นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2563 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

  

ตอนที่3 ภายใต้ความดูแลของคาร์ลอส 

คาร์ลอสเลือกที่จะโทรถามเด็กที่บ้านของมาริสาก่อนว่า คนอื่นๆ ในบ้านหลับหมดหรือยัง โดยเฉพาะบิดาของเธอ เพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงในสวัสดิภาพของหญิงสาว เพราะปกติแล้ว มาริสาจะมีสติอยู่เสมอ เธอจะดื่มแอลกอฮอล์พอเป็นพิธีก็เท่านั้น ไม่เคยเมามายเลยสักครั้ง แม้กระทั่งในงานเลี้ยงจบการศึกษาของเธอก็ตาม  

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้จึงน่าจะทำให้ทุกคนฉุกคิด และอาจจะพยายามค้นหาความจริง ซึ่งเขาไม่อยากให้เรื่องทำนองนั้นเกิดขึ้น จึงตัดไฟแต่ต้นลม โดยการหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับทุกคนเสียก่อน ซึ่งก็ได้คำตอบว่า 

“คุณท่านหลับแล้วค่ะ คุณมาร์คและคุณมาริอุสไปเจรจาธุรกิจที่ลอนดอน ส่วนคุณมาร์คัส เธอมีปาร์ตี้กับกลุ่มเพื่อน คืนนี้ ไม่น่าจะกลับมาบ้านค่ะ” 

คาร์ลอสมองร่างที่หลับใหลไม่ได้สติบนเบาะรถฝั่งผู้โดยสารข้างกายแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

“โอเค งั้นรอเปิดประตูให้ฉันด้วย อีกสิบห้านาทีฉันจะพาคุณริสาเข้าไปส่ง” 

คาร์ลอสเลือกที่จะจอดรถไว้ที่นอกรั้วบ้าน แล้วอุ้มพาร่างของมาริสาเข้าไปส่ง เพราะกลัวว่า เสียงรถของเขาจะทำให้ประมุขใหญ่ของคฤหาสน์แบร์การ์นิแยร์ตื่นขึ้นมาได้ 

เขาต้องระมัดระวังเอาไว้ก่อน แม้ว่า ระยะทางจากรั้วบ้านไปยังคฤหาสน์จะค่อนข้างไกลพอสมควร อีกทั้งร่างที่เคยนอนสงบนิ่งก็เริ่มเคลื่อนไหวและโวยวายเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ 

“อย่ามายุ่งนะ คนจะนอน ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง” 

คาร์ลอสมองดูเด็กจอมเกเรที่ไม่ยอมให้เขาอุ้มพาเข้าบ้านโดยง่ายแล้วขบกรามแน่น เขาสาบานกับตัวเองว่า หากเป็นไปได้ จะไม่ให้เธอแตะต้องแอลกอฮอล์อีกเลยชั่วชีวิต หรือหากหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ขอดื่มแต่พองาม ไม่ใช่ดื่มจนไร้สติ จนกลายเป็นลูกหมาแบบนี้ 

จนกระทั่งถึงหน้าคฤหาสน์ เด็กรับใช้เห็นสภาพเจ้านายสาวของเธอก็รีบถามด้วยอารามตกใจว่า 

“คุณริสาเป็นอะไรไปคะ”  

คาร์ลอสมองร่างในอ้อมแขน ดวงหน้าของเธอค่อนข้างแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ฉ่ำอยู่ในเลือด อีกทั้ง ทั้งร่างยังมีกลิ่นของบรั่นดีลอยคลุ้งโชยออกมา ราวกับว่าเธอเพิ่งอาบบรั่นดีมาดีๆ นี่เอง 

“เราฉลองกันหนักไปหน่อยน่ะ” คาร์ลอสตอบสั้นๆ เด็กรับใช้ไม่ได้มีท่าทีสงสัยแต่อย่างใด มีเพียงแค่ความเป็นห่วงอย่างท่วมท้น 

“ให้หนูไปเรียกคนมาช่วยนะคะ ดูสิคะคุณริสาดิ้นใหญ่แล้ว” 

“ไม่เป็นไร ฉันยังรับมือไหว แค่ช่วยเปิดประตูให้ฉันก็พอ”  

เด็กรับใช้รีบทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย คาร์ลอสเดินเข้าไปในบ้านด้วยความระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงฝีเท้าที่ดังจนเกินไป เขากำลังทำตัวเหมือนแมวขโมยที่กลัวเจ้าของบ้านจับได้ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว เขาคือฮีโร่ที่ช่วยให้คนในอ้อมแขนพ้นจากเงื้อมมือของไอ้โสโครกตนนั้นมาต่างหาก 

คาร์ลอสพยายามกดดวงหน้าของคนในอ้อมแขนชิดอกเมื่อเธอพยายามจะส่งเสียงโวยวายขึ้นมาอีก เขาไม่อยากให้สิ่งที่ทำมาต้องสูญเปล่า เขาอาจจะพอโกหกเด็กรับใช้เกี่ยวกับความเป็นไปของหญิงสาวได้ แต่ก็ไม่มั่นใจนักว่า จะรอดพ้นสายตาของผู้ที่มากไปด้วยประสบการณ์อย่างบิดาของเธอได้หรือเปล่า ในเมื่อขณะที่นอนมาในรถ บางจังหวะเธอก็เพ้อถึงริชาร์ด เรียกชื่อของชายหนุ่มด้วยความอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง สลับกับโวยวายว่าเธอทำผิดอะไร ทำไมถึงได้ทิ้งกันไป

ความคิดเห็น