แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 03 | Rewrite

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 03 | Rewrite

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2563 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 03 | Rewrite
แบบอักษร

 น่านฟ้าล่ารัก 

03 

ตอนนี้ผ่านไปจนถึงสัปดาห์ที่24แล้วตัวน้อยเองก็เติบโตมากแล้ว ช่วงนี้ทารกในครรภ์จะมีความยาว 30 เซนติเมตร ขนาดเทียบเท่ากับฝักข้าวโพด สมองมีพัฒนาการอย่างรวดเร็ว ต่อมรับรสพัฒนาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ส่วนตัวผมตอนนี้ต้องหมั่นดื่มน้ำให้มาก เติมความชุ่มชื้น เพราะช่วงนี้จะกระหายน้ำมากเป็นพิเศษ 

“วันนี้กินอะไรดีครับ” ผมถามเจอตัวเล็กที่ตอนนี้ขยับแข้งขยับขาเก่งจนเจ็บท้องไปหมดแต่มันก็ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้น

วันนี้อากาศค่อนข้างร้อนและแดดแรงผมเดินตามฟุตบาทที่มีร่มไม้เพื่อไปรถเมล์ที่ป้ายใกล้ๆ เพื่อไปยังห้างสรรพสินค้า ผมเองมาอยู่ที่นี่ได้สักพักก็พอจะคุ้นเคยกับการเดินทางบ้างแล้ว วันนี้ที่ห้องของใช้หมดพอดีเลยกะว่าจะไปซื้อที่ห้างและไหนๆก็ออกไปอยู่แล้วไปหาข้าวกินด้วยก็น่าจะดี ดูท่าแล้วตัวเล็กก็คงจะหิวเหมือนกัน

เอี๊ยด!!!

“เห้ย!!!” ผมรีบประคองท้องตัวเองไว้เพื่อไม่ให้กระแทกกับที่นั่งเมื่อรถเมล์คันที่ผมกำลังโหนนั้นเบรกกะทันหันจนคนที่อยู่ข้างหลังเซมาชนผม

เสียงคนขับรถด่าคู่กรณีดังลั่นก่อนที่จะกระชากรถออกไปอย่างแรงจนร่างผมเอนไปข้างหลังอีกรอบ แต่โชคดีที่ตั้งหลักทัน ผมเป่าลมออกมาจากปากอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยก็ไม่ล้มหรือไปกระแทกอะไรเข้า 

“เก่งมาครับเด็กดี” ผมแตะหน้าท้องนู้นของตัวเองเบาๆ

ป้ายหน้าห้างเป็นป้ายที่คนลงและขึ้นเยอะพอสมควรผมเบียดผู้คนที่ป้ายรถเมล์ออกมาจนถึงหน้าห้างสรรพสินค้า ถ้าเป็นช่วงปกติผมคงมาเดินกับเพื่อนหลังเลิกเรียนเพราะใกล้มหาลัยเก่าที่ผมเคยเรียนด้วย ผมมองนักศึกษาที่มาเดินด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่านแต่ก็สลัดมันออกไปจนได้ ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วจะมามัวน้อยใจได้ยังไงอีกอย่างผมก็เทียบเรียนที่อื่นไปแล้ว 

“เดี๋ยวเราไปกินข้าวก่อนนะตัวเล็กหิวแล้วใช่มั้ยดิ้นใหญ่เลย” ผมจับหน้าท้องตัวเองเมื่อเจ้าตัวเล็กเตะท้องเบาๆ นี่คงจะตื่นแล้วถึงได้มีแรงถีบท้องขนาดนี้

ผมไปนั่งกินอาหารที่ร้านอาหารภายในห้าง อาหารง่ายๆสองสามสำหรับกินคนเดียว ช่วงนี้กินข้าวอร่อยมากและก็เหนื่อยง่ายแต่มันไม่ได้เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตมาก หลังจากกินมื้อเช้าที่เกือบๆสายไปแล้วผมก็ไปเดินเล่นให้ย่อยสักหน่อยแต่เหมือนจะเดินนานไปตอนนี้เลยต้องมานั่งพักที่เก้าอี้ที่ห้างจัดไว้ในมุมต่างๆ แต่ร้านไอศกรีมข้างหน้ามันก็ยั่วน้ำลายมากจริงๆ ผมจึงเดินไปสั่งมานั่งกินถ้วยหนึ่งก่อนจะไปเดินซื้อของใช้จำเป็น

“เราไปดูหนังสือกันดีกว่า” หลังจากซื้อของใช้ครบแล้วระหว่างทางออกก็เดินผ่านร้านหนังสือพอดีแวะเข้าไปดูสักหน่อยก็น่าจะดี

แผนกหนังสือเด็กเป็นที่ที่ผมกำลังยืนเปิดอ่านหนังสือนิทานสองภาษาพรางคิดว่าจะเอากี่เรื่องกลับไปอ่านให้เจ้าตัวเล็กฟังคืนนี้ดี ตัวเล็กชอบฟังนิทานก่อนนอนมากจะต้องได้ฟังก่อนนอน มีคืนหนึ่งผมลืมเล่าให้ฟังก่อนนอนก็ถีบท้องผมจนต้องลุกขึ้นมาอ่านให้ฟัง

อีกอย่างคือหนังสือแม่และเด็กที่ผมกวาดสายตาอ่านคำแนะนำในหนังสืออย่างตั้งใจโดยไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่หันหลังไปชนกับใครคนหนึ่งตอนที่กำลังจะเอาหนังสือไปจ่ายตังค์

ในขณะที่ผมกำลังเดินอยู่ในห้างสายตาก็ไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูคุ้นตาพอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ 

“ก็บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่พร้อมมีลูก” 

“แต่ผม...” 

“น่านฟ้า คุณก็รู้ว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร” 

ผมก้มหน้าขมวดคิ้วเดินผ่านไปพวกเขาทะเลาะกันเรื่องลูกในที่สาธารณะแบบนี้เนี่ยนะ ไม่กลัวว่าจะเป็นข่าวเตียงหักรักร้าวหรือยังไง? แต่พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าตรงนี้คือหน้าร้านขายยา ผมหันกลับไปมองเห็นผู้หญิงคนนั้นปาถุงบางอย่างใส่หน้าอกของน่านฟ้า ร่างสูงหยิบขึ้นมาส่ายหัวเล็กน้อยและเดินตามไป 

“โอ๊ะ! ดิ้นเบาๆเจ้าเด็กดื้อ” ผมจับหน้าท้องตัวเองตรงที่เท้าน้อยๆของเจ้าตัวเล็กถีบเมื่อครู่แต่แทนที่จะสงบเหมือนทุกทีแต่กลับดิ้นแรงขึ้นจนต้องไปหาที่นั่งพัก

ผมนั่งจนเจ้าตัวเล็กในท้องเลิกดิ้นถึงรีบเดินถือของออกไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าห้าง แต่ใครจะไปคิดเล่าว่าแดดประเทศไทยจะร้อนขนาดนี้ผมที่ออกจากแอร์เย็นๆในห้างเมื่อถูกไอร้อนจากภายนอกก็รู้สึกปวดหัวและอยู่ๆผมก็ล้มลงกับพื้น

“เห้ย!!”

“เรียกรถพยาบาลหน่อยค๊า มีคนเป็นลม”

เสียงเอะอะของคนบริเวณนั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินและหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลยจนกระทั่งรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีตอนที่นอนอยู่ในห้องโรงพยาบาล 

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้องสี่เหลี่ยมพบเพียงพยาบาลที่เดินเข้ามาเท่านั้น เธอส่งยิ้มบางๆตามฉบับนางฟ้าชุดขาวผมก็ยิ้มตอบ 

“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” 

“มีพลเมืองดีเรียกรถพยาบาลให้ค่ะ อากาศร้อนแบบนี้แถมยังมีน้องด้วยอาจจะทำให้อ่อนเพลียเลยเป็นลมได้ง่ายๆน่ะค่ะ” 

“อ่อ ขอบคุณครับ” 

“เดี๋ยวดื่มน้ำหน่อยนะครับ ดิฉันจะไปตามหมอ” 

“ครับ” ผมรับแก้น้ำจากพยาบาลมาจิบเล็กน้อย “ขอบคุณครับ”

เธอยิ้มเล็กน้อยและขอตัวออกไป ผมเห็นว่าข้าวของที่ตัวเองซื้อถูกวางกองอยู่ที่โซฟาก็นึกโล่งใจและขอบคุณพลเมืองดีที่ช่วยเก็บมาให้ด้วย และยังมีกระเป๋าแบบสะพายข้างที่ใส่ของจำเป็นวางอยู่ที่ข้างหัวเตียง ผมหยิบขึ้นมาเปิดดูไม่มีขออะไรหายไปแม้แต่ชิ้นเดียวทั้งมือถือและกระเป๋าตังค์ก็ยังอยู่ครบ

สักพักคุณหมอก็เข้ามาตรวจอาการเล็กน้อยทั้งยังแนะนำวิธีดูแลตัวเองให้ด้วย แต่ผมน่ะรู้อยู่แล้วว่าต้องดูแลอะไรบ้างแต่ก็มีเรื่องเกี่ยวกับทางการแพทย์เชิงลึกคุณหมอก็แนะนำให้ด้วย 

“กำลังตั้งครรภ์แบบนี้ไม่ควรตากแดดมากนะคะ” 

“รู้ครับ” ผมรับน้ำที่คุณหมอยื่นให้มาดื่ม “ขอบคุณครับ” 

“คุณมีคุณหมอที่ไปหาประจำมั้ยคะ ฉันจำเป็นต้องส่งประวัติการรักษาขอคุณให้เขา” 

“อ่อครับ ผมขอที่เขียนได้มั้ย” 

“นี่ค่ะ” เธอยืนชาร์ตบันทึกข้อมูลมาให้ ผมยิ้มและจดเบอร์มือถือของหมอที่ดูแลผมให้กับเธอไป

•••

“ไอ้มุ่ย ไอ้หมอมุ่ย”

“เอะอะอะไรวะ”

หมอมุ่ย หรือฟ้ามุ่ยเพื่อนสมัยเรียนมัธยมจองน่าฟ้า เขาเป็นสูตินรีแพทย์อยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

“มีเรื่องมาปรึกษา” น่านฟ้านั่งลงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 

“ทะเลาะกับเมีย?” 

“อือ เรื่องลูก” น่านฟ้าบอก 

ตั้งแต่แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จะด้วยความรักหรือธุรกิจเขาก็อยากจะมีลูกไว้สืบสกุลสักคนอายุอานามก็เริ่มมากแล้ว 

“แป๊บ รับโทรศัพท์ก่อน” 

“เออ”

ระหว่างที่คุณหมอเจ้าเจ้าของห้องกำลังคุยโทรศัพท์เขาก็กว้างสายไปมองไปเรื่อย บนโต๊ะทำงานของเพื่อนเขามีเพียงคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะกับกล่องใส่เอกสาร แต่สายเขากลับไปสะดุดกับงานวิจัยหลายฉบับวางอยู่

Hermaphrodite [1]

เอกสารอ้างอิงทุกอย่างจะมีคีย์เวิร์ดของคำๆ นี้ปรากฏอยู่ น่านฟ้าหยิบขึ้นมากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็วเขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็ถือว่าอ่านฆ่าเวลาระหว่างรอฟ้ามุ่ยคุยโทรศัพท์ 

“ครับ ขอบคุณมากครับ” 

น่านฟ้าเงยหน้าจากเปเปอร์ในมือมองเพื่อนตัวเองเล็กน้อย 

“สนใจหรอวะ? คนขับเครื่องบินแบบมึงเข้าใจด้วยหรอ” 

“ไม่ แค่หาอะไรทำฆ่าเวลา” น่านฟ้าตอบ “แล้วมันเป็นเรื่องอะไรวะ สองเพศอะไรงง” 

“อ่อ เคสคนไข้น่ะ หาข้อมูลเพิ่มนิดหน่อย” 

“อือ” น่านฟ้าส่งคืน “มาเรื่องกูบ้างดิ กูจะยังไงให้เขายอมมีลูกวะ ไม่ต้องวิธีธรรมชาติก็ได้” 

“มึงต้องคุยกับเขาก่อน อย่าบังคับฝืนใจเขา” ฟ้ามุ่ยเองก็ได้แค่แนะนำไปแบบกลางๆเท่านั้น เรื่องสามีภรรยาเขาไม่อยากยุ่งเลย 

“เห้อ ถ้ากูมีลูกสักคนคงดี” 

“อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็มีเองนั่นแหละ ถ้าถึงเวลา”

น่านฟ้าได้แต่ถอนหายใจหรือว่าเขาจะไม่มีดวงเรื่องลูกเลยนะ แต่คิดมากก็รังแต่จะทำให้ฟุ้งซ่านเขาลุกขึ้นกล่าวลาเพื่อนรักสมัยมัธยม

•••

ตอนนี้อายุครรภ์ของผมเข้าสัปดาห์ที่ 28 แล้ว ผมมาหาหมอตามนัดเหมือนปกติและต้องโดนหมอดุเหมือนทุกครั้ง 

“คุณแสงเหนือ หมอพอจะเดาสาเหตุที่ทำให้คุณตั้งท้องได้แล้วนะครับ” 

“จริงหรอครับ” มันเป็นเรื่องที่คาใจผมมาตลอดหลายเกือนที่ตั้งท้องตัวเล็ก แม้ว่าในยุคนี้การที่ผู้ชายจะท้องได้นั้นถือว่ามีความเป็นไปได้แต่ก็ไม่ได้จะพบได้ง่ายๆเหมือนเคสของผู้หญิง และการตั้งท้องในเพศชายแบบนี้ยังต้องศึกษาหาข้อมูลกันต่อไป 

“ครับ ในกรณีของคุณแสงเหนือหมอคิดว่าคือการมีมดลูกแฝงแทรกอยู่ภายใน แต่หมอยังไม่ได้ตรวจละเอียดมากนักว่ามันมีส่วนไหนที่เชื่อมกันตรงไหนเลยทำให้คุณตั้งท้อง แต่ระบบภายในของรังไข่อื่นๆ ก็คล้ายๆ กับของผู้หญิงครับเพียงแต่มันไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร และเพราะมีสองระบบสืบพันธุ์เบียดกันอยู่ภายในและอีกทั้งยังมีร่างกายเป็นเพศชายทำให้คุณแสงเหนือไม่มีประจำเดือน จริงๆ เรื่องนี้ต้องพูดถึงฮอร์โมนด้วยแต่ผมขออธิบายสั้นๆเท่านี้ครับ”

“แต่ผมไม่มีประจำเดือนนะครับ”

“ใจเย็นๆ ครับเดี๋ยวหมอจะอธิบายให้ฟัง” หมอบอกและหยิบแผ่นเอกซเรย์ออกมาให้ดู “เห็นตรงนี้ไหมครับมีรังไข่เพียงข้างเดียวที่สมบูรณ์แต่เมื่อไข่ไม่ได้รับการปฏิสนธิทำให้ไข่สลายไปก่อนแต่ในกรณีของคุณแสงเหนือคือไข่มันฝ่อก่อนที่จะไปฝังตัวและเยื่อบุผนังมดลูกก็บางครับ อาจเป็นเพราะฮอร์โมนเพศหญิงมีน้อยทำให้ร่างกายเกิดการสับสนและมีการทำงานผิดปกติในส่วนนี้ แต่พอมีการปฏิสนธิก็เลยทำให้ไข่ที่มันควรจะสลายไปนั้นเกิดการแบ่งเซลล์และฝั่งตัวกับผนังมดลูก”

“แล้วแบบนี้จะอันตรายกับเด็กที่อยู่ในท้องไหมครับ” ยิ่งฟังก็ยิ่งกังวลยังไงไม่รู้แต่ถ้าอยู่ได้นานถึงขนาดนี้คงไม่มีอะไร

“จะบอกว่าไม่ก็จะเป็นการโกหก แต่ก็อยากให้ระมัดระวังนะครับ เพราะผนังมดลูกบางอาจจะเสี่ยง” หมอบอก ผมเองก็ทำพอจะเข้าใจและพยายามดูแลเขาอย่างดี

“คุณต้องดูแลเขาให้ดู อย่าให้เดินเหินบ่อยนัก ตอนนี้ก็เข้าสัปดาห์ที่28แล้วนะครับ ยิ่งเด็กในท้องตัวโตมากเท่าไหร่กระดูกเชิงกรานก็ต้องรับน้ำหนักมากขึ้น แต่เพราะกระดูกเชิงกรานของผู้ชายไม่ได้มีรูปแบบที่เหมาะกับการรับน้ำหนักที่กดลงมาของทารกอาจจะทำให้มีผลข้างเคียง”

“ครับ ผมจะดูแลเขาให้ดี” ผมพยักหน้า 

“เดี๋ยวผมเขียนใบนัดครั้งหน้าให้ แล้วก็ถ้ามีอะไรให้โทรหาผมได้เลยนะครับ” หมอบอกและเขียนใบนัดใหม่ให้ผม 

“ขอบคุณครับ คุณหมอ”

ไว้มาครั้งหน้าหมอจะบอกวันคลอดนะครับ ของคุณอาจจะต้องผ่าคลอดก่อนกำหนดวันจริงๆนะ” 

“อ่อครับ ขอบคุณครับ”

หลังจากหาหมอผมก็เรียกแท็กซี่กลับอพาร์ทเม้น ผมเจอเจ้เจ้าของอพาร์ทเม้นกวาดใบไม้อยู่ที่สนามหน้าทางเข้า 

“ไปหาหมอมาหรอแสง” 

“ครับ” 

“งั้นไปพักก่อนเถอะ” 

“ครับ เจ้ก็พักบ้างมีคนสวนก็ใช้ได้นะครับฮ่าๆ” ผมแกล้งแซวเพราะเจ้เจ้าของแกชอบมาทำสวน กวาดใบไม้ในช่วงเย็น

ผมเข้าห้องมาก็ไม่มีอะไรทำนอกจากนอนดูทีวีกินข้าวเท่านั้น และสิ่งที่ผมมักจะทำเป็นประจำหลังจากกลับจากไปหาหมอคือการติดรูปอัลตร้าซาวน์ของเจ้าตัวเล็กไว้ในไดอารี่ 

‘28 week ตัวเล็กตัวโตขึ้นแล้วนะ หมอบอกว่าเริ่มกะพริบตา สามารถมองเห็นรอบๆได้แล้ว หนูเก่งมาเลยนะตัวเล็ก เรามาสู้ไปด้วยกันนะ’ 

Ps. คุณหมอจะกำหนดวันคลอดหนูแล้ว ดีใจมั้ยครับตัวเล็กเราจะได้เจอหน้ากันแล้วนะ❤️ 

ผมเก็บไดอารี่ของลูกเข้าที่เดิมเตรียมตัวอาบน้ำและกินข้าว ก่อนเข้านอนผมก็จะเปิดเพลงบรรเลงสำหรับเด็กและอ่านนิทาน 2 ภาษาให้เขาฟัง และที่เพิ่มมาอีกอย่างหนึ่งคงเป็นการคิดชื่อลูก หลายวันก่อนผมได้หนังสือคู่มือการตั้งชื่อมาจากพี่ที่อยู่อพาร์ทเม้นเดียวกัน ก็เลยลองเอามาเปิดๆดู

ชื่อที่ผมคิดไว้ก็มีไม่มากแต่ชื่อเล่นคงตั้งชื่อว่า ‘น้องสกาย’ ส่วนชื่อจริงตอนนี้ก็ยังเลือกไม่ได้คงต้องลองเลือกไว้เยอะๆก่อน

ตื้ด~ 

พระมารดาสุดที่รัก❤️ 

รายชื่อที่บันทึกไว้บนมือถือปรากฏขึ้นเป็นสายของม๊าที่โทรเข้ามา พอดูนาฬิกาก็ถึงรู้ว่าเป็นเวลาปกติที่ม๊ามักจะโทรมาทุกวัน 

“ฮัลโหลม๊า” 

“เป็นยังไงบ้างวันนี้ไปหาหมอใช่มั้ย” 

“ครับ หลานแข็งแรงมาก เดี๋ยวๆวางก่อนอั้วจะเฟสไทม์ไป”

ผมวางสายจากแม่และเข้าการโทรแบบเฟสไทม์อยากเห็นหน้าแม่กับพ่อมากจริงๆคิดถึงจะตายอยู่แล้ว ไม่นานในจอมือถือก็ปรากฏภาพของแม่กับพ่อที่นั่งอยู่ข้างกัน 

“ป๊า สวัสดีครับ คิดถึงจังเลยอยากกอดอะ” 

“ลื้อก็กลับมาอยู่บ้านสิ” 

“รอคลอดก่อนนะ อั้วไม่อยากเปลี่ยนหมอตอนนี้อะ” ผมพูดจริงๆผมไม่อยากเสี่ยงอะไรกับหมอคนใหม่และอีกอย่างหมอมุ่ยก็ดูแลผมเป็นอย่างดี “นี่ๆ ม๊ากับป๊าดูนี่ เจ้าตัวเล็กของอั้ว อ้วนมากเจ้าเด็กอ้วน~” 

ผมเอารูปอัลตร้าซาวน์ของเจ้าตัวเล็กมาอวดให้คุณตากับคุณยายได้เห็น แม่ผมนี่ถึงกับน้ำตาซึม 

“ลื้อตั้งชื่อหรือยัง” ป๊าถามขึ้นหลังจากที่นั่งอมยิ้มอยู่นาน 

“มีแต่ชื่อเล่นน่ะป๊า” ผมบอก หรือว่าผมจะให้ป๊ากับม๊าช่วยตั้งชื่อจริงนะ “ป๊าม๊าช่วยอั้วตั้งชื่อจริงเจ้าตัวเล็กหน่อย” 

“แล้วชื่อเล่นลื่อตั้งว่าอะไร” ม๊าถาม 

“สกาย” 

“ตั้งอย่างกับลูกฝรั่ง” ป๊าบ่น

เราสามคนคุยกันเรื่องชื่อของเจ้าตัวเล็กอยู่นานก็ยังไม่ได้ข้อสรุปป๊าเลยบอกว่าขอเอาไปปรึกษาพระอาจารย์ที่นับถือก่อน แล้วก็คุยเรื่องอื่นๆไปเรื่อย 

“อั้วต้องไปอ่านนอิทานให้ลูกฟังแล้ว รักม๊ากับป๊านะ” 

“อั้วสองคนก็รักลื้อ” ม๊าบอกก่อนที่จะวางสาย

 

 

 

______________________________________

ข้ามไปเลยก็ได้นะมันเครียด นี่พยายามจะไม่เอามาหมดเพราะคิดว่าถ้าใส่หมดคนอ่านคงนั่งดมยาดมอะซึ่งความจริงแล้วกรณีของแสงเหนือคือซับซ้อนมากเลยไม่ได้เน้นสมจริงอะไรมากเท่าไหร่อันนี้แค่เข้ามาให้ดูว่าของผู้หญิง ผู้ชายมันต่างกัน และมันส่งผลถึงการตั้งครรภ์ในกรณีที่คุณแม่มีอุ้มเชิงกรานที่แคบจะคลอดเองค่อนข้างยาก

________________________________________________

[1] ในทางชีววิทยา หมายถึง สิ่งมีชีวิตที่มีอวัยวะสืบพันธุ์ของทั้งเพศหญิงและเพศชายอยู่ในตัวเดียวกัน

_________________________

ความคิดเห็น