นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2563 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

         “ตอนนี้พิมได้งานใหม่แล้วล่ะคะ” พิมณาราเล่นตัว ถ้าลองมาง้อแบบนี้ แสดงว่าหาใครไม่ได้แล้วจริงๆ แล้วเรื่องอะไรที่เธอจะต้องกลับไปง่ายๆ ในเมื่อตอนไล่ออกนั้น ยังเด้งเธอฟ้าผ่าเลย 

         วิบูลย์หน้าเสีย 

         “งั้นหรือครับ เอาไงดี” 

         “พิมขอเวลาตัดสินใจสักนิดนะคะ หวังว่าคุณวิบูลย์คงไม่ว่าอะไร” 

         วิบูลย์เข้าใจ หากมีทางเลือกที่ดีกว่า เขาก็ไม่อยากให้ลูกน้องต้องมาทนความเอาแต่ใจของเจ้าของบริษัทอย่างภาคินัยเช่นกัน 

         “ครับ และถ้ายังอยากจะทำงานที่นี่ พวกเรายินดีต้อนรับคุณเสมอนะครับ” วิบูลย์กล่าวในฐานะตัวแทนของทั้งแผนก ก่อนวางสายไป 

*** 

         พิมณาราโทรเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กมลวรรณฟัง 

         “แล้วแกบอกว่าไง” กมลวรรณถามด้วยความตื่นเต้น 

         “จะว่าไงล่ะ ก็ขอเวลาคิดก่อนสิ เล่นตัวน่ะ หากเขาต้องการฉันจริงๆ เขาก็ต้องจ่าย” 

         กมลวรรณหัวเราะก๊าก 

         “เดี๋ยวนี้พัฒนานะยะ เริ่มต่อรองเป็น ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเอาแต่ก้มหัวตลอด” 

         “ทำไงได้ล่ะ ฉันเป็นประเภทเจ็บแล้วจำนี่ อีกอย่าง...ฉันบอกตามตรงเลยนะ ว่าถ้าหากไม่ติดกับพฤกษ์ ฉันไม่อยากจะไปทำงานที่นั่นอีกแล้ว เพื่อนร่วมงานดีก็จริง แต่เจ้านายผีเข้าผีออกแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ใครจะไปเอาใจถูก และวันข้างหน้า หากเขาอยากจะไล่ฉันออกอีก ฉันจะทำอย่างไร ไม่ต้องกลายเป็นนักวิจัยฝุ่นอีกรอบหรือ และตอนนี้งานที่นี่ก็เริ่มลงตัวแล้วด้วย ถึงแม้จะไกล ฉันก็สบายใจนะ และงานก็ไม่หนักเหมือนเก่าด้วย แต่นั่นล่ะ ฉันเหนื่อยกับการเดินทางจนไม่มีเวลาให้ลูกฉันมากนัก” 

         กมลวรรณเข้าใจความรู้สึกของเพื่อน 

         “เรียกให้มากๆ เข้าไว้ คิดบัญชีตอนที่เขาไล่แกออกไปด้วยในตัว และเผื่อค่าปวดหัวที่จะมีในอนาคตด้วย เผื่อเขาเล่นแกอีก จะได้ไม่รู้สึกขาดทุนมากนัก” 

*** 

         ภาคินัยอ่านคำขอที่เธอต้องการแล้วก็กัดฟันกรอด 

         “มากไปไหม วุฒิการศึกษาอะไรก็ไม่มี แถมงานที่ทำก็ไม่ได้โดดเด่นกว่าใครในทีมเลย แต่จะเอาเงินเดือนเทียบเท่ากับคนที่จบจากเมืองนอก บ้าไปแล้ว ลูกน้องของคุณเขาเป็นพวกฝันกลางวันหรืออย่างไรกันฮึวิบูลย์” 

         วิบูลย์ยอมรับ เห็นความต้องการของพิมณาราแล้ว ก็ค่อนข้างตกใจมากทีเดียว จึงพยายามต่อรองบ้างแล้ว ทว่าหญิงสาวกลับยืนกราน 

         “หากไม่ได้ พิมพ์ก็คงไม่สามารถที่จะกลับไปนั่นได้อีก พิมต้องขอโทษหัวหน้าด้วยนะคะ” 

         วิบูลย์ถ่ายทอดคำพูดทุกคำให้ภาคินัยรับทราบ ส่วนของฝั่งภาคินัยนั้นไม่อยากจะรับเธอกลับมาตั้งแต่แรก และเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งไม่อยากจะรับกลับมาอีก  

*** 

ความคิดเห็น