน้าที่ของพี่ ถ้าน้องบอกว่ารู้จักกับคุณปกป้องอย่างที่น้องอ้าง น้องก็โทรหาเขาสิจะมายืนรบเร้าพี่ทำไหม …“ยามคนเดิมพูดขึ้นอย่างรู้ทัน จนปลาวาฬไปต่อไม่เป็นและนึกอายยามขึ้นมา  

”ครับ งั้นผมกลับก่อนก็ได้ …”ปลาวาฬรีบเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยความอาย 

“ทำไมยามต้องคุมขนาดนี้เลยวะ …”เป็นเอกบ่นอุบอิบคนเดียว 

ความคิดเห็น