มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ของหวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
ของหวง
แบบอักษร

หลังจากนัดแนะเวลากับมารีและกีตาแล้ว ลลนาก็เดินกลับบ้านพัก เมื่อได้เวลาเลิกงานหญิงสาวก็เดินลากขากลับด้วยความเมื่อยล้า ระหว่างทางมีคนงานชายหลายคนเอ่ยทักทายเธอ คนงานที่มีรถมอเตอร์ไซด์อาสาขับมาส่ง หญิงสาวเอ่ยขอบคุณแล้วตอบปฏิเสธไป ใครเป็นใครเธอยังไม่รู้ ขืนไปสนิทสนมกับผู้ชายจนเกินเหตุ ถ้าถูกแฟนหรือเมียเขาด่าขึ้นมา จะโดนเจ้าของไร่หัวเราะเอาเปล่าๆ เขายิ่งคอยดูถูกเธออยู่ด้วย

 

“ให้พี่ไปส่งไหมน้องปอ”ศักดิ์ขับรถมอเตอร์ไซด์เข้ามาปาดหน้า พร้อมกับเอ่ยชวนด้วยท่าทางเจ้าชู้

 

“ไม่เป็นไรจ้ะพี่ ฉันเดินไปเองได้”ลลนาปฏิเสธ 

 

“อยู่คนเดียวไม่เหงาหรอจ้ะ ให้พี่ไปอยู่ด้วยไหม”คนงานที่ขับตามมาหยุดรถ เมื่อเห็นรถของศักดิ์จอดอยู่ ก่อนจะเอ่ยแซวหญิงสาวเช่นกัน

 

“ขึ้นมาเถอะน่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง”ศักดิ์ยังไม่ยอมแพ้ 

 

“ไปกับพี่ดีกว่า ไอ้ศักดิ์มันมีเมียแล้ว ส่วนพี่ยังโสด พี่ชื่อพงษ์สิทธิ์นะครับ เรียกว่าว่าพี่พงษ์เฉยๆก็ได้”คนมาใหม่เอ่ยเผาศักดิ์ ก่อนจะแนะนำตัวเอง ลลนามองบน เมื่อหนุ่มๆสองคนนี้ยังเร้าหรือเธอไม่เลิก

 

“ขอบคุณจ้ะ แต่ฉันเดินไปเองดีกว่า”ลลนาปฏิเสธอีกครั้ง ก่อนจะเดินหนี แต่คนกลุ่มนี้ยังขวางหน้าเธอไว้ หญิงสาวเองก็เพิ่งเห็น ว่าตอนนี้มีผู้ชายอีกหลายคนมาล้อมเธอเอาไว้

 

ลลนาหันไปยิ้มหวานให้ทุกคน เพราะทุกคนก็ทำงานที่นี่ คงไม่มีใครทำอะไรเธอหรอก 

 

แต่หญิงสาวคิดผิด เพราะทันทีที่เธอก้าวหนี ก็มีมือของใครคนหนึ่งคว้าแขนเธอเอาไว้

 

หญิงสาวสะบัดมืออย่างแรง เมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันให้ตั้งตัวนั่น

 

ผู้ชายคนนั้นยอมปล่อยมือจากข้อมือเธอ ก่อนจะมองหน้าเธอนิ่งๆ

 

“พี่ชื่อโชติ อยู่ฝั่งโรงบ่ม น้องคงไม่เคยเห็นพี่ เพราะเราเข้างานไม่ตรงกัน”คนที่จับแขนเธอแนะนำตัว ลลนาใจเต้นแรง แต่หญิงสาวยังคุมสติได้เป็นอย่างดี

 

“แหมๆถึงเนื้อถึงตัวเลยนะมึง กูยังไม่กล้าเลย”ศักดิ์ร้องแซวโชติ

 

ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจ เมื่อหันไปมองรอบๆแล้วไม่เห็นคนที่เธอคุ้นหน้าเลยสักคน ที่นี่กว้างใหญ่ คนงานก็อยู่กระจายทั่วไปหมด คนงานบางจุดเธอก็ยังไม่เคยเห็น เพราะเข้างานไม่พร้อมกัน คำพูดของเผ่าเพชรลอยเข้ามาในหัว

 

‘ฉันจะเอาเธอมาบำเรอคนงานในไร่ของฉัน’เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าสวยก็ซีดเผือด มือบางกำเข้าหากันแน่น หรือว่าเผ่าเพชรบอกกับคนงานของเขาไว้ ว่าใครจะทำอะไรกับเธอก็ได้

 

หญิงสาวพยายามตั้งสติ เธอต้องหาวิธีเอาตัวรอดจากตรงนี้ให้ได้ รู้สึกสับสนไปหมด อยู่ๆหัวใจก็ปวดร้าว ถ้าเผ่าเพชรบอกกับคนงานแบบนั้นจริงๆ เธอจะทำยังไง เขายังมีหัวใจอยู่หรือเปล่า ทำไมถึงใจร้ายกับเธอขนาดนี้ ที่ผ่านมาเธอก็อยู่ในส่วนของเธอ ไม่เคยทำอะไรวุ่นวาย ทำไมเขาถึงยังจองเวรกับเธอไม่เลิก แล้วสิ่งที่เขาทำมันคืออะไร คำพูดที่เคยพูดเหมือนห่วงใย การกระทำที่แสนอ่อนโยน มันมีอะไรจริงบ้าง ความคิดในหัวตีกันจนยุ่งเหยิง ความเสียใจ ความน้อยใจประเดประดังเข้ามา อยู่ๆน้ำตาก็พาลจะไหล

 

“ไม่กลับบ้านกันหรอพวกมึง!”เสียงที่ดังแทรกขึ้นมา มีผลทำให้คนที่รายล้อมเธอแตกฮือออกไป แสงยืนอยู่ตรงนั้น ลลนาดีใจที่เห็นหน้าแสง ร่างบางวิ่งไปหาแสงอย่างเร็ว นาทีนี้เธอขออยู่กับแสงดีกว่า ถึงเขาจะเป็นคนของเผ่าเพชร แต่ก็ยังดูปลอดภัยกว่าคนพวกนี้

 

“กำลังจะกลับครับพี่ พอดีเจอน้องเขากำลังเดินอยู่ เลยกะว่าจะขี่รถไปส่งบ้านนะพี่”ศักดิ์ร้องบอก ลลนาไม่รู้ว่าศักดิ์มีเจตนาแบบนั้นจริงๆหรือไม่ เพราะตอนนี้เธอกลัวไปหมด

 

“พวกมึงกลับไปเถอะ เดี๋ยวกูไปส่งปอเอง คิดอะไรกันอยู่ ก็อย่าลืมอ่านกฏเหล็กของที่นี่ด้วยล่ะ”แสงเอ่ยเตือนเสียงเข้ม

 

สิ้นคำของแสง บรรดาสิ่งมอเตอร์ไซด์ทั้งหลายก็พากันสลายตัว 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าปอ”แสงถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบคุณมากๆนะลุง”หญิงสาวหันไปยกมือไหว้แสงเพื่อเป็นการขอบคุณ

 

“ไอ้พวกนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ เห็นสาวๆสวยๆเป็นไม่ได้”

 

“พวกเค้าแค่ล้อเล่นใช่ไหมลุง”ลลนาถามก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ 

 

“ถ้าปอไม่ไปเล่นกับมัน เดี๋ยวมันก็เลิกไปเอง ระวังไว้หน่อยก็ดี ที่นี่มีกฏก็จริง แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะทำตามกฏ คนหมู่มากบางทีเราก็คุมมันได้แค่เวลางาน จะไปไหนมาไหน หาเพื่อนไปก็ดีนะ”

 

“ลุงพูดซะเห็นภาพเลย ปอเริ่มกลัวแล้วนะเนี่ย”

 

“บ้านที่ปอพัก อยู่ในเขตบ้านคุณเผ่า ไอ้พวกนี้คงไม่กล้าเข้าไปหรอก เวลานอนก็ปิดประตูบ้านให้มิดชิด ระวังไว้ก็ไม่เสียหาย เดี๋ยวอยู่ไปนานๆก็ชิน ไปลุงเดินไปส่ง”แสงเตือนอีกครั้ง ก่อนจะอาสาเดินมาส่ง

 

“ขอบคุณนะลุง อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว เดี๋ยวปอวิ่งไปก็ได้ ขอบคุณมากๆนะลุง”ลลนาปฏิเสธเพราะเกรงใจแสง ระยะทางแค่นี้เดี๋ยวเธอวิ่งไปก็ได้

 

“ไปเถอะ ลุงกำลังจะไปเอาเอกสารที่บ้านใหญ่พอดี”แสงบอกพร้อมกับเดินนำหน้า ลลนาจึงเดินตามมา ระหว่างทางที่เดินมาด้วยกัน แสงชวนเธอคุยหลายเรื่อง พร้อมกับอธิบายกฏของที่นี่ให้ลลนาฟังคร่าวๆ เมื่อเดินมาถึงบ้านพัก แสงขออนุญาตเดินเข้าไปดูความเรียบร้อยของบ้าน ก่อนจะบอกให้หญิงสาวเปลี่ยนกลอนหน้าต่างใหม่ ส่วนหน้าต่างที่เป็นแบบไม้ค้ำเปิดรับลม แสงบอกให้ลลนาปิดทุกครั้งเวลาที่ไม่อยู่บ้าน ลลนาขอบคุณแสงอีกครั้ง เมื่อแสงขอตัวกลับ

 

ลับหลังหญิงสาว หัวหน้าคนงานก็หยิบมือถือมาต่อสายหาใครบางคน 

 

“ครับคุณคม ว่างไหมครับ”

 

“ผมมีเรื่องจะถามหน่อยครับ”

 

“คือ...เรื่องเด็กปอที่มาทำงานใหม่น่ะครับ”

 

“มีอะไรพิเศษกว่าคนงานไหมครับ พอดีวันนี้คุณเผ่าสั่งให้ผม...”แสงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลลนาให้อาคมฟัง แล้วต้องหยุดฟัง เมื่อปลายสายสั่งอะไรมาอีกหลายอย่าง หนึ่งในนั้นก็คือดูลลนาอย่าให้คลาดสายตา

 

“ครับคุณคม”แสงรับคำ เมื่ออาคมพูดจบ เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่ผิด เด็กคนนี้ไม่ใช่คนงานธรรมดาจริงๆ เพราะทันทีที่เผ่าเพชรเห็นคนงานผู้ชายเข้ามาคุยกับเธอ เจ้าของไร่ก็สั่งให้เขาเข้ามาห้ามทัพ ดูก็รู้ว่าเธอคนนี้ ‘เป็นของหวง’ ของเผ่าเพชรจริงๆ แต่จะหวงขนาดไหนนั้น ต้องรอดูกันต่อไป 

 

“คุณเผ่านะคุณเผ่า อยากกินเด็กก็ไม่บอก”แสงบ่นให้เจ้าของไร่ ก่อนจะเดินผิ่วปากกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี อีกหน่อยที่นี่คงมีงานมงคลเกิดขึ้น เพราะดูๆแล้วเจ้าของไร่ ‘เอาจริง’

 

.....................................

 

เฮียทำได้แค่แอบห่วงอยู่ห่างๆ ทำกับน้องไว้เยอะ เลยแสดงมากไม่ได้

 

~~พี่เป็นคนใจบาป~~

 

อยากให้เขาได้กันแล้วอะจ้ะ😂😂😂😂

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น