ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 857

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2563 01:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

"แฮ่ม คือว่า....เจ้ามาทำอันใดแถวนี้งั้นหรือ นี่ไม่น่าใช่ที่ที่คนปกติจะมาเดินเล่นเอาหรอกหนา"ทศน์กระแอมไอ เย้าถามเล่นๆเรียกเสียงหัวเราะจากผมไปได้นิดๆ

 

"ก็จริงของคุณ แต่ว่าผมนั้นก็ไม่ได้ปกติดีสักเท่าไหร่หรอกครับ"หมายถึงมีสภาพกึ่งผีกึ่งคนน่ะนะ

 

"เจ้านี่ช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง ฮ่าๆ ข้ารู้สึกถูกใจเจ้านัก เอางี้ไหมมาเป็นสหายกันเถอะนานแสนนานที่ข้าไม่มีสหายเลยสักคนเลยรู้สึกเหงาเปลี่ยว"

 

ผมเลิกคิ้วขึ้น คนอย่างทัศน์อะนะจะไม่มีเพื่อนเลยสักคน หน้าตาก็ดีแถมดูมีฐานะจะไม่มีเพื่อนสักคนเลยหรอ

 

"แล้วสหายของคุณไปไหนล่ะครับ"กัลป์เผลอถามทำอีกฝ่ายชะงักนิ่งเงียบไป

 

พอรู้ตัวว่าถามอะไรลงไปก็ไม่ทันเสียแล้ว หน้าตาของคุณทัศน์แอบดูเศร้าๆในแววตามีคลื่นอะไรบางอย่างรวมกันอยู่ในนั้น

 

"เอ่อ ขอโทษครับผมถามโดยไม่คิดเอง คุณเป็นอะไรไหมครับ"

 

ทัศน์รู้สึกตัวหันมายิ้มโบกมือพัลวัน พร้อมบอกกล่าวให้กัลป์สบายใจ

 

"ไม่เป็นอันใดหรอก เพียงแต่ข้าคิดถึงเรื่องเก่าๆมันไม่สำคัญอะไรนัก"อีกฝ่ายว่าพลางยื่นกล้วยมาให้ ผมรับมาด้วยความเต็มใจแกะเปลือกแล้วกินจนหมดไปสี่ลูก

 

"นี่ก็ใกล้จะมืดแล้วเจ้ากลับบ้านเถอะ อยู่ในป่ามันอันตรายมีทั้งสัตว์ร้ายและผีสาง"ความห่วงใยของเขาทำให้ผมยิ้มแห้ง ก็รู้แหละในป่ามันมีอะไรบ้างตอนแรกที่เป็นผีก็ไม่กลัวเพราะเห็นและเป็นพวกเดียวกัน แต่พอกลับสู่สภาพคนแล้วมันอดระแวงไม่ได้ มันมองไม่เห็น

 

ผมพยักหน้าเตรียมลุกขึ้นแต่ทศน์เรียกเอาไว้ก่อน ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มพูดขึ้นก่อนจะหันหลังเดินกลับไป

 

"ไว้ว่างๆเจ้ามาหาข้าบ้างนะ ข้าอยู่แถวๆนี้ตลอดแหละ"

 

"ครับ ไว้ว่างๆจะมานั่งเล่นด้วย"ผมยิ้มตอบไล่หลังแล้วหันเดินไปตามทางของตัวเองบ้าง

.

.

.

"ว่าแต่.....เราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย ที่ก็ไม่มีให้อยู่......"

 

ระหว่างเดินกลับตามทางหมู่บ้านพึ่งหวนคิดขึ้นได้ว่าหนีออกมา หากจะบากหน้ากลับไปมันก็คงดูแย่ ทว่าตะวันเริ่มคล้อยตกดินเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเรียกให้ผมกลับไป ที่ข้อเท้ารู้สึกร้อนเหมือนไฟเผาจนทนไม่ไหวล้มลงไปกับพื้น

 

"อึก!...เจ็บ หรือว่าภุชคินทร์กำลังเรียกเรากลับ อึก!"ร่างบางกัดปากห้อเลือดเหงื่อกาฬไหลซึมบนใบหน้า มองดูข้อเท้าตัวเองเรืองแสงสีส้มเหลืองคล้ายโซ่ไฟ

 

ตึก ตึก.....

 

เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมาหยุดตรงหน้าผม ทำให้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองตั้งแต่เท้าจรดใบหน้า....ปรากฏว่าเขาคือภุชคินทร์ คนที่ลงอาคมเอาไว้ที่โซ่ เขามาทำอะไรที่นี่.....หรือมาตามหาผม!

 

"ช่างเป็นผีที่ขี้น้อยใจยิ่ง ไม่มีประโยชน์แล้วยังเป็นภาระอีก"เสียงทุ้มเอ่ยออกจากปาก บนใบหน้าของเขาเองก็มีเหงื่อเป็นเม็ดๆอยู่เหมือนกัน

 

ภุชคินทร์ค่อยๆย่อลงไปช้อนตัวอุ้มอีกคนในท่าเจ้าสาว ถึงกัลป์พยายามจะดิ้นแต่แรงก็เหมือนมดสู้ ในตอนนี้กำลังไม่มี แม้แต่จะต่อต้าน คนๆนี้ช่างเผด็จการยิ่ง!

 

"ท่านตามหาผมงั้นหรอ"ถึงแม้จะเป็นคำถามเล็กๆแต่เขาก็ส่งสายตาดุๆมาให้ เลยปล่อยให้ภุชคินทร์อุ้มเดินต่อไป....

 

อายก็แสนอาย ทำอะไรก็ไม่ได้....หากแต่เหมือนชาวบ้านที่นี่จะรู้จักคุ้นหน้าคุ้นตาภุชคินทร์กันดี เขาเดินอุ้มผมไปทางไหนก็มีแต่คนทักทาย ทั้งแต่เด็กเล็กแดงไปจนแก่เฒ่า จนมาถึงจวนนั่นแหละเขาถึงได้ปล่อยให้ผมเดินเอง

 

"คราวหลังจะไปไหนบอกข้า อย่าวิ่งออกไปแบบนั้น"เขาพูดเสร็จก็เดินกลับเข้าเรือนทันทีไม่ทันให้ผมได้แก้ตัว

 

"เห้อ...อะไรของเขากันนะ"กัลป์มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนลับสายตาแล้วค่อยๆเดินขึ้นเรือนมั่ง ตอนนี้คิดไม่ออกเลยว่าจะเอายังไงต่อไปดี จะไปไหนก็ไม่ได้จะอยู่ดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วถ้าเขาทำงานที่ได้รับมอบหมายมาไม่ได้ล่ะ....มันจะเกิดอะไรขึ้น

 

"ไม่ได้ เราต้องคุยกับภุชคินทร์ให้รู้เรื่อง"จะว่าไปเขาไปอยู่ไหนแล้วนะ......ขาที่เตรียมจะเดินต่อหยุดชะงัก

 

เห็นใกล้มืดแล้วด้วยเลยไม่กล้าทำอะไรผลีผลามเกรงใจคนอื่นเขา เลยหันหลังเดินกลับเข้าห้องเหมือนเดิม เดินมาถึงเตียงนอนปุ๊ปก็ล้มตัวนอนปั๊ป วันนี้เขาเจออะไรมาเยอะเหลือเกิน แล้วที่หลวงพ่อว่าเขาคือวิญญาณพิเศษมันหมายความว่ายังไงกันนะ

 

"ปวดหัวจัง ตั้งแต่มานี่ความสงบสุขหายไปอย่างไร้ร่องรอย หึหึ"กัลป์ยิ้มให้ตัวเองนอนเล่นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สักพักแล้วผลอยหลับไป

 

ขณะหลับไปเพลินๆความรู้สึกเย็นสบายแอบหนาวปลุกให้เขาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ตอนนี้ทั่วทั้งห้องมืดสนิทมีเพียงตะเกียงกับคบไฟเท่านั้นที่ยังส่องแสงสว่างให้ ทว่าพอมองกลับมาดูตัวเองเขากัลป์รู้สึกว่าตัวเองค่อยๆจางลงเหมือนกำลังกลับเข้าสู่สถานะธาตุลม

 

"เรา...กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรือเนี่ย......"เขาคว่ำปากเล็กน้อย ยังไม่ทันได้สนุกเต็มที่ก็กลับมาเป็นวิญญาณอีกแล้ว

ครืด!

 

"โซ่ที่ข้อเท้าก็กลับมา ไม่ปล่อยเลยจริงๆ"ผมส่ายหัว

 

กวาดสายตามองไปรอบๆห้องดันไปสะดุดกับช่อดอกไม้ของตัวเองเข้า มันคือช่อดอกกุหลาบสีขาวที่มาพร้อมกับชุดแต่งงานนี่ แต่ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนช่อดอกกุหลาบธรรมดาเลยสักนิดเดียว

 

กัลป์ก้าวเท้าเดินไปหยิบช่อดอกไม้ กลิ่นหอมกุหลาบอ่อนๆอบอวลทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

 

"เดี๋ยวนะ!.......เชื่อกันว่าผีทุกตนมีที่สิงสถิตเป็นของตัวเองนี่นา หากไม่มีจะถือเป็นผีเร่ร่อนหรือว่านี้คือที่สิงของเรา ว่าไปนั่น "ผีที่ไหนจะมาสิงอยู่ในช่อดอกไม้กัน ได้ยินมาอย่างมากสุดก็แค่ตามสถานที่ต่างๆ

 

"หืม? คนอื่นๆตื่นกันหมดแล้วหรอเนี่ย ทำไมเสียงเอะอะกันจัง"เอียงคอสงสัยเล็กน้อยแล้วเดินออกไปดูทางหน้าต่าง ปรากฏว่าเป็นภุชคินทร์กับทหารของเขากำลังซ้อมดาบกันอยู่ ว่าแต่....เปลี่ยนที่ซ้อมกันหรอ....

 

"ใช่ เพราะตรงที่เก่ามันลื่นเปียก เกรงว่าจะเกิดอันตรายได้ก็เลยเปลี่ยนที่ชั่วคราว"

 

"อ้ะ!ตกใจหมด พี่อุไรมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง"ผมลูบอกตัวเองป้อยๆ ได้ยินเสียงพี่อุไรหัวเราะหน่อยๆ

 

"เจ้าเป็นผีที่แปลกเสียจริง นอกจากเป็นคนได้เป็นผีตายโหงที่ไม่มีความอาฆาตแล้วยังขี้ตกใจอีก"อุไรยิ้ม ขยับมายืนใกล้ๆกัลป์ความรู้สึกเย็นสบายจากอีกฝ่ายแผ่ออกมาถึงเธอ

 

"คงเป็นเพราะอายุไขของผมยังไม่หมดล่ะมั้ง ผมก็ปล่อยวางแล้วด้วยไม่โกรธอะไรกับคนที่ทำผม"เขาไม่โกรธคนร้ายเลยจริงๆนะ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็น่าจะโดนรับโทษสถานหนักไปตามกรรม

 

"เป็นเช่นนั้น เอาเถอะคงได้เวลาข้าวเช้าแล้วใกล้เวลาที่ท่านภุชคินทร์จะรอสำรับ เจ้าก็เตรียมตัวเถิด"เธอพูดแค่นั้นแล้วหายไปทันที

 

"อ้ะ ไปซะแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าต้องเตรียมตัวอะไร"มองไปนอกหน้าต่างก็ไม่เห็นภุชคินทร์แล้วด้วย เลยหันหลังกลับจะเดินไปที่เตียงแต่หน้ากลับชนอะไรเข้าไม่รู้แข็งๆเหมือนตาไม้

 

"ก็เตรียมตัวกินข้าวอย่างไรเล่า ผีโง่"

 

ภะ....ภุชคินทร์!

 

"ท่านมาในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกี้ท่านยังอยู่ข้างล่างอยู่เลย"ผมงุนงงอย่างบอกไม่ถูก นี่เขาเป็นคนหรือผีกันแน่ ไวยิ่งกว่าเดอะแฟลชอีก

 

"ก็มาทันได้ยินผีโง่ตัวหนึ่งบ่นนั่นแหละ ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารนู่นไปประเดี๋ยวจะมีบ่าวมาส่งสำรับอาหาร"ภุชคินทร์ว่า แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป...อย่างว่านี่มันห้องของเจ้าตัวหนิ แล้วเมื่อคืนภุชคินทร์ไปอยู่ไหนเสียล่ะ

 

ผมยักไหล่ เดินไปนั่งรออย่างว่าง่ายรอจนกระทั่งมีบ่าวมาส่งสำรับด้วยพร้อมจัดสำรับให้เสร็จสรรพ แต่ว่า.....ในนี้มันมีแต่ผักทั้งนั้นเลยหนิ ภุชคินทร์ไม่กินผักไม่ใช่หรอแล้วทำไมให้คนจัดสำรับผักมาเสียบาน ทั้งแกงทั้งต้มมีแต่ผัก

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

มาลงให้แล้วน้าาาาขอโทษที่หายไปนานไม่ได้มาแต่งต่อ ยอมรับเลยว่าหมดแพชชั่น ก็เลยไม่รู้ว่าจะแต่งยังไงดี ใครมีหนังผีไทยก็มาเสนอไรท์บ้างเด้อ

ความคิดเห็น