SteakSkirt ✨

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02 ไปโรงเรียนวันแรก

ชื่อตอน : 02 ไปโรงเรียนวันแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2563 04:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 ไปโรงเรียนวันแรก
แบบอักษร

เช้าวันจันทร์ 06:12

 

"วอนอู ต้องดูแลเยริมดีๆนะลูกตอนนี้มีน้องสาวแล้วนะ จะทำอะไรตามอำเภอใจเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเข้าใจป่าว"

 

หลังจากเสียงของคนเป็นแม่ที่กำลังเป็นห่วงได้จบลงก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ฉันที่สลึมสลือกับการไม่ชอบตื่นเช้ายังคงงงๆกับเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาอยู่ แต่ก็พยายามปรับตัวและเข้าใจ ฉันนั่งรอพี่ชายคนใหม่ที่ชื่อว่าวอนอูอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในขณะที่เขากำลังใส่รองเท้าอยู่ที่บันได

 

"วอนอู ตอบแม่สิ"

"อือ"

"ดีมาก ดูแลน้องดีๆ

"ถ้าพี่วอนอูดูแลหนูไม่ดี หนูบอกพ่อกับแม่ได้เลยนะ เดี๋ยวพ่อกับแม่จะจัดการเองนะ เยริม"

"ได้ค่ะ"

 

หลังจากที่พี่วอนอูใส่รองเท้าเสร็จก็เดินออกจากบ้านไปโดยไม่เรียกและไม่รอฉันสักนิดเดียว ฉันจึงรีบตามออกไปเพราะฉันไปโรงเรียนเองไม่ได้ฉันไม่รู้ทาง ไม่รู้อะไรทั้งนั้น แถมย้ายมาอย่างกระทันหันด้วย

 

 

 

06:26

 

ฉันที่รับตามพี่วอนอูออกจากบ้านอย่างรวดเร็วและเขาก็เดินเร็วมาก จะรีบไปไหนนี่มันเพิ่งจะ6โมงกว่าเองนะ เราเข้าแถว8โมงไม่ใช่หรอ

 

หลังจากที่เราเดินออกมาจากบ้านได้สักพักไม่มีการสนทนากันเกิดขึ้น ฉันรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ฉันต้องชวนคุยมั้ย? หรือเค้าไม่อยากคุยกับฉัน? เค้าอาจจะเป็นคนเงียบๆจริงๆเลยไม่ชอบสนทนารึป่าว? แต่แม่บอกว่าพี่วอนอูใจดีนี่นา ลองชวนคุยสักหน่อยละกัน ไหนๆเราก็อยู่บ้านหลังเดียวกันแล้วหนิ

"พี่ไม่ขับรถไปเรียนหรอคะ"

"ไม่"

"ทำไมล่ะคะ?"

"เธอมาด้วยแม่คงจะให้ขับรถอยู่หรอก"

 

เหมือนการชวนคุยครั้งนี้จะไม่ทำให้ความสัมพันธ์เราดีขึ้นสักเท่าไหร่ เค้าคงไม่ชอบฉันกับพ่อฉันจริงๆแหละ แล้วก็ดูเหมือนจะไม่อยากสานสัมพันธ์กับฉันด้วย

 

'จะทำยังไงดีนะ'

 

ฉันได้แต่คิด เพราะฉันก็คงไม่อยากอึดอัดแบบนี้ในทุกๆวัน แทนที่ย้ายบ้านใหม่มาฉันอาจจะได้เจออะไรดีๆใหม่ แต่กลับต้องมานั่งกังวลกับใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ญาติจริงๆด้วยซ้ำ ไม่รู้แหละ ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันต้องสานสัมพันธ์ให้ได้

 

"จะบอกอะไรให้นะ จริงๆก็ไม่อยากจะให้เรียกว่าพี่หรอก แต่ทำยังไงได้ ฉันก็คงต้องเป็นพี่เธอจริงๆทั้งๆที่ไม่อยากจะเป็น"

"ฉันลูกคนเดียวมาตั้งแต่เกิดอยู่ๆจะให้มามีน้องเพิ่มอีกคน ฉันก็ไม่อยากหรอกนะ"

"ตอนที่อยู่โรงเรียนไม่ต้องทำเหมือนในนิยาย ที่เราไม่ต้องรู้จักกัน เกลียดกันขนาดนั้นฉันไม่ได้เกลียดเธอ หรือว่าไม่ชอบเธอหรอก แต่แค่ไม่อยากสุงสิงมากกว่าเห็นหน้าเธอแล้วมันก็นึกถึงหน้าของคนที่เป็นพ่อคนใหม่"

"เธอจะทักฉันก็ได้ แต่ฉันคงไม่ตอบหรอกเสียเวลา"

 

บทสนทนาสี่ประโยคที่ผ่านมาเป็นบทสนทนาที่รวดเร็วและกระชับมาจนฉันแทบจะฟังไม่ทันและไม่มีช่องว่างให้ฉันตอบกลับแม้แต่นิดเดียวหลังจากฟังฉันต้องมาทวนอีกรอบว่า เขาพูดอะไรนะ? เขาให้ฉันทำอะไรกันแน่? ฉันทำอะไรได้บ้างและทำอะไรไม่ได้บ้างนะ?

 

"เธออยู่ห้อง 4/2 อยู่ห้อง415 ตึก4ชั้น1ห้องที่5 ถ้าไปไม่ถูกก็ถามครูเอาละกัน"

"แล้วพี่อยู่ห้องไหนหรอคะ"

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้ และฉันก็ไม่จำเป็นต้องบอกเธอด้วย"

"เลิกเรียนวันนี้เธอน่าจะกลับเองเป็นนะ ฉันไม่อยากให้เรากลับด้วยกันสักเท่าไหร่ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด"

"แฟนพี่หรอคะ พี่มีแฟนด้วยหรอ"

"ไม่มี แต่อาจกำลังจะมี"

 

 

 

08:34 ห้อง415

 

หลังจากที่ฉันเข้าแถวเสร็จก็เดินมาที่ห้องโฮมรูมโดยการตามเพื่อนคนอื่นๆมาฉันพยายามจำรายละเอียดใหม่ๆเกี่ยวกับโรงเรียนที่ได้ย้ายมาเช่นโรงเรียนนี้เริ่มเข้าแถวตอน07:45 เริ่มคาบแรกที่08:30 พักเที่ยงตอน12:30 มีร้านน้ำอยู่หน้าตึก4 โรงอาหารอยู่ใกล้เสาธงแต่รายละเอียดมันมากเกินกว่าที่ฉันจะจำในเวลาเพียงแค่ครู่เดียว

ฉันเดินเข้าไปนั่งในโต๊ะที่ว่างเพียงตัวเดียวในแถวกลางของห้อง รอบข้างฉันเป็นผู้หญิงและฉันกำลังคิดว่าฉันจะเข้ากับคนพวกนี้ได้มั้ย ฉันจะมีเพื่อนใหม่รึป่าวนะ

 

"นี่เธอชื่อไรอะ"

"เยริม ชเวเยริมอะ"

"หรอ ฉันยูอา นี่จียู แล้วก็เยซอลนะ"

"เรามารวมแก๊งกันเถอะ จะได้มีเพื่อนเยอะๆ"

"ได้เลย"

 

ฉันโล่งใจที่บทสนทนาดังกล่าวไม่ใช่ฉันที่เป็นคนเปิดมันคงจะเคอะเขินมากๆ ถ้าฉันเริ่มทักคนอื่นๆก่อน ฉันกลัวว่าถ้าฉันเริ่มพูดก่อนเพื่อนจะอยากคุยกับฉันมั้ย? เค้าจะอยากเป็นเพื่อนกับฉันรึป่าวนะ?

 

"ทำไมถึงย้ายมาตอนนี้อะ"

"ต้องย้ายบ้านกระทันหันอะ"

"ห้องเราอะระวังแก๊งผู้หญิงที่นั่งหน้าห้องนะ เรียนเก่งสุดๆ แต่ก็คือนิสัยไม่ค่อยดีอะด่าคนอื่นไปทั่วสงสัยเครียดเรื่องเรียน"

"เรามันแค่ห้อง2ไง เรียนสู้ห้อง1ไม่ได้หรอก ใครๆก็เครียดยกเว้นพวกเรา"

"แล้วก็มีแก๊งหล่อๆอยู่ข้างหลังด้วยนะ นู่นอะ"

 

หลังจากที่เยซอลพูดจบทุกคนก็หันไปมองแก๊งผู้ชายที่อยู่หลังห้องอย่างพร้อมเพรียงกันรวมถึงชั้นด้วยฉันได้แต่มองหน้าผู้ชายทั้งสี่คนนั้นและประเมินสถานการณ์ว่าพวกเขาเป็นคนยังไงตั้งใจเรียนหรือว่าเกเรรึป่าว

ฉันสะดุดตาผู้ชายคนนึงหน้าตาก็ค่อนข้างจะไปทางหล่อ แต่ก็คือกลุ่มนั้นหล่อทั้งกลุ่มนี่นา เขามีผิวแทนและที่สำคัญคือตัวสูงมาก ฉันว่าเขานั่งเรียนไม่ค่อยถนันนะ เพราะโต๊ะตัวมันเล็กและต่ำไปหน่อยแต่เขาก็ดูไม่ใช่คนที่เรียนหนังสือหรอก

หลังจากที่ฉันประเมินสถานการณ์ของพวกผู้ชายหลังห้องแล้วฉันก็หันหน้ากลับมาและมองไปรอบๆ เพื่อดูว่าเพื่อนร่วมห้องของฉันเป็นอย่างไร แน่นอนว่าฉันไม่ต้องออกไปแนะนำตัวหน้าห้อง เพราะฉันเข้ามาเรียนที่นี่ได้หลังจากเปิดเทอมมาแล้วสองอาทิตย์ มันไม่ใช่คาบแรกของการเปิดเรียนนี่นา แต่ทุกคู่สายตาในห้องก็ได้แต่โฟกัสมาที่ฉันและเจ้าของสายตาพวกนั้นก็ได้แต่มองและซุบซิบกัน แต่การซุบซิบนั้นฉันว่าไม่ใช่ทางที่ดี แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่หรอก ดูเหมือนคนในห้องจะเอาแต่ตั้งคำถามเกี่ยวกับตัวฉัน แต่มันก็คงจะแปลกใหม่แหละใครก็ไม่รู้เข้ามานั่งในห้อง แถมไม่ได้ย้ายมาตอนเปิดเทอมอีก เป็นใครก็ต้องสงสัยกันเป็นธรรมดา

 

"ไปร้านน้ำกันมั้ย"

"เอาสิ"

หลังจากที่จียูเอ่ยคำชักชวน และยูอาก็ตอบรับในทันที ฉันก็ถูกลากออกมา แต่ว่า นี่มันเริ่มคาบแรกแล้วไม่ใช่หรอ?

 

 

08:51

ร้านน้ำที่เพื่อนๆพาฉันมา เป็นร้านน้ำที่ฉันคุ้นตาเพราะว่ามันอยู่ใกล้โดมที่เราเข้าแถวพอดี ฉันไม่ได้กินข้าวเช้ามานี่นา แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกหิวอะไรเท่าไหร่เลย พี่วอนอูจะหิวมั้ยนะ? เค้าก็ไม่ได้กินข้าวเช้าเหมือนกันนี่นา

หลังจากที่ฉันตั้งคำถามถึงพี่วอนอู ชั้นก็ได้เห็นเค้าที่สนามบาสที่เราเข้าแถวกันเมื่อเช้า ทำไมเค้าไม่เข้าเรียนล่ะ? มัวแต่มาเล่นบาส เดี๋ยวก็ฟ้องแม่ซะหรอก

 

"มาเรียนวันแรกก็ส่องนักบาสแล้วหรอ"

"เฮ้ย ไม่ใช่ซะหน่อย"

"แค่มองรอบๆโรงเรียนอะ ยังไม่ค่อยคุ้นเลย"

"เดี๋ยวก็คุ้นหน่า อยู่ไปไม่ถึงอาทิตย์แหละ โรงเรียนเราแคบจะตาย"

ฉันรู้สึกโล่งใจสุดๆที่เพื่อนๆต้อนรับฉันเป็นอย่างดีก่อนหน้านี้ฉันกังวลอย่างมากว่าฉันจะประสาทแดกกับโรงเรียนใหม่ก่อนมั้ยแค่อยู่บ้านก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้วฉันหวังว่าฉันจะเข้ากับเพื่อนพวกนี้ได้เป็นอย่างดีนะ

 

"ขอโทษค่ะ"

ฉันที่กำลังเปิดขวดน้ำเปล่า และหันหลังออกจากร้านน้ำ ก็มีผู้ชายคนนึงมาชนฉันเข้า น้ำเกือบหกแหนะ วันแรกก็มีแต่เรื่องปัญยาอ่อนอีกและ ฉันไม่อยากทำตัวแบบนี้เลย

 

"ระวังหน่อยสิ"

ฉันที่พูดจบก็กำลังจะเงยหน้ามาดูโฉมของคู่สนทนาที่ฉันเกือบทำน้ำหกใส่ แต่เขาเป็นคนชนฉันนะ แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันก็คือ ผู้ชายหลังห้องที่ฉันเพิ่งมองไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ผู้ชายที่ฉันมองว่าเขาดูดีมาก แม้จะใส่แค่ชุดนักเรียนธรรมดา

 

"นี่มึงอย่ามาแกล้งเพื่อนใหม่กูได้มั้ย"

ยูอาพยายามจะปกป้องฉันและพูดขึ้นหลังจากที่ผู้ชายคนนั้นประคองฉันไว้เพราะนึกว่าฉันจะล้มและทำน้ำหกใส่

 

"หรอ ถึงว่าหน้าไม่คุ้นเลย เห็นตั้งแต่เข้าแถวและ กูนึกว่าเพื่อนในห้องไปทำหน้ามาใหม่ซะอีก"

"มันจะใช่ได้ไงวะ เรารวยกันขนาดนั้นเลยหรอ"

"กูก็ไม่รู้มั้ย ในห้องซุบซิบกันใหญ่ หลังจาก ใครนะ?"

"เยริม เพื่อนกูชื่อเยริมค่ะ"

"เออ นั่นแหละเยริม ออกมาอะ"

"ทำไมคนอื่นต้องเสือก"

"กูจะรู้มั้ย คาบนี้ครูก็ไม่เข้าด้วย"

 

 

09:11

ฉันและเพื่อนกำลังจะเข้าห้องเรียนก็แวะเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะมารอเรียนวิชาต่อไป ว่าแต่วิชาต่อไปเป็นวิชาอะไรนะ ฉันยังไม่ได้ตารางสอนกับหนังสือเรียนเลยนี่นา สงสัยต้องไปรับกับอาจารย์ที่ปรึกษา

"เด็กใหม่หรอ"

"ไม่คุ้นหน้าเลย ไม่สวยสักเท่าไหร่ด้วย"

"จริง เฉยๆมาก ยังไงกลุ่มเราก็สวยที่สุดอยู่ดี

ฉันและเพื่อนที่กำลังยืนส่องกระจก ก็งงกับแก๊งใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องน้ำ นั่นก็คือแก๊งที่จียูบอกว่าเป็นพวกนิสัยไม่ดี ชอบหาเรื่องด่าไปทั่วนี่นา แต่ก็จริงอะ อยู่ๆจะมาด่าฉันทำไม สงสัยประสาท!

"น้อยๆหน่อยค่ะอิสัด พวกกูก็ยืนอยู่ตรงนี้มั้ย"

เยซอลที่ได้ยินสามประโยคที่ผ่านมาก็สวนเข้าทันทีอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น พร้อมกับหันมามองหน้าฉันอย่างเป็นห่วงเป็นใย

"หรอ แล้วพวกกูต้องกลัวพวกมึงมั้ยอะ ถึงกูมีแค่3คนกูก็มั่นใจว่าจะชนะนะ"

"โอ้ย มึงจะมั่นไปไหน"

หลังจากที่หนึ่งในแก๊งนั้นพูดประโยคดังกล่าวออกมา เพื่อนๆฉันก็ช่วยกันสวยกลับอย่างเต็มที่ อย่างไม่เกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น

"พอเหอะ ทะเลาะกันทำไมอะ เสียเวลา"

ฉันที่ทนฟังบทสนทนาที่แสนจะเสียเวลาไม่ได้อีกต่อไปก็รีบพูดขึ้นเพื่อหยุดบทสนทนาทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทำให้ฝั่งนู้นเป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมามากกว่าจะเย็นลงซะอีก

คนที่ดูเหมือนจะเป็นแกนนำและหัวหน้ากลุ่มก็เดินเข้ามาใกล้ๆฉัน และพูดประโยคบางอย่างพร้อมกับดึงเสื้อของฉันให้เข้าไปใกล้เธออีก

"เป็นเด็กใหม่อย่ามาทำเป็นพูดเลยดีกว่า ไม่ค่อยรู้อะไรก็เงียบๆไปเถอะ เหม็น รำคาญ"

"อย่ามาจับ เราไม่ได้สนิทกัน"

ฉันที่โดนดึงเสื้อก็รีบปัดมือของเธอออกและพูดประโยคนั้นออกไปเพื่อให้รู้ว่าฉันไม่ได้ยอม และฉันก็ไม่ได้กลัวพวกเธอด้วย ถ้าพวกเธอพร้อมที่จะเล่นล่ะก็... ฉันก็จะสู้พวกเธอเหมือนกัน

"ทำไมกูจะจับไม่ได้วะ"

"อีเหี้ย อย่ามาตบเพื่อนกูนะสัด"

"เหอะ เสียเวลาหรอ ใครจะไปให้ค่าคนอย่างพวกมึง"

หลังจากที่หัวโจกคนนั้นพูดจบก็เดินออกไปอย่างงงๆ แต่เพื่อนฉันดูไม่ตกใจสักเท่าไหร่ หรือนี่อาจจะเป็นปกติ? ฉันคงอาจจะไม่เข้าใจไปเองกับเรื่องนี้ เพราะว่าฉันไม่เคยเจอน่ะสิ นี่เป็นการบูลลี่รึป่าวนะ ว่าแต่พวกนั้นเหยียดฉันว่าไม่สวยนี่นา แต่ก็ช่างมันเถอะ จะคิดอะไรกัน ฉันก็ไม้สามารถไปเปลี่ยนความคิดใครได้อยู่แล้ว

"โอเคมั้ย"

"พวกมันทำงี้ปกติกับทุกคนทุกกลุ่มแหละ ชินและ"

"คนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มชื่อดาวอน อีกสองคนชื่อฮานากับจูยอน"

"ฉันโอเค ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อย"

ฉันยิ่งรู้สึกเกรงใจเพื่อนๆเข้าไปใหญ่ที่ช่วยกันปกป้องฉันจากพวกนั้นอย่างเต็มที่ ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไง กับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันวันแรก พวกเค้าต้องช่วยฉันขนาดนี้เลยหรอ

18:11

ฉันกำลังนอนเล่นอยู่ในห้องหลังจากที่กลับมาจากโรงเรียนอันแสนเหน็ดเหนื่อย วันนี้ทั้งวันฉันโดนบูลลี่โดยแก๊งนั้นไปแล้ว6ครั้ง แต่มันก็ไม่ได้สำเร็จทุกครั้ง เพราะบางครั้งฉันก็สามารถรู้ตัวและรับมือได้ทัน แต่ก็ต้องขอบคุณเพื่อนของฉันที่คอยช่วยเหลือด้วยแหละ ถ้าไม่มีเพื่อนของฉัน ฉันคงไม่สามารถผ่านมันไปได้เอง

"แม่ให้ตามไปกินข้าว"

อยู่ๆพี่วอนอูก็เปิดประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะประตูหรือส่งสัญญาณว่าจะเข้ามาใดๆเลย ทำให้ฉันค่อนข้างตกใจนิดหน่อยและรีบลุกจากที่นอน

"ทำไมพี่ไม่เคาะประตูคะ? "

"ต้องเคาะด้วยหรอ"

"คะ? "

"ลงมาได้และ เดี๋ยวแม่ก็ขึ้นมาตามเองหรอก"

สิ้นสุดประโยคที่วอนอูพูด ฉันกำลังจะลุกขึ้นเพื่อออกจากห้องไปกินข้าว แต่พี่วอนอูก็ยืนรอฉันที่หน้าประตูห้อง จังหวะที่ฉันกำลังหันหลังเข้าหาหัวเตียงเพื่อชาร์จแบตโทรศัพท์ อยู่ๆพี่วอนอูก็ปิดประตูและพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว

"นี่มันรอยอะไร!! "

"เบาๆสิคะ ถ้าแม่ได้ยินจะทำยังไง"

"ฉันถามว่า นี่มันรอยอะไร"

หลังจบประโยคที่ชายตรงหน้าฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขึงขังและเอาจริงเอาจังมาก เขาพูดพร้อมกับบีบไหล่ฉันด้วยความ โกรธ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องโกรธขนาดนั้นด้วย ทั้งๆที่ฉันกำลังจะอธิบายด้วยซ้ำ

"โอ้ย!! เจ็บนะคะ มันเป็นรอยลิปสติกหนูเอง ไม่รู้มันไปโดนตอนไหน"

หลังจากที่ฉันตอบไปด้วยน้ำเสียงที่กำลังเจ็บเพราะโดนบีบไหล่อยู่นั้น พี่วอนอูก็ถกเสื้อนักเรียนฉันลง เพื่อดูอะไรบางอย่าง มันทำให้ฉันตกใจมาก ฉันจึงรีบดึงเสื้อฉันคืนและพูดออกไปว่า

"มันเกินไปแล้วนะคะ ทำแบบนี้ได้ยังไง"

"ทำไมไหล่เธอช้ำ? "

"..."

"เงียบทำไม พี่ถามทำไมไม่ตอบ"

"พี่? พี่หรอคะ?"

"ตอบคำถาม!! "

 

18:36

ฉันได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่วอนอูฟัง พูดไปพรางร้องไห้ไป วันนี้ฉันกะจะไม่ร้องไห้ซะหน่อย แต่พอได้พูดได้ระบายออกไปมันทำให้ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย พี่วอนอูที่ฟังก็เอาแต่เงียบไม่ตอบอะไรมาทั้งสิ้น มันทำให้ฉันสับสนว่าเค้าคิดยังไงกับเรื่องนี้ เค้าจะหาว่าฉันโกหกมั้ย? จะหาว่าฉันแต่งเรื่องรึป่าว?

บทสนทนาจบลงโดยที่มีเพียงแค่ฉันพูดอยู่คนเดียว แต่ว่าต่อให้ฉันพูดจบแล้วฉันก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด โห่ นี่แค่วันแรกเองนะเยริม เธอจะผ่านมันไปได้จริงๆหรอ

"แม่ต้องสงสัยตอนซักเสื้อให้เธอแน่ๆ"

"หนูว่าเราลงไปกินข้าวกันเถอะค่ะ"

ฉันรีบปาดน้ำตาออกและรีบลุก เพื่อลงไปกินข้าวเพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่รอนาน แต่อยู่ๆพี่วอนอูก็กดฉันลงให้นั่งบนเตียงเหมือนเดิม

"หนูจะลงไปกินข้าว"

ดูเหมือนพี่วอนอูจะไม่ได้ฟังในสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด เขาที่ยืนอยู่ก็ค่อยๆก้มหน้าลงมาทีละนิดทีละน้อย ทำให้ตอนนี้หน้าของเค้ากับฉันใกล้กันมาก ฉันไม่กล้าขยับตัวและไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น เพราะฉันโดนแรงผู้ชายกดตัวไว้ไม่ให้ขยับไปไหน

พี่วอนอูขยับหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆจนตอนนี้จมูกของฉันชนกัน ฉันหลับตาปี๋ เพราะกลัวการกระทำในเวลาถัดมาของเขา เขาจะทำอะไรกันแน่ ไม่ใช่เรื่องที่ฉันคิดใช่มั้ย แต่ฉันหลับตามาได้สักพักแล้วนะ ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงการขยับของคนตรงหน้าฉันเลย ฉันจึงลืมตาขึ้น พร้อมกับพบว่าพี่วอนอูกำลังดมซอกคอของฉัน!!

"กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย"

"..."

"ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย"

ฉันโล่งใจกับประโยคตรงหน้านึกว่าพี่เขาจะคิดที่จะทำอะไรที่ไม่ควรกับฉันแต่มันเปล่าเลย ฉันนี่มันบ้าสุดๆ กล้าคิดได้อย่างไงว่าคนอย่างพี่เค้าจะทำอะไรอย่างนั้นกับเรานะ

"ตอนที่หนูเกือบโดนสาดน้ำตอนเดินผ่านห้องน้ำชาย มีเพื่อนผู้ชายเค้ากระชากแขนหนูเพื่อให้หลบน้ำนั้น สงสัยกลิ่นมันจะติดมาเพราะว่าพวกเราตัวชิดกันมาก"

"ใคร? "

"คะ? "

"คนที่กระชากเธอ มันเป็นใคร?! "

ทำไมอยู่ๆน้ำเสียงที่อ่อนโยนถึงได้เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่จริงจังเหมือนเดิมนะ ฉันไม่ชอบพี่วอนอูในโหมดนี้เลย ถึงฉันจะไม่อบพี่วอนอูสักโหมดเลยก็เถอะ เพราะเค้าทั้งเย็นชา เงียบ และชอบทำเสียงดุอีก แต่ฉันก็ถือว่าอันนี้มันยิ่งกว่าดุอีกนะ เหมือนเค้าจะฆ่าฉันเลย

ฉันไม่ค่อยอยากจะตอบเลยว่าผู้ชายคนที่กระชากแขนฉันคือ คิม มินกยู ก็เค้าตั้งใจจะช่วยฉันนี่นา ไม่ได้จะทำร้ายฉัน หรือทำไม่ดีกับฉันสักหน่อย

"ทำไมไม่ตอบ? "

"มินกยูค่ะ พี่รู้จักมั้ยคะ"

"คิม มินกยู? "

"ค่ะ คนที่ตัวสูงๆหน้าตาดีๆอะค่ะ"

"อย่าชมมันให้พี่ได้ยินอีก ไม่ชอบ!! "

"ค ค่ะ... "

ความคิดเห็น