รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : เปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2563 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยน
แบบอักษร

“วิว” วรุณาส่งทั้งเสียงและสายตาไปปรามเพื่อนไม่ให้พูดมากกว่านี้ แม้ไม่รู้ว่าความในใจที่เก็บไว้ถูกอีกคนล่วงรู้แล้วหรือยัง ถ้ายังเธอจะปิดมันให้มิด ยิ่งรู้เหตุผลที่เขาเข้ามาหา ยิ่งรู้สึกแย่ที่เป็นเธอเท่านั้นที่ยังคงรักเขาอยู่  

“ชอบเพลงไหนอีกครับ” กันภัยถามต่อ 

“ชอบหลายเพลงค่ะ แล้วก็ชอบหลายประเภทด้วย เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามอารมณ์ค่ะ” วรุณาตอบเลี่ยง 

“ถ้าชอบแอม ผมได้ยินมาว่าเร็วๆ นี้จะมีคอนเสิร์ต จริงๆ เป็นคอนเสิร์ตรวมหลายคน ไม่รู้ว่าจะได้ฟังเพลงนี้หรือเปล่า ถ้าไม่รังเกียจไปด้วยกันก็ได้นะครับ ไปกันหมดนี่เลย ผมจะเป็นคนซื้อตั๋วเอง”  

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” วรุณารีบตอบ แต่ก่อนเธอชอบไปคอนเสิร์ตมาก ยิ่งตอนได้เย้วๆ อยู่หน้าเวที ยิ่งชอบ ในขณะที่เมฆาไม่ชอบ แต่ก็ยอมไปกับเธอ แถมยังต้องเป็นคนออกค่าบัตรให้อีก บอกว่ายังไงเธอก็เป็นผู้หญิงเขาควรออกให้เธอ หลังๆ เธอเลยไม่คิดจะไป เพราะไม่อยากให้เขาเสียเงินโดยใช่เหตุ  

“ทำไมล่ะฝน ก็ไหนฝนว่าจะไปไง ไปด้วยกันหลายๆ คนสนุกดี คุณเมฆไปด้วยกันไหมคะ”  

“ผมไม่ค่อยชอบที่คนเยอะๆ น่ะครับ ขอผ่านดีกว่า” เมฆาปฏิเสธแบบสุภาพ เมื่อก่อนไปเพราะเธอ แต่ตอนนี้ไม่มีเหตุผลแม้สักอย่างเดียวที่เขาอยากไป 

“ไปเถอะครับ ตอนไปก็นัดกันที่ไหนก็ได้แล้วผมเอารถตู้ไปมีคนขับ เดินไม่ไกล ขากลับเราก็ออกช้าหน่อยรถไม่ติด ผมมีร้านอร่อยแถวนั้นจะแนะนำด้วย” กันภัยเชียร์เพราะถ้าเมฆาไปด้วยเขาก็จะได้ใกล้ชิดวรุณายิ่งขึ้นเพราะวาสนามีเมฆาดูแล ยิ่งวันนี้ยิ่งชัดเจนว่าวาสนาชอบเมฆา 

“เอาเป็นว่าผมซื้อตั๋วเผื่อแล้วกันครับ ถ้าคุณเมฆาไม่สะดวกจริงๆ ค่อยว่ากันอีกที” กันภัยมัดมือชก เมื่อเห็นเมฆายังนิ่ง 

เมฆาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขารู้จุดประสงค์ของกันภัย หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่วรุณาจึงขอตัวกลับซึ่งก็ทำให้วาสนาต้องกลับด้วยเพราะเธอมารับวรุณา แต่พอได้ยินว่า 

วรุณาให้วาสนาส่งที่สถานีรถไฟฟ้า จึงได้ความว่าวาสนากับ 

วรุณาอยู่คนละทาง วาสนายืนยันว่าจะไปส่งวรุณาเพราะตอนนี้ดึกแล้ว ในขณะที่กันภัย เมฆาและ วรุณาอยู่ทางเดียวกัน ที่พักกันภัยอยู่ใกล้กว่าถ้าจะไปส่งวรุณาก็ต้องไปกลับพอสมควร วาสนาจึงบอกว่าถ้าไม่ให้เธอไปส่งก็ต้องไปกับเมฆา ซึ่งเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร วรุณาบอกว่าเกรงใจ แต่วาสนายืนยัน จนเธอต้องรับปาก กันภัยเสียดายแต่ก็ไม่มีเหตุผลใดมาอ้างจึงแยกไปก่อนเพราะวรุณาต้องไปเอาของที่รถของวาสนา  

“ฝากยัยฝนด้วยนะคะ ไปนะฝนถึงคอนโดแล้วโทรหาวิวด้วย” วาสนาบอกเมฆาและวรุณาแล้วจึงขึ้นรถไป 

“ถ้าคุณไม่สะดวกไม่เป็นไรนะคะ ส่งฉันที่สถานีรถไฟฟ้าก็ได้คอนโดอยู่ใกล้สถานีมากคงไม่อันตราย” วรุณาพูดเสียงเรียบเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องเคืองใจกันมาก่อน ทั้งที่ตอนนี้ไม่อยากแม้จะขึ้นรถไปกับเขา 

“ผมรับปากแล้วผมก็ต้องส่งคุณให้ถึงที่ หรือคุณไม่ไว้ใจผม?” เขาเลิกคิ้วถาม

“เปล่าค่ะ เกรงใจต่างหาก” ถ้าไว้ใจเขาไม่ได้ก็ไม่รู้จะไว้ใจใครในโลกอีก แต่เมื่ออยากตัดใจก็ไม่อยากหวั่นไหว 

“ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงถูกคุณวาสนาต่อว่าแย่ อีกอย่างคุณยังจะช่วยผมเรื่องพบเจ้าสัวเลย เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก ไปเถอะครับ” สิ่งที่เขาตอบยิ่งทำให้เธอแสลงใจ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วง แต่แค่ตอบแทนบุญคุณ 

วรุณามองตามหลังเขาไปเงียบๆ ถ้าเป็นแต่ก่อนพวกเขาต้องเดินไปพร้อมกัน หรือไม่เมฆาก็ต้องเดินข้างหลัง  

คนเดินนำหน้าเดินไม่รอคนเดินตามมองกลับมาอีกทีเห็นเธอยังอยู่ที่เดิมก็เลยเดินกลับมาหาถามว่า 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”  

“ไม่มีค่ะ คุณดูดีขึ้นมากนะคะ คนรวยก็ดียังงี้ คงมีสาวๆ มาติดตรึม สนใจใครบ้างหรือยังคะ ถ้ายังเรากลับมาคบกันไหม” เธอถาม ตอนนี้ที่รู้ว่าเขาทำไปเพราะอะไร มันปวดใจ ตอนนี้เธออยากประชดเขา  

เมฆาได้แต่มองไม่ออกความเห็น ไม่พูดอะไร เดินนำไปที่รถ เขาแค่คิดว่าเธอคงพูดไปด้วยความเมา  

เขาเดินไปเปิดประตูให้เธอก่อนจึงขึ้นมานั่งที่คนขับ เห็นเธอยังไม่คาดเข็มขัดจึงเตือนก่อนออกรถหลังทุกอย่างเรียบร้อย 

วรุณาคิดถึงความหลัง 

“พี่เมฆ ทำไมไม่ออกรถล่ะคะ”  

“จะออกรถได้ยังไง เราน่ะยังไม่คาดเข็มขัดเลย”  

“ก็รอพี่เมฆทำให้ไง เร็วๆ ทำให้หน่อย ไม่งั้นก็นั่งกันอยู่อย่างนี้แหละ” แววตาขี้เล่น แต่เขารู้ว่าเธอจะไม่ยอมคาดเอง เอื้อมมือมาดึงสายคาด ทำให้หน้าเขาอยู่ใกล้หน้าเธอ เธอจับหน้าเขาล็อคไว้แล้วหอมแก้มทีนึง  

“น่ารักที่สุด”  

“เป็นสาวเป็นนางหอมผู้ชายก่อน เดี๋ยวเถอะ” เขาว่าทั้งๆ ที่ตัวเองหน้าแดง คนขี้แหย่หัวเราะเสียงดังแม้ตัวเองหน้าแดงเช่นกันแต่รู้ว่าอีกคนคงอายกว่าเลยไม่รู้สึกเท่าไหร่  

“ก็รอพี่เมฆหอมมาตั้งนานไม่ทำสักที เลยต้องทำเอง” คนพูดยิ้มจนตาหยี 

“แก่แดด” เขาทำหน้าดุแล้วส่ายหน้ากับความแก่นแก้วของเธอแล้วเขกหัวแถมอีกที 

“เถอะน่า อีกหน่อยแต่งงานจะทำมากกว่านี้อีก เอาให้พี่เมฆเขินไปไม่เป็นเลย” เธอว่าแล้วยิ้มจนตากลมโตหยีอีกครั้ง 

“คาดให้หน่อยสิคะ” เธอว่า คิดว่าเขาคงไม่กล้าแต่ที่ไหนได้ เขาเล่นตามน้ำ เอี้ยวตัวมาดึงสายเข็มขัด จนหน้าเกือบจะชนแก้มเธอแล้วยังแกล้งเป่าลมหายใจรดปากเธอ จนเธอร้อนวาบ ดึงสายมาคาดเองอย่างลืมตัว คนที่โดนแกล้งกลับต้องกลั้นยิ้มในหน้าขณะที่คนแกล้งหน้าแดงปิดไม่อยู่ทั้งที่เมื่อครู่ยังคิดว่าจะทำตัวเป็นผู้หญิงไม่ดี 

“คุณ....เปลี่ยนไป”

ความคิดเห็น