wipawa

ขอให้สนุกกับนิยายของไรท์นะคะ มีอะไรที่อยากให้ปรับปรุงคอมเม้นท์บอกได้จ้ะ ขอบคุณสำหรับเเรงสนับสนุนะจ๊ะ✌✌✌✌

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น : ปิเเอร์ มินดา โหด ดิบ เถื่อน 18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.9k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2559 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

    "พะ...พี่ปิเเอร์ขับรถเข้ามาที่นี่ทำไมคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆเมื่อเขาขับรถเข้ามาในโรงเเรมม่านรูด

    "ก็ฉันชักจะอยากพิสูจน์ซะเเล้วไง ว่าเธอใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่บอกรึเปล่า" รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎขึ้นหลังจากที่พูดจบ เขาขับเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งที่มีพนักงานชายเปิดให้ 

     "ลงมาได้เเล้ว" เขาสั่งด้วยน้ำเสียดุดัน มินลดาเคยได้ยินมาว่า ส่วนมากชายหญิงที่มาที่โรงเเรมเเห่งนี้ ส่วนใหญ่มักจะมาทำเรื่องอย่าางว่า เเล้วปิเเอร์หละเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม เธอเริ่มกลัวขึ้นมาหลังจากที่คิดได้ว่าสถานที่เเห่งนี้ ไม่คู่ควรเเก่เธออย่างยิ่งเพราะมันเป็นสถานที่ ที่คนเข้ามามีสัมพันธ์ทางเพศกัน เเละไหนจะน้ำเสียงดุดันของปิเเอร์อีกยิ่งหน้ากลัวเข้าไปใหญ่ เมื่อปิเเอร์เห็นว่ามินลดาไม่ทำตามคำสั่ง เเถมยังนั่งด้วยท่าทางเกรงกลัวอีก เขาจึงจัดการฉุดกระฉากรากเธอลงจากรถ

    "พี่ปิแอร์คะ มินดาเจ็บนะคะ" เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเจ็บจริง เเต่อีกคนหนึ่งกลับคิดตรงกันข้าม

    "หึ...อย่ามาสำอออย เจ็บเเค่นี้ไม่ตายหรอก" เขาไม่สงสาร พอมาถึงในห้องก็จับเธอโยนขึ้นเตียงอย่างเเรง จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจนจุกถึงเเม้ที่นอนจะนุ่มก็ตาม เขารู้สึกสึกซะใจมากที่เห็นเเม่หญิงสาวที่ทำตัวไร้เดียงสานั่นตกใจ เขาขึ้นคร่อมร่างเธอก่อนจะยิ้มเยาะเมื่อเห็นอาการตัวสั่นเนื่องจาก ความกลัวของหญิงสาว

    "พี่ปิเเอร์จะทำอะไรคะ เรายังไม่ได้เเต่งงานกันเลยนะคะ อย่าทำอะไรมินดาเลยค่ะ" เธอพยายามอ้อนวอน

      "อีกไม่กี่เดือนเราก็จะเเต่งงานกันเเล้ว ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย มารองทำเรื่องที่ผัวๆเมียๆเขาทำกันดีกว่า" ซาตานร้ายยกยิ้มขึ้นก่อนจะทำท่าจะหอมเเก้มเธอ  หญิงสาวรีบเอียงหน้าหลบ เเต่เขากลับติดว่ามันเป็นการเอียงเเก้มให้หอมถนัดยิ่งขึ้น

    "หึ...ถึงกับเอียงเเก้มให้เลยเหรอ เธอหนะมันใจง่ายเจ้ามารยากว่าที่ฉันคิดอีกนะมินลดา

..." เขาลุกขึ้นหลังจากต่อว่าเธอ หญิงสาวถึงกับเลือดขึ้นหน้าเมื่อคิดว่าเขาต้องการอะไรกันเเน่ พาเธอเข้าม่านรูด เสร็จเเล้วก็ทำท่าทีว่าจะข่มขืนเธอ เเละก็หาว่าเธอใจง่าย

    "ที่พี่ปิเเอร์ทำอย่างนี้เพราะต้องการอะไรกันเเน่คะ การที่พี่ปิเเอร์โดนพี่รินนอกใจมันทำให้พี่บ้าไปเลยเหรอ มินดาเสียใจมากเลยนะคะที่พี่ปิเเอร์ที่มินดาชื่นชมมาตลอด จะทำตัวเหมือนกับคนบ้าเข้าไปทุกที" เธอต่อว่าเขาอย่างเหลืออด จนทำให้คนได้ยินถึงกับกำมือเข้าหากันเเน่น เพื่อระงับความโกรธเเน่นก่อนจะพูดในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเธออย่างมาก

    "นี่สินะคือตัวจริงของเธอ ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ทำตัวไร้เดียงสา สุภาพเรียบร้อย เเต่ลับหลังเธอก็ไม่ต่างจากนางร้ายที่ทำตัวเสเเสร้งว่าเป็นคนดีเลยเเม้เเต่นิด เสียใจด้วยนะที่ฉับจับได้ว่าเธอมารยา ที่หลังถ้าอยากจะเล่นบทหญิงสาวไร้เดียงสาก็หัดดูละครหลังข่าวเยอะๆหน่อยนะ พอดีว่าฉันจับได้ว่าเธอหนะ 'ดัดจริต' "

    "เพี๊ยะ!" เสียงมือบางสวยตบัดตบปากจัดๆของคนตรงข้ามดังสนั่น เธอทั้งเจ็บปวดเเละเสียใจไปพร้อมๆกันที่เขาเอาเเต่ต่อว่า เเละมองเธอในเเง่ร้ายอย่างเดียว ทางด้านคนโดนตบเขาถึงกับโกรธลมเเทบออกหู เพราะตั้งเเต่เกิดมาเเม้เเต่ บิดามารดาของเขายังไม่เคยทำอย่างนี้เลยเเล้วนี่เธอเป็นใครถึงกล้าทำอย่างนี้กับเขา 

    "เพี๊ย!" เสียงตบกลับดังขึ้น ร่างบอบบางล้มลงไปกองกับพื้นเพราะเเรงตบ เธอกุมเเก้มตนเองด้วยความเจ็บเเละอึ้ง เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างนี้กับเธอ น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย เธอเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ

    "ตั้งเเต่เกิดมาพ่อเเม่ฉันยังไม่เคยตบตีฉันเลย เเล้วเธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน...ลุกขึ้นมาเเละขึ้นรถซะ อย่ามาบีบน้ำตาฉันไม่ เเพ้น้ำตาผู้หญิงหรอก" หญิงสาวสะอึกสะอื้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวลุกขึ้นยืนทั้งๆที่ร้องไห้อยู่ ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ปิเเอร์ตกใจจึงวิ่งตามเเต่ทว่า

    "พี่ยังไปไหนไม่ได้นะครับ ต้องจ่ายค่าห้องก่อน" พนักงานหนุ่มมาขวางเขาไว้ พอมองไปทางมินลดาก็ปรากฎว่าเธอโบกรถเเท็กซี่ ตรงทางเข้าหน้าโรงเเรมเเละขึ้นไปเเล้ว เล่นเอาเขาหัวเสียมาก เพราะถ้าพ่อรู้ว่าเขาไม่ได้ไปส่งเธอที่บ้าน พ่อเอาเขาตายเเน่

 

    ทางด้าน มินลดา

ตอนนี้เธอไม่ได้กลับบ้านเเต่กลับมาร้านดอกไม้เเทน เธอหยิบกระจกมาส่องดูหน้าตนเองก็พบว่าปากตนเองเจ่อไปนิดนึง เพราะเเรงตบอันมหาสารของเขา เธอหยุดร้องไห้เเล้วเเต่จิตใจของเธอก็ยังเจ็บอยู่เหมือนเดิม สีหน้าเศร้าของเธอกลายเป็นมีชีวิตชีวาทันที เมื่อเห็นพนักงานที่ขยันทำงานเเละเห็นลูกค้าจำนวณมาก มาสั่งดอกไม้จากร้านเธอ ครืด!ๆ เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น หญิงสาวหยิบขึ้นมาดู ก็ต้องขมวดคิ้วอย่างงงงวยเพราะไม่คุ้นเบอร์ 'คงจะเป็นลูกค้าหละมั้ง' เธอคิดก่อนจะรับสาย

     "ฮัลโหล...สวัสดีค่ะ"

    "นี่...ฉันเองนะ เธอถึงบ้านรึยัง" เท่านั้นเเหละตอนนี้เธอรู้เเล้วว่าใครโทรมา

    "พี่ปิเเอร์ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ มินดาโตเเล้วไปไหนมาไหนเองได้เเล้ ตอนนี้มินดาอยู่ที่ร้านค่ะ" เธอบอกเสียงเรียบ เเปลกจริงๆทั้งที่เขาทำร้ายเธออย่างนี้เธอกลับไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด เเต่เเค่รู้สึกน้อยใจเฉยๆ 'มันอาจจะเป็นเพราะเธอรักเขามากเกินไปรึเปล่า 'หญิงสาวคิด

      "หึ...ฉันเนี่ยเหรอห่วงเธอ เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า ฉันเเค่อยากจะรู้ว่าเธอกลับบ้านปลอดภัยไม่โดนเเท็กซี่รากเข้าป่าไปเเล้วก็เท่านั้นเอง เพราะถ้าเธอโดนทำอย่างนั้นฉันคงต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต งั้นก็เเค่นี้นะฉันไม่มีอะไรจะคุยเเล้ว" คำพูดดูเหมือนเป็นห่วงเเต่มันเต็มไปด้วยน้ำเสียงจิกกัด ตอนนี้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน เธอไม่อยากจะเเต่งงานกับเขาเเล้ว เเต่ก็ต้องอดทนไว้เเละคิดว่า เธอจะต้องตอบเเทนบุญคุณผู้เป็นบิดามารดา เเต่ตอนนี้เธอเจ็บเปลือเกินที่อยากจะเลิกรักเขา....เเต่ก็เลิกรักไม่ได้

 

   ทางด้าน ปิเเอร์ ตอนนี้เขากำลังขับรถกลับเข้าบริษัท พลันก็คิดถึงเรื่องที่เขาทำร้ายมินลดา เขารู้ว่าตนเองไม่ควรจะทำอย่างนั้นกับเธอ เพราะเธอเป็นผู้หญิง เเต่ตอนนั้นมันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ใครจะไปบังคับตัวเองได้เเถมอารมณ์ชั่ววูบของเขามันก็รุนเเรงมากๆ เขาควรจะทำยังไงดี ขอโทษเธอหรือปล่อยไปเฉยๆ เพราะยังไงซะในความคิดเขาเธอมันก็เป็นผู่หญิงเจ้ามารยา เเถมยังมาตบเขาก่อนด้วย 'ช่างมันเถอะ เธออยากมาทำให้ฉันเกลียดเองหนิ ช่วยไม่ได้' จิตรสำนึกดีๆกำลังจะเกิดขึ้น เเต่จิตรสำนึกเบื่องต่ำก็ทำให้เขากลับมาเป็น ซาตานในคราบเทพบุตรเหมือนเดิม

 

 

   เเรกๆพระเอกเขาอาจจะดูเลวร้ายหน่อยนะคะ เเต่ไรท์เชื่อว่าอีกไม่นานทุกคนจะต้องตกหลุมรักเขา อิอิ^-^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น