ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อลเวงรักวันฝากของ

ชื่อตอน : อลเวงรักวันฝากของ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2563 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อลเวงรักวันฝากของ
แบบอักษร

สวัสดีวันปิดเทอมค่ะเพื่อนๆพี่น้องๆผู้อ่านทุกคนตอนนนี้อิฉันก็ได้ขึ้นม.6อย่างไม่เป็นทางการเเล้ว...........ซึ่งไม่ติด0 หรือ ร นะคะ อย่าสงสัยจบค่ะจบ ถึงหน้าตาเราจะดูเหมือนคนไม่จบม.5ก็ตาม---

อะว่าด้วยการจบการศึกษา เอาจริงๆในความหมายของเราคือเราได้ขยับขึ้นก้าวหนึ่งของการเรียนหนังสือ ในส่วนของพี่ม.6เเละน้องม.3คือการเลือกเเนวทางในการสร้างชีวิตต่อไป จะเดินไปทางไหน สายอาชีพมุ่งตรง สายวิทย์หลากหลาย สายศิลป์ใช้ได้จริงหรืออาจจะเป็นมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันก็เป็นทางเเยกที่เกิดขึ้นมาของพวกเขา ในส่วนของการจบก็ต้องมีร่ำลาที่เรียกกันว่า "งานปัจฉิมนิเทศน์"

งานมหากรรมนำ้ตาไหลท่วมถึงริมตะลิ่ง ทุกคนซึ้งโอบกอดกันบางคนซึ้งมากกอดจวนเเทบจะฟิวชั่นกับเขาได้---

เเต่เหตุอันซึ้งกับถูกพราก! เพราะ.......

COVID-19!!! 

คือเป็นโรคที่ดูเเรกๆก็หน้าจะหายดีมีชัยสักพักอ้าว...ลามจะงั้นไปทั่วประเทศ ขยายวงกว้างถึงทวีปอื่นทะลุไปทวีปนี้กระโดดถีบไปประเทศนู้นติดกันถ้วนหน้าทำให้งานนี้ยุติลง

"โหยยยยยย จะจบทั้งทีไม่ได้ซึ้งๆถ่ายรูปหรือได้ของขวัญเลยอะ"

"ดอกไม้ตุ๊กตาขายไม่ออกอาาาา"

"อยากให้พี่คนนั้นอยากกอดน้องคนนนี้เเงงงงง"

นั่งๆฟังมาก็เศร้า--เห้ยเรารอโมเมนต์ที่จะมอบให้เขาถ่ายรูปด้วยกันมองหน้าเขาครั้งสุดท้าย......คล้ายๆเหมือนเขาจะตายเนอะ--

เออ!มีวิธีเเก้เว้ย คือต้องอธิบายก่อนนะว่าเราเรียนอีกจังหวัดนึงบ้านอยู่อีกจังหวัดนึงการไปรร.ปิดเทอมค่อนข้างลำบากเเล้วล่าสุดเราได้ยินมาว่ารุ่นพี่ที่เราเเอบปลื้มเขาอยู๋ห้องต้นๆสายวิทย์เขาจัดงานเล็กๆที่รร.เลยเเออ!ตั้งจัดละเเต่....

ไม่มีใครไปส่งรถโดยสารก็ไม่มี!!!โว้ย มีบุญเเต่กรรมเหยียบ...มิดเลยเเหละ

"หมอ เห็นว่าจะไปปัจฉิมไปจริงป่ะ?"

"เอารถไรไปละบอลเราไม่มีรถไป"

"ฝากเราไหม"

"ได้จริงดิขอบคุณมากๆ"

"เเล้วเเกจะส่งให้เราไง"

"เราจะให้น้องเราเอาไปให้เเกก็มารอที่รร.ประจำอำเภอที่น้องเราเรียนละกัน"

"อาๆ"

ต้องอธิบายก่อนนะคะบ้านบอลอยู่ในตัวอำเภอซึ่งอยู่อีกจังหวัดนึงซึ่งน้องก็เรียนที่นั้นส่วนพวกเราเรียนในตัวจังหวัด

หลังจากคุยกับบอลเสร็จเราก็จัดเจนให้น้องว่าต้องเจอใครที่ไหนตรงไหนยังไง น้องชายตอนเเรกก็ปฏิเสธเวอร์มากเเต่สักพักอะช่วยนี้คือดีสักพัก......

"หมอเราไม่ว่างอะฝากเพื่อนเราได้ไหมวันนั้นมันเขาไปสอบ"นานิ----

"อาๆได้ใครละ"

"คนนี้ๆ[ส่งรูป]"

"คุณน้องชายคะส่งให้คนนี้นะคะ"ยื่นรูปให้ดู

"อะไร่ เอ่เานยดทำพรกนำาพาอ่นพดวาพทำร่ายยา"บ่นยาวของมันเเละสุดท้ายก็ยอม

วันต่อมา....วันส่งของ

"เห็นพี่เขายัง"

"ไม่"

"เขาอยู่โรงอาหาร"

"เขาอยู่ตรงไหน"

"สักที่ในโรงอาหารนิเเหละ"

------"มึงพี่กูจริง---"อิอิ

"เออๆเจอละ"

น้องก็มาเล่าให้ฟังว่าเพื่อนเขาเเซวเเรงมากนางเขินวิ่ง4คูณ8000เมตรอย่างไว คำคือนางถามว่าเอออยากได้น้องสาวเเทนไหม ดี๋ยวอย่าพึ่งกลับใจ555

ช่วงเย็น.......

"หมอได้ของละนะ"

"อย่าอ่านจดหมายนะกูเเช่งนะ"

"หมอมึงช้าอะ555"

"ดีกูปักธูปพอดี"

"ใจเย็น5555เดี๋ยวส่งให้ถึงมือเลย"

เขินอะเหตุการณ์นั้นเขาถ่ายรูปกะของของเราด้วยเเล้วบอกว่า คิดว่าพี่หน้าเหมือนหมีหรอ!

หมีควายค่ะ-----

เเต่ยังไงสะจะมีรึไม่มีงานนี้ทุกคนก็ได้จบอย่างภาคภูมิ ดูเเลสุขภาพด้วยนะคะผู้อ่าน หมอเป็นห่วงค่ะเเละฝากตอนอื่นๆที่จะทำให้คุณปวดหัวในวันปิดเทอมด้วยนะคะ

ความคิดเห็น