มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต้องการแบบนี้ใช่ไหม

ชื่อตอน : ต้องการแบบนี้ใช่ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2563 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องการแบบนี้ใช่ไหม
แบบอักษร

 

ร่างบางนั่งลงบนโต๊ะหน้าบ้านอย่างเหนื่อยใจ คำเตือนของแสงยังก้องอยู่ในหู จะให้เธอระวังตัวอย่างนั้นหรอ ระวังไปก็เท่านั้น ถ้าเจ้าของที่นี่เต็มใจให้คนงานเข้ามาหาเธอ เธอจะทำอะไรได้

 

“อย่างมากก็แค่ตาย” ลลนาบอกกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้น ยังมีอะไรอีกหลายอย่างให้เธอทำ มัวแต่นั่งคิดมากอยู่แบบนี้ คงไม่ได้ทำอะไรกันพอดี เย็นนี้เธอยังไม่รู้ว่าจะกินอะไร แถมยังต้องซักผ้าอีก ข้าวของกะละมังก็ยังมีไม่ครบ ปลงกับโชคชะตาของตัวเอง เคยกินหรูอยู่สบาย ทำไมถึงต้องมาตกระกำลำบากถึงขนาดนี้

 

“คิดว่ากำลังเข้าค่ายลูกเสือก็แล้วกัน”ได้แต่ปลอบใจตัวเองไปวันๆ เพราะยังไงก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป

 

“ไง ได้มากี่คนล่ะ” เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดชะงัก อยู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่กลางอก ความน้อยใจความเสียใจประเดประดังเข้ามาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อคิดว่าเขาคือต้นเหตุที่ทำให้คนงานในไร่มาลวนลามเธอ ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ เพื่อปลอบใจตัวเองอีกครั้ง เธอก็ไม่ได้หวังให้เขามาดีกับเธออยู่แล้วนี่ เขาเอาตัวเธอมาเพื่อทรมาน จะหวังอะไรจากเขาอีก ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้า ก่อนจะฉีกยิ้มหวานเข้าสู้

 

“ก็เยอะอยู่ค่ะ” แม้จะรู้สึกเสียใจ แต่คนอย่างลลนาก็ไม่เคยยอมแพ้ ถ้าเขาจะใช้ไม้นี้กับเธอ เธอก็ยินดี

 

“เสน่ห์แรงนี่ มาแค่สามวัน มีผู้ชายตามกลับมาซะแล้ว” เผ่าเพชรยังเอ่ยถ้อยคำถากถางหญิงสาวไม่เลิก

 

“ก็ธรรมดาค่ะ คนสวยก็แบบนี้ ที่ไร่คุณก็มีแต่ของดีๆ  ฉันชอบ”ลลนาลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะยักไหล่ทำให้เขารู้ว่าเธอไม่แคร์

 

“ร่าน!” เผ่าเพชรกดเสียงต่ำด่าให้คนตรงหน้า เมื่อเห็นเธอลอยหน้าตอบกลับมา รู้สึกโมโหตัวเอง ที่ดันสั่งให้แสงไปห้ามพวกนั้นไว้ เขาลืมไปได้ไงว่า เธอชอบแบบนั้น

 

“ค่ะไม่เถียง ฉันเป็นแบบนั้นจริงๆ ไหนคุณเคยอนุญาตแล้วนี่ค่ะ ว่าถ้าฉันกลัวหรือเหงาก็ให้หาคนมาอยู่ได้”

 

“อย่ามาทำเรื่องทุเรศๆที่นี่!”เผ่าเพชรตวาดลั่น เมื่อรู้สึกว่าหญิงสาวกำลังท้าทายเขาอยู่

 

“อ้าว ไม่ได้หรอคะ”ลลนาตีหน้าซื่อ ถามด้วยท่าทางเสียดาย

 

“ลลนา!”

 

“นอกจากคุณจะบ้าแล้ว ยังความจำเสื่อมด้วยหรอคะ คุณเป็นคนบอกฉันเอง ว่าจะเอาฉันมาบำเรอคนงานของคุณ แล้วยังไงค่ะ ฉันก็ทำตามคำสั่งคุณแล้ว คุณมีปัญหาอะไรอีกไม่ทราบ”

 

“ลลนา!” ร่างสูงคำรามลั่น เมื่อถูกท้าทาย เท้าหนาก้าวยาวๆ ก่อนจะหยุดชะงัก เมื่อเห็นคนตรงหน้าถือสิ่งของบางอย่างในมือ

 

“อย่าเข้ามานะ ฉันเอาจริง” ลลนาถือมีดปอกผลไม้ขึ้นมาขู่ เผ่าเพชรมองคนตรงหน้านิ่ง หัวใจกระตุก เมื่อบังเอิญเห็นแววตื่นกลัวในดวงตากลมโตคู่นั้น ก่อนที่เจ้าของจะพยายามปรับให้เป็นปกติ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่กับที่ มีดอันแค่นั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัว แต่ที่ต้องหยุดเพราะความรู้สึกในหัวตีกันไปหมด ยิ่งนึกถึงอาการของคนตัวเล็ก ตอนที่วิ่งไปแอบอยู่หลังนายแสง เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด และสงสารจับใจ

 

“วางมีดลงซะ แล้วอย่าทำแบบนี้อีก” เผ่าเพชรพูดเสียงเย็น ก่อนจะจ้องมองลงไปในตาคู่สวย

 

“แบบนี้น่ะแบบไหนคะ ว่าแต่คุณเถอะ มาทำไมคะ ถ้าจะมาให้ฉันบำเรอ ก็ต้องรอคิวค่ะ คืนนี้ฉันไม่ว่าง คืนพรุ่งนี้และต่อๆ ไปก็อาจจะไม่ว่างอีกนาน ถ้าคุณไม่รีบ ฉันจะลงคิวไว้ให้นะคะ”

 

“แมงปอ!” เผ่าเพชรตวาดลั่น เมื่อคนตัวเล็กพูดจบ ลลนาไม่มีเวลาสงสัยอะไร เมื่อคนร่างสูงพุ่งเข้าใส่ตัวเธออย่างเร็ว มือแกร่งบิดข้อมือบาง ออกแรงบีบจนมีดเล่มเล็กในมือร่วงลงพื้น ลลนาเจ็บจนน้ำตาซึม แต่เธอไม่ยอมแพ้ เลือดนักสู้มันอยู่ในตัวของเธอ เด็กที่ถูกส่งไปอยู่ต่างแดนตั้งแต่สิบสองขวบ เรื่องต่อสู้เธอถนัดอยู่แล้ว

 

“ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย คุณต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรอ คุณบอกคนงานคุณแล้วนี่ ว่าเอาฉันมาบำเรอพวกเขา มาสิ มาเลย จะมาเดี่ยว มาคู่ หรือมาเป็นหมู่ฉันก็รับได้ มาเลยเรียงคิวมาเลย”ลลนากรีดร้อง เมื่อหมดความอดทน 

 

เผ่าเพชรเองก็ตกตะลึงกับคำพูดที่ได้ยิน นี่เธอคิดว่าเขาเอาตัวเธอมาทำแบบนั้นจริงๆใช่ไหม และที่ทำให้เขาตกใจคือ ยัยตัวเล็กนี่คิดว่าเขาบอกกับคนงานแบบนั้นจริงๆ

 

ไม่นานร่างบางก็ถูกรวบกอด ลลนายังดิ้น เธอจะไม่ยอมให้เขาทำแบบเดิมกับเธออีกแล้ว การกระทำที่นุ่มนวล สัมผัสที่อ่อนโยน ทุกอย่างที่เกิดจากเขามันปลอมทั้งนั้น คนอย่างเขาไม่เคยเห็นเธอดีอยู่แล้ว

 

“ปล่อย! บอกให้ปล่อยไง! ปล่อยสิโว้ย!” หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน พร้อมกับตะโกนออกมาอย่างหยาบคาย เผ่าเพชรยังกอดเธอนิ่ง หัวใจกระตุก เมื่อคนในอ้อมแขนดิ้นรนต่อสู้จนถึงขั้นสู้ตายกับเขา

 

ไม่นานคนที่ดิ้นเอาเป็นเอาตายก็ทิ้งตัวลงพื้น ต้านแรงของเขา ก่อนจะปล่อยโฮออกมาดังๆ เผ่าเพชรนั่งลงบนพื้นเพื่อรองรับร่างบาง เมื่อคนตัวเล็กทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเต็มแรง

 

แขนแกร่งกอดกระชับ เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมแขน สะอื้นออกมาแรงๆ ก่อนจะกลั้นใจ เก็บก้อนสะอื้นนั้นลงคอ

 

“อึก...ปล่อย!”

 

“ไม่ปล่อย”

 

“ไม่ปล่อยใช่ไหม” ลลนาขู่ ก่อนจะก้มลงไปหาแขนแกร่งที่รัดอยู่บริเวณช่วงอก อ้าปากแล้วงับเนื้อบริเวณนั้นเต็มคำ ฟันเล็กขบกัดสุดแรง จนรับรู้รสเค็มปร่าของเลือด ที่ซึมออกมาตามรอยฟันของเธอ

 

เผ่าเพชรขบกรามแน่น เจ็บจีดไปทั่วทั้งแขน ยัยตัวเล็กกัดเขาจนจมเขี้ยว ความเจ็บแค่นี้ ไม่ระคายผิวของเขา มีแรงแค่ไหนก็ใส่มา เขารับได้อยู่แล้ว

 

อ้อมแขนที่รัดแน่นอยู่แล้ว กลับเพิ่มแรงรัดลงมาอีก ลลนาเจ็บร้าวไปทั่วทั้งตัว เมื่อถูกกอดรัดแบบนี้ เขาเป็นงูเหลือมหรือไง จะรัดให้เธอตายเลยใช่ไหม

 

ปากบางคลายออกจากแขนแกร่ง ก่อนจะกลืนของเหลวลงคอ ตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อนึกได้ว่าเธอกลืนเลือดของเขาลงคอไปอึกใหญ่ กลิ่นคาวยังคละคลุ้งในปาก และก่อนที่จะได้ทำอะไร ปากร้อนก็ประกบลงมาบนปากอิ่มเร็วๆ เมื่อคนร่างสูงอาศัยจังหวะที่เธอตกตะลึง จับร่างเล็กหมุนเข้าหาตัว แล้วจัดการปิดปากเธอซะ

 

......................................

 

เฮียจะมามั่วจูบน้องแบบนี้ไม่ได้ 

 

ลลนาเธอกลืนเลือดคนบ้าลงไปนะนั่น จะเป็นบ้าไหมนะ • •

 

ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

ความคิดเห็น