Mind Bizkit
Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : run away

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 7

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
run away
แบบอักษร

วันที่เช้ามืดครึ้ม ดูดเหมือนอากาศจะไม่ค่อยอำนวยอวยชัยในการเดินทาง แต่ด้วยความจำเป็นที่ต้องรีบเร่ง แม้ฝนจะตก ก็ต้องเดินทางให้ได้ ระหว่างที่ทุกคนกำลังขึ้นเรือนั้น ผู้กองไอริสซึ่งเป็นหัวหน้าทีมในครั้งนี้ ก็มีสีหน้ากังวลใจเล็กน้อย แต่หล่อนก็ไม่ได้พุดอะไรออกมา

 

 

“โอ้โห เพื่อนยาก แกนี่ทำข้าประทับใจอีกแล้วนะ ฮ่ะฮ่ะฮ่า” ไรอันวางกระเป๋าสะพายไว้โต๊ะประจำที่

 

“แหม๋ ระดับเจ้าชายลงเรือ แกจะให้ข้าขโมยเรือลำเล็กๆได้ไงวะ” โทนี่ตอบ

 

“อะไรนะ ? ขโมย? นี่มันบ้านอะไรของแก”

 

“ตาหลักมันก็เป็นของข้าโว๊ยย”

 

“ยังไงวะ” ไรอันสงสัย

 

“ก็ไอ้เจ้าของบริษัทที่ข้าทำงาน มันบอกว่าให้ข้า แต่พอข้าออกมา ข้าเลยปลดระดับสัญญาณจีพีเอสที่มันติดอยู่บนเรือของบริษัทออก แล้วใส่ของข้าไปแทน แค่นั้นเอง”

 

“ฉลาดมากคุณโทนี” เอนดิซันที่กำลังรินน้ำดื่มกล่าว

 

“อะไรของคุณเนี้ย เอนดิ้ คุณมองการขโมยเรือของมันเป็นเรื่องฉลาดงั้นหรอ ” ไรอันผายมือถาม

 

“ก็คุณโทนี่เขาก็บอกอยู่ ว่าบริษัทหือองค์กรบ้าบออะไรนั้นให้แล้ว พอไล่ออกจะทวงคืนก็ไม่ใช่นะผมว่า” เอนดิ้อธิบาย

 

“ผมไม่อยากมีคดีข้อหาสมรู้ร่วมคิดที่นี่หรอกนะ”

 

“เอาน่าไรอัน ทำตัวสบายสบาย คนขับเรือก็มี คนทำอาหารก็มี นี่มันทริปเที่ยวชัดๆ” เจ้าชายเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ตอนนี้เหลือผู้กองไอริสที่ยืนชมวิวอยู่นอกเรือ

 

“คุณไทเลอร์ก็เห็นไปกับเค้าหรอครับ” ไรอันถาม

 

“ผมไม่อยากให้คุณเครียด แค่นี้เราก็เครียดกันมากพอแล้วนะไรอัน”

 

“นี่โทนี่ แกไปทำสนามแม่เหล็กดาวเทียมช่วยฉันเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นทางฝั่งพวกผู้ร้ายมันจับสัญญาณเรือเราได้ ตามมาแน่”

 

“อะไรกัน นี่แกอย่าบอกนะว่าแกทำมันสำเร็จแล้ว โอ้โหเพื่อนยาก เก่งมาก เก่งมากๆไม่เสียแรงที่ได้รางวัลนักเรียนดีเด่นสามปีซ้อน” โทนี่ดีใจใหญ่ เพราะโครงการนี้เมื่อสมัยเค้าเรียน พวกเค้าพยายามหาวิธีคิดค้นการซ่อนตัวของพาหนะเพื่อไม่ให้คนร้ายตามทันหรือรู้ตัว ในที่สุด เพื่อนรักของเขา ไรอัน ก็คิดค้นมันได้สำเร็จ

 

“ตามมาน่า เดี๋ยวข้าสอน เร็วๆ เรือลำใหญ่ ต้องจี้ไฟหลายเครื่อง” ไรอันเดินตรงไปที่ห้องแล็บที่ถูกจัดให้เป็นแล็บขนาดชั่วคราว ห้องข้างกัปตัน

 

“เออๆ ไป มีอะไรเรียกลูกน้องผมได้ทุกคนนะครับทุกคน ไปละ เดี๋ยวไอ้เพื่อนเนิร์ดมันจะด่าผมอีก ฮ่ะฮ่ะ” โทนี่บอกทุกคนและเดินตามไรอันลุงไปห้องแล็บ

 

“ไอริสหล่อนควรพักผ่อนนะไทเลอร์ ทำไมยังยืนรับลมอยู่ก็ไม่รู้ อากาศก็ใช่จะดีซะที่ไหน ” เอนดิ้พูด

 

“แล้วจะให้ทำยังไง หล่อนไม่มาเอง” เจ้าชายไทเลอร์ตอบ

 

“พระองค์ก็ต้องไปคุยกับหล่อนไง ถึงแม้เราสองคนเป็นสหายที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมาหลายปี แต่แค่นี้ เรามองออกน่า” ดีเลนซ์เสริม

 

“ก็ได้ ก็ได้ แต่ขอบอกก่อน ไม่ใช่แบบพวกนายคิดสักหน่อยนึง” เจ้สชายไทเลอร์พูด และลุกจากโซฟาไปหาผู้กองไอริส

 

“ปากแข็งเข้าไป ” เอนดิ้พูดพร้อมอมยิ้ม และส่ายหัวไปมา

 

“ไปดูห้องพักเรากันดีกว่าพวก” ดีเลนซ์ชวน

 

“นี่พึ่งขึ้นเรือ จะนอนแล้วหรอ ขี้เกียจจริงๆเลยคุณดีเลนซ์ ฮ่าฮ่าฮ่า” สองคนกอดคอกันเดินไปยังห้องพักที่มีชื่อติดเป็นส่วนตัว เรือลำใหญ่พอที่ทุกคนจะได้ห้องเดี่ยว และยังมีห้องครัว โต๊ะกินข้าว ทั้งนอกและในเรืออีกด้วย เรียกได้ว่าการเดินทางนี้ ไม่น่าจะลำบาก

 

*

 

*

 

*

 

*

 

*

 

*

 

ทางด้านกบฏ

 

“ท่านครับ เราเจอสัญญานเรือลำใหญ่มาก อยู่ทางฝั่งทะเลจีนใต้ ไม่มีชื่อสังกัด ตรวจเช็คไม่ได้ครับท่าน”

 

“แล้วพวกมันไปทำไมทะเลจีนใต้”

 

“เอ่อ ผมไม่แน่ใจว่าพวกมันไหม เพราะเรือมันลำใหญ่กว่าเดิมมากโหเลยครับ น่าจะเป็นของมหาเศรษฐีมาเที่ยวมากกว่า อีกอย่าง ถ้ามันจะไปบาหลีจริงๆ มันจะอ้อมไปทำไมตั้งไกล”

 

“แล้วที่รายงานมาสรุป ใช่พวกมันไหม อย่ามาทำให้ฉันโมโหนะโจเซฟ” ผู้นำเริ่มใส่อารมณ์

 

“เอ่อ ผมคิดว่าถ้าพวกมันอ้อม แสดงว่ามันต้องไปที่บูแล่นแน่ แต่เพราะเรด้าตรวจจับ ทำให้พวกมันต้ออ้อมเรือหนีเรด้าครับท่าน” โจเซฟอธิบาย

 

“สรุป มันเปลี่ยนเรือ แสดงว่าพวกมันต้องมีคนช่วนที่ไหนแน่ ไม่ไทยแลด์ ก็มาเลเซีย หรืออาจจะอินโนนีเซียนั้นแหละที่ช่วย เราชะล่าใจไปมากทีเดียว”

 

“ผมต้องล็อคเป้า ไม่งั้น พวกมันปิดสัญญาณอีกแน่”

 

“ก็ทำซะสิ รออะไร”

 

*

 

*

 

*-----------------------------------------------*

 

“แย่แล้ว เรือเราโดนล็อคเป้า” โทนี่พูดขึ้น เพราะเขาติดตั้งเครื่องเตือนภัยไว้

 

“พวกมันรู้เร็วมาก ทำไมนะ” ไรอันตั้งข้อสงสัย

 

“ก็เพราะอากาศแบบนี้ ไม่มีคนดีที่ไหนเค้าออกเรือไงละ” โทนี่พูด

 

“เช็คสัญญาณ มันตามเราจากที่ไหน”

 

“มันอยู่เขตอ่าวเบงกอล กำลังจะผ่านทางใต้ของอ่าวไทย”

 

“เรายังพอมีเวลาเพื่อน สู้ๆ เร่งมือหน่อย” ทั้งสองตั้งหน้าตั้งตาประดิษฐ์อุปกรณ์ที่ไม่ให้เทคโนโลยีอื่น ตรวจจับพวกเค้าได้ แต่เรือลำใหญ่ จะต้องใช้เวลาพอสมควร กว่าจะติดตั้งได้รอบเรือ

.

.

.

.

.

.

“มาติชา แม่บอกอย่าออกมาวิ่งนอกเรือไง ทำไมไม่ฟังนะ”. เสียงสาวแต่งตัวมอซอ วิ่งออกมาจากทางครัว คว้าแขนลูกสาววัยกำลังซนผ่านหน้าเจ้าชายไป

“ปล่อยเขาบ้างเถอะคุณแม่บ้าน เราไม่เคยเห็นเด็กคนไหนไม่ซนหรอก”. เจ้าชายกล่าว

“ขอโทษจริงๆนะคะคุณ พอดีลูกสาวฉันมันไม่ค่อยฟังความ” หญิงแต่งตัวมอซอโค้งขออภัยอยู่หลายครา

“มานี่ซิ มาติชา ชื่อเพราะจัง ใครตั้งให้” เจ้าชายเรียกเด็กน้อยเข้ามาหาใกล้ๆ มาติชาก็มีท่าทีจะไม่กลัวคนแปลกหน้าเท่าไหร่ หล่อนวิ่งเข้ามาอย่างว่าง่าย

“คุณตาตั้งให้คะ” เสียงเด็กสาวที่กำลังพูดคล่อง ประกอบกับฟันที่หายไปหลายซี่ แทรกออกมาทำให้เจ้าชายอดยิ้มไม่ได้

“โตขึ้นอยากเป็นอะไรละ”

“อยากเป็นหมอคะ” มาติชาตอบอย่างร่าเริง

“โอ๊ย แม่ไม่มีเงินส่งเรียนหรอกลูก ตอบคุณเขาใหม่ เอาที่แม่พอไหว” หญิงมอซอพูดขึ้น

“เธอนี่ก็ยังไงกันคุณแม่บ้าน ลูกพึ่ง 3-4 ขวบ อย่าหยุดจินตนาการเขาสิ ถ้าหากมาติชาโตขึ้นแล้วสองแพทย์ติด ฉันจะส่งเสียเอง”. เจ้าชายรู้สึกเอ็นดูมาติชาอย่างบอกไม่ถูก คงเป็นเพราะพระองค์ทรงคิดถึงน้องสาวที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว

“ขอบคุณค่ะ มาติชา กลับห้องกัน แม่เปิดการ์ตูนให้ดูปะ”. มาติชาวิ่งกลับมาหาแม่ และเดินกลับเข้าห้องพักไป เจ้าชายมองอย่างสุดสายตา พระองค์ทรงยิ้มอ่อนๆ แสดงถึงสีหน้าที่กำลังสุขใจปนทุกข์

“ครั้งหนึ่งเรามีน้องสาวที่น่ารักชื่อ เอสเธอร์ เรามองเด็กหญิงคนนั้นแล้วนึกถึงหล่อน”.

พอสุดเสียงเจ้าชาย หญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังก็ค่อยๆก้าวออกมา

“พระองค์รู้ว่าหม่อม เอ๊ย คุณรู้ว่าฉันยืนอยู่นี่หรอ”. ไอริสถาม

“คุณก็ไม่ได้ตัวเล็กๆ”

“นี่คุณ พูดดีๆหน่อยคะ”

“ก็มันจริง มาติชายังรู้เลย การพลางตัวกับเสาเรือมันคงไม่เหมาะกับนักรบแห่งบูแล่นจริงๆ”

“ถ้าเก่งขนาดนี้ เพราะองค์เป็นคนหนึ่งที่น่ากลัวไม่แพ้ศัตรูเลยนะคะ”

“ต่างที่เราเป็นมิตร”

“ใช่ ต่างที่พระองค์เป็นมิตร”.

 

***************************************************

เนื่องจาก โควิท19 อิฉันก็พักการเขียนไว้ชั่วคราวนะคะ

ภาวะเครียดหลายอย่าง ทำให้จินตนาการของผู้แต่งหยุดชะงัก ต้องขออภัยด้วยนะคะ แต่ขอตั้งสติไม่นานคะ จะกลับมา

เจอกันเมื่ออิฉันพร้อมนะคะ สู้ๆนะคะทุกคน มันต้องผ่านไป.

Take care your self and your family. ♥️

Everything will be fine soon. I wish ♥️

ความคิดเห็น