รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : ความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 89

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 17:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความทรงจำ
แบบอักษร

“ไปเถอะนะครับ ครั้งก่อนก็ไม่ยอมไปรอบนึงแล้ว ครั้งนี้ให้เกียรติผมกับคุณเมฆานะครับ” กันภัยยกเมฆาซึ่งกำลังจะเป็นลูกค้ามาอ้าง หญิงสาวมองหน้าทุกคนโดยเฉพาะเพื่อนที่ส่งสายตากึ่งบังคับมาให้ แล้วจึงพยักหน้าทั้งที่ไม่ได้อยากอยู่แม้สักนิด  

เรื่องที่เพิ่งรู้ทำให้เธออยากไปหาที่อยู่คนเดียวมากกว่าจะต้องแสดงละครต่อ 

“ค่ะ คุณกันภัยชวนหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้จบงานแล้ว อยู่ต่อแน่นอนค่ะ แต่คงอยู่ไม่นานนะคะ พรุ่งนี้มีธุระแต่เช้า” เธอตอบไว้เชิง หันไปยิ้มตามมารยาทให้คนชวน แต่แค่นั้นก็ทำให้เขาถึงกับเพ้อ 

“งั้น วิวขอตัวเพื่อนไปเก็บของแล้วขึ้นไปรอข้างบนเลยนะคะ คุณกันภัยจะได้ไม่ต้องรอตอนเลิกงานอีก” สาวผู้คล่องแคล่วบอกก่อนจะลากเพื่อนออกไป 

“คนอะไรทั้งสวยทั้งเก่ง ว่าไหมครับ” กันภัยหันมาถามความเห็นคนข้างๆ ขณะที่เมฆาได้แต่มอง นี่คงหลงเสน่ห์เธอเหมือนที่เขาเคยเป็น แน่ล่ะ วรุณาสวยน่ารัก อัธยาศัยดี มีแต่คนหลงไม่ว่าเด็ก หรือผู้ใหญ่ และกันภัยคงไม่ต้องผิดหวังเหมือนเขาเพราะพ่อม่ายคนนี้ครบเครื่อง หน้าตาดี หล่อ รวย 

สองสาวสั่งเครื่องดื่มแล้วตอนที่อีกสองหนุ่มขึ้นไปสมทบ กันภัยที่มีคนขับรถไม่มีปัญหาเรื่องการดื่มอยู่แล้ว แต่เมฆาบอกว่าเขาคงดื่มแค่แก้วเดียวเพราะเดี๋ยวต้องขับรถกลับอีก กันภัยอาสาไปส่งเพราะไปทางเดียวกัน แต่เมฆาบอกว่าเขาไม่อยากดื่มมากนัก เพราะพรุ่งนี้ยังมีประชุมอีก กันภัยเลยยอมถอย 

“วันนี้มีแต่ลูกค้าชมงาน ผมต้องขอบคุณไวท์คลาวด์จริงๆ นะครับ มาครับ ฉลองกันหน่อย” กันภัยยกแก้วขึ้น ทุกคนจึงยกตาม ชนแก้วกันแล้วพูดพร้อมกันว่า  

“เชียร์ส”  

วันนี้ทั้งสี่นั่งสลับชายหญิง เพราะตอนแรกสองสาวนั่งตรงข้ามกันพออีกสองคนมาจึงนั่งที่ว่างอยู่  

“คุณเมฆาล่ะครับตัดสินใจเลือกบริษัทที่จะมาทำให้หรือยัง ถ้ายังวันนี้เห็นผลงานแล้ว คงไม่เลือกที่อื่นนะครับ” กันภัยพูดสนับสนุนสองสาวอย่างออกนอกหน้า 

“งานครั้งนี้นายใหญ่จะมาร่วมงานด้วย ท่านจะเป็นคนตัดสินใจเลือกบริษัทที่จะมาจัดงานเองครับ คงต้องรอผลจากทางโน้น”  

“คุณโรมานอฟจะมาร่วมงานด้วยหรือครับ งั้นงานนี้คงใหญ่มาก ผมได้ยินว่าหลังๆ นี้ท่านไม่ได้ออกงานเท่าไร”  

“ครับ ปีนี้ผลประกอบการดีมาก ท่านเลยจะมาร่วมขอบคุณด้วยตัวเอง”  

“ยังไงผมเชิญคุณกันภัยด้วยนะครับ ปกติเราให้แต่นักลงทุนที่ลงทุนอยู่แล้ว ถือเป็นการขอบคุณที่เชิญผมมาวันนี้ น่าจะได้ลูกค้าเพิ่มอีกมากจากการแนะนำของคุณกันภัย” เสียงเมฆายังคงทุ้มนุ่ม ทำให้สาวที่นั่งข้างๆ จ้องหน้าเขาเพลินจนเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพยายามจะส่งซิกว่าแสดงออกเกินงาม วรุณาไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้มาก่อน มีหนุ่มมากมายมาจีบเธอ แต่วาสนาไม่เคยสนใจ เพราะกลัวว่าพวกเขามาจีบเพราะฐานะของเธอ ตอนกลับมาเมืองไทยเธอจึงไม่เปิดเผยว่าเธอคือลูกเจ้าสัวเนื่องจากเธอใช้นามสกุลใหม่ของพ่อเลี้ยง เพื่อตามหารักแท้ ซึ่งเหมือนศรรักคงปักอกเธอตั้งแต่เจอเมฆา ความรวยอาจเทียบไม่ได้ แต่วาสนามาสารภาพกับเธอว่า ความหล่อ ความสุขุมของเขาแทงทะลุใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน ตอนนั้นวรุณาได้แต่ยิ้มบางๆ แซวเพื่อนไปตามประสาทั้งที่ใจไม่ได้เป็นสุขนัก 

กันภัยยังคงหาเรื่องสนุกมาคุยจนสองสาวหัวเราะ วรุณาสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ค่อนข้างแรงมาดื่ม เมฆามองด้วยความแปลกใจ แล้วก็ต้องเตือนตัวเองว่าเธอไม่ใช่น้องฝนอีกต่อไป เธอคือสะใภ้เจ้าสัว ไลฟ์สไตล์เธอคงเปลี่ยนไป เธอเป็นแม่ม่ายเนื้อหอม  

ดื่มสักพัก วรุณาขอตัวไปเข้าห้องน้ำเสียงเพลงความทรงจำของเสาวลักษณ์ ลีละบุตรดังขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยกลางโต๊ะ ตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจแต่มันก็ยังดังไม่หยุดจนวาสนานึกได้ว่าน่าจะเป็นมือถือของเพื่อนจึงเอื้อมไปที่ที่นั่งของเธอ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายแทนเมื่อเห็นว่าเป็นคุณป๋าของเธอโทรมา 

“คุณป๋า วิวเองค่ะ”  

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยววิวให้ยัยฝนโทรกลับนะคะ” เมื่อวาสนาวางสายเป็นเวลาเดียวกับที่วรุณาเดินเข้ามา วาสนาจึงบอกให้โทรกลับเจ้าสัว เธอจึงขอตัวออกไปอีกรอบ แล้วจึงกลับมานั่งที่โต๊ะหลังคุยเสร็จ 

“มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าครับ” กันภัยถาม เพราะพ่อสามีโทรมาตอนสี่ทุ่มกว่าอย่างนี้อาจจะมีธุระ 

“ไม่ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ เพราะไม่คิดว่าจะต้องบอกใครเรื่องธุระของเธอกับเจ้าสัว 

“ผมไม่ยักรู้ว่าคุณฝนตั้งริงโทนเป็นเสียงเพลงด้วย เพลงเศร้าจังนะครับ คงคิดถึงคุณวีรวัฒน์มาก” กันภัยทัก เพลงนั้นไม่ได้เป็นเพลงใหม่ แต่เก่าเป็นสิบกว่าปีแล้ว ถ้าไม่เป็นเพลงที่เธอชอบมากก็อาจเป็นเพลงที่ตรงใจกับเจ้าตัว 

“ค่ะ พี่วีเป็นคนดีมาก” วรุณาเหม่อมองไปข้างหน้า เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำถูกหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าเธอทำอย่างดีที่สุดเพื่อทุกคน แต่คำตอบนั้นทำให้เมฆาเข้าใจว่าเพลงนั้นเธอคงตั้งไว้เพราะคิดถึงสามีเก่า ยิ้มเยาะตัวเองในใจ บางครั้งยังคิดว่าเธอมีใจ แต่นั่นแหละ เขาไม่ได้คิดจะรีเทิร์น อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่รู้สึกผิดมาก  

“ยัยฝนชอบเพลงอกหักค่ะ เป็นคนร่าเริงแต่ชอบเพลงอกหักรักคุด ละมุดไม่มีเม็ด ถ้าไม่รู้ว่าแต่งงานและสามีรักมาก” วาสนาลากเสียงจนเพื่อนค้อน แล้วเธอจึงต่อว่า “ต้องนึกว่าโดนใครทิ้ง” วาสนาพูดแบบสนุกสนาน เพราะเหล้าที่ดื่มเข้าไป 

“วิว” วรุณาส่งทั้งเสียงและสายตาไปปรามเพื่อนไม่ให้พูดมากกว่านี้ แม้ไม่รู้ว่าความในใจที่เก็บไว้ถูกอีกคนล่วงรู้แล้วหรือยัง ถ้ายังเธอจะปิดมันให้มิด ยิ่งรู้เหตุผลที่เขาเข้ามาหา ยิ่งรู้สึกอายที่เป็นเธอเท่านั้นที่ยังคงรักเขาอยู่  

ความคิดเห็น