Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

ชื่อตอน : กรงรักฯ#54 หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 606

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ#54 หนี
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🍁🍁🍁

 

ผมร้องไห้จนหมดแรงหลับไป ตอนนี้ผมไม่รู้จริงๆว่าผมควรจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร ใจของผมมันปวดไปหมด ผมเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน ลูกๆจ๋า มี๊ควรทำยังไงดี มี๊เจ็บเหลือเกิน

 

" พี่พารักขา...พี่พารัก..." แรงเขย่าน้อยๆทำเอาผมลืมตาตื่นขึ้น ผมมองไปตามแรงที่สัมผัส

 

" พระพาย...วาโย...วายุ..มากันได้ยังไงคะ " ผมมองไปรอบๆเป็นหลานๆที่น่ารักนี่เอง ที่ห้อมล้อมเตียงนอนของผมอยู่

 

" พวกเรามากับคุณแม่วีคะ...พี่พารักไม่สบายเหรอคะ..." ยัยพระพายถามผมด้วยนำ้เสียงที่แสนจะเป็นห่วงผม เด็กน้อยแนบหน้ากลมลงมาที่มือขาวซีดของผม

 

" คะ...พี่ไม่สบายนิดหน่อยคะ " ผมตอบเด็กน้อยขี้สงสัยไป

 

" พระพายคิดถึงน้องคะ วายุ กับวาโยก็ด้วยคะ " พูดจบเจ้าพระพายก็ขยับหน้าน้อยๆขึ้นแล้วซบลงกับท้องกลมมนของผม แค่เห็นเด็กๆทำแบบนี้น้ำตาผมก็รื้นขึ้นมาอีกแล้ว

 

ครืดดดดด.............ประตูเปิดขึ้นพร้อมเสียงของน้องวี

 

" พระพายทำอะไรลูก เดี๋ยวอาพารักเจ็บนะลูก " แล้วน้องวีก็เข้ามา โดยมีพี่กฤษแล้วก็.....พี่ออยเดินตามมาหลังสุด ผมเบือนหน้าหนีทันทีที่พี่ออยมองมาที่ผม

 

" พี่รักฮะ เป็นยังไงบ้าง ตอนอาหมอโทรหาพี่กฤษ พวกเราตกใจหมดเลย ดีนะฮะที่เด็กๆไม่เป็นอะไร อ่อ.....คุยซะยาวเลยวียินดีด้วยนะฮะ ที่พี่รักได้ลูกชาย ได้หนุ่มๆหมดแบบนี้พี่รักเตรียมตัวเหนื่อยได้เลย ขนาดวีได้ลูกชายมา 2 คน ยังจับแทบไม่ทันนะฮะ คิ คิ เนอะพี่กฤษเนอะ " น้องวีหันไปหาพี่กฤษ พี่กฤษก็ส่งยิ้มมาให้ผม ส่วนพี่.....

 

" น้องวีครับ พี่ว่าเราพาเด็กๆออกไปทานของว่างห้องพี่กันนะครับ ให้...ออยเค้าดูแลพารักดีกว่า พี่ว่าเค้าน่าจะมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลย "

 

" ก็ได้ฮะ....พี่รัก....ใจเย็นๆนะฮะ..นึกถึงลูกเข้าไว้นะฮะ วีคิดว่าพี่ออยน่าจะมีคำอธิบายที่ดีฮะ " น้องวีก้มหน้าหวานๆลงมากระซิบกับผมใกล้ๆ ผมรับฟังแต่บอกตรงๆ ตอนนี้เจ้าก้อนในอกข้างซ้ายของผมมันบีบจนผมปวดไปหมด

 

แล้วพี่กฤษ น้องวี ยัยพระพาย วาโย วายุ ก็พากันออกไป บรรยากาศในห้องมันโคตรอึดอัดอ่ะ ผมหันหน้าออกไปอีกทาง ทางที่มันทำให้ไม่ต้องเห็นหน้าพี่ออย

 

" น้องพารักครับ....พี่ขอโอกาสอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้มั้ยครับ " โอกาสเหรอ ผมให้โอกาสพี่กี่รอบแล้ว พี่โกหก พี่ทำร้ายจิตใจ พี่หักหลังความรักของรัก พี่เคยนึกถึงใจรักบ้างมั้ย..... ใช่ฮะผมอยากจะตะโกน อยากจะบอกแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมพูดไม่ออกจริงๆ ผมไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้ ภาพของเค้าคนนั้น ทุกอากัปกริยาที่เค้าทำ สายตาที่มองมาที่ผม แล้วก็สัมผัสที่น่าขยะแขยงของคนทั้งคู่ที่โอบกอดกัน ผมโคตรอยากจะอาเจียนเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่มีเหตุผล ไม่อยากรับฟังพี่ออยนะ แต่ผมบอกตรงๆ ผมยังไม่พร้อม

 

ผมหลับตาลงปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมห้องนี้อีกครั้ง ไม่มีเสียงของพี่ออยแล้ว ขอเถอะนะ ขอผมพักอีกสักนิด ผมยังไม่พร้อมจริงๆ......

 

23:09 pm.

 

" นายน้อยครับ....นายน้อย..." ผมรู้สึกถึงเสียงเรียกที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่อบอุ่นและปลอดภัย และตามมาด้วยแรงสัมผัสที่แขนเรียวของผม มันสัมผัสเพียงแผ่วเบาเท่านั้นทุกอย่างถูกกระทำเหมือนกลัวว่าผมคนนี้จะบอบช้ำยังไงยังงั้น

 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้น ในห้องมีเพียงแสงไฟจากระเบียงรอดเข้ามาเท่านั้น แต่แค่เสียง และเค้าโคลงของร่างกายผมก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร ผมพยายามยันร่างบางลุกขึ้นนั่ง แต่เรี่ยวแรงของผมมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เงาดำขยับเข้ามาประคองผมขึ้นทันที

 

ผมใช้มือบางทั้งสองข้างโอบกอดเข้าที่เอวหนาทันที พร้อมกับ......

 

" พี่ไมค์....ฮือออออ....รักคิดถึงพี่....อึก...รักเจ็บ...ฮือออ....รักไม่ไหวแล้ว...พะ..พี่ไมค์..พี่ไมค์พารักไปที...อึก...รักขอร้อง...ฮือออ...ฮืออออ.." ใช่ฮะผมร้องไห้ ผมปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่ผมอัดอั้น เก็บกด รวมถึงความอ่อนแอลงกับอกอุ่นนี้ อกอุ่นที่ดูแลผม ให้กำลังใจผม อยู่กับผมตอนที่ผมไม่มีใคร อกที่อยู่กับผมซับน้ำตาของผมแทนคุณพ่อคุณแม่ตั้งแต่ผมยังเด็กๆ มือบางกอดเอวหนาไว้แน่น แน่นเท่าที่ผมจะออกแรงได้ ผมกลัว ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าผมปล่อยมันแล้ว ผมจะไม่มีใครอีก

 

" ครับนายน้อย " เพียงแค่นี้ แค่นี้จริงๆที่ผมอยากได้ยิน แล้วสติของผมก็ขาดห้วงไป

 

น้องพารัก น้องพารักพักก่อนนะ พวกเราจะดูแลน้องพารักเอง พวกเรารักน้องพารักนะ

.

.

.

.

23:45pm.

 

" ฮัลโหลอาหมอครับ...อาหมอเห็นเมียผมมั้ยครับ พยาบาลพาเมียผมไปไหนรึเปล่าครับ "

 

" ไม่นะไอ้ออย อาไม่ได้สั่งใครเลย ก็แกบอกว่าจะดูแลเจ้าพารักเองนี่นา "

 

" เอ่อ....ใช่ครับ...แต่เมื่อกี้...คือ...ผมออกไปโทรศัพท์...เอ่อ...เดี๋ยวผมไปถามพยาบาลอีกทีแล้วกันครับ ขอบคุณครับอาหมอ " ใช่ครับ ผมออกไปโทรศัพท์ พอกลับเข้ามาผมก็ไม่เห็นน้องแล้ว ผมรีบโทรหาอาหมอ แต่....ก็...ออกไปถามพยาบาลอีกทีแล้วกัน

 

ผมรีบเดินตรงไปที่เคาร์เตอที่พยาบาลเวรนั่งกันอยู่ ผมมองไปมีพยาบาลอยู่ 3 คน

 

" ขอโทษนะครับ...ไม่ทราบว่าคนไข้ห้อง 009 ออกไปตรวจพิเศษอะไรรึเปล่าครับ "

 

" สักครู่นะคะ....เอ่อ...คุณพีระวัส รึเปล่าคะ " พยาบาลคนที่เช็คข้อมูลในคอมฯเงยหน้าขึ้นมาถามผม

 

" ใช่ครับ คุณพีระวัส พรรณาราย "

 

" คุณพีระวัส มีญาติมารับกลับไปได้สักครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ "

 

" ญาติเหรอครับ...ไม่ทราบว่าแจ้งข้อมูลไว้รึเปล่าครับ " ผมรีบถามทันที เพราะ คุณพ่อคุณแม่น้องเที่ยวกันอยู่เมืองนอก ส่วนคุณพายุ ก็พึ่งบินไปญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน

 

" คุณพีระวัสไม่ได้แจ้งนะคะ แค่ขอกลับบ้านเท่านั้น ดิฉันก็คิดว่าจะกลับไปบ้าน...ท่านผ.อ.ซะอีก..เอ่อ..ให้ดิฉันเช็คที่แผนกอื่นให้มั้ยคะ.." คุณพยาบาลเริ่มหน้าถอดสี เพราะผมคะยั้นคะยอถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไม่ดีแล้ว ก็ตอนนี้ผมเริ่มร้อนใจแล้วนะสิครับ

 

" ไม่เป็นไรครับ..ขอบคุณมากครับ " ผมหันหลังกลับออกมาทันที เอาว่ะ...ลองกลับไปที่บ้านก่อนแล้วกัน เพราะถ้าน้องกลับบ้านจริงๆก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว ผมรีบเดินไปที่โซนจอดรถ ถ้าขับตามไปตอนนี้ต้องทันน้องแน่ๆ

 

น้องพารักครับ รอพี่นะครับพี่ขออธิบายเรื่องทั้งหมดก่อน พี่ออยรักน้องพารักนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

****อิพี่เชิญรีบไปเถอะจ๊ะ...นุ้งพารักไม่อยู่แล้ว...ชิส์😑😑😑

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น