wipawa

ขอให้สนุกกับนิยายของไรท์นะคะ มีอะไรที่อยากให้ปรับปรุงคอมเม้นท์บอกได้จ้ะ ขอบคุณสำหรับเเรงสนับสนุนะจ๊ะ✌✌✌✌

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น : ปิเเอร์ มินดา 18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2559 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

     วันนี้เป็นวันนัดดูตัวเจ้าสาว ที่โรงเเรมสุดหรูเเห่งหนึ่งซึ่งฝั่งคุณเอ็ดเวิรธ์กับปิเเอร์ ต้องเป็นฝ่ายมารอเจ้าสาวก่อน เพราะตั้งเเต่ปิเเอร์เรียนจบปริญาเอกที่ประเทศอังกฤษ เขาก็ไม่มีโอกาศได้เห็นหน้ามินลดาอีกเลย ที่เห็นครั้งล่าสุดก็หลายปีที่เเล้ว ตอนที่มินลดายังเป็นนักเรียนมัธยมใส่เเว่นตาหนาๆอยู่ เขาโดนพ่อบังคับให้มาดูตัวเจ้าสาว ซึ่งเขาเดาลักษณะได้เลย ว่าหญิงสาวต้อง ผอมๆ ดำๆ ดูหมดราศรี ใส่เเว่นหนาๆ ในระหว่างที่เขากำลังจินตนาภาพว่าที่เจ้าสาวของตนเองอยู่นั้น

    "สวัสดีค่ะ คุณอา" ชายหนุ่มหันไปทางต้นเสียงก็พบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยผิวขาวสะอาด รูปร่างบอบบางผมสีดำธรรมชาติ ในความคิดของผู้หญิงตรงหน้าช่างสวยเหลือเกิน ถ้าเทียบกับดารินเเล้วเรียกได้ว่าสวยกินกันไม่ลงเลยทีเดียว

     "อ่าว...มาเเล้วเหรอหนูมินดา" 'ฮะ...นี่เหรอมินดา เขาเเทบจะไม่อยากเชื่อ' ชายหนุ่มคิดก่อนจะปรับสีหน้าจากตกตลึงเป็นเรียบเฉย

     "สวัสดีค่ะพี่ปิเเอร์"คุณเอ็ดเวิรธ์พูดพลางรับไหว้ก่อนจะสั่งอาหารมากมายมาทาน ชายหนุ่มไม่ได้ตอบรับอะไรเเค่พยักหน้าเฉยๆ  เธอนั่งคุยกับบิดาของเขาด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยสมกับเป็นกุลสตรีไทย เเต่ชายหนุ่กลับคิดว่ามันเป็นการเสเเสร้ง เเกล้งทำมากกว่า 'เเอ๊บเเบ๋วหละสิไม่ว่า' เขาคิด

       "เเล้ววันนี้เกรียงไกรไม่ได้มาด้วยเหรอ" เขาถามหาเพื่อนรัก

       "เอ่อ...คือคุณพ่อไปเเจกการ์ดเเต่งงานของพี่รินกับพี่วินหนะค่ะ หนูก็เลยต้องมาคนเดียว" สีหน้าจากทีเรียบเฉยของปิเเอร์กลายเป็นเจ็บปวดทันที เมื่อได้ยินเรื่องที่ดารินจะเเต่งงานกับชายอื่น ในเดือนหน้าเเละนั่นก็ทำให้หญิงสาวรู้สึดผิดทันทีเมื่อพูดเรื่องนี้ออกมา เอ็ดเวิรธ์เเละมินลดาคุยกันอย่างถูกคอมีเเต่ปิเเอร์ที่นั่งจับผิดเพื่อจะดูว่าคนตรงหน้าได้เเอ๊บเเบ๋วรึเปล่า

     ครืด!ๆเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของคุณเอ็ดเวิรธ์ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา

      "ฮัลโหลครับ ฮะ...จริงเหรอครับ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้หละ เอ่อ...คือที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อยหนะทั้งสองคนทานกันไปก่อนนะเดี๋ยวพ่อขอตัวไปดูบริษัทก่อนนะ " ชายหนุ่มทำถ้าจะขัดข้องเเต่ว่าผู้เป็นบิดาดันเดินออกไปก่อน หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นมากๆที่ได้อยู่กับเขาในร้านอาหารสองคน นี่มันคือสิ่งที่เธอเคยจินตนาการไว้เมื่อหลายปีก่อนชัดๆ

    "เอ่อ...พี่ปิเเอร์ดูหล่อขึ้นมากๆเลยนะคะ" เธอเริ่มเปิดฉากสนทนาด้วยการพูดชื่นชมเขาจากใจจริง

      "หึ...เธอก็ดูเก่งขึ้นเหมือนกันนะ เเอ๊บเเบ๋วซะฉันเกือบจะเชื่อเลยว่าเธอเป็นคนดี" เขาพูดพลางยิ้มเยียดอย่างไร้มารยาท เธอรู้สึกไม่ดีเอาซะเลยที่โดนเขาทำตัวไร้มารยาทใส่

       "พี่ปิแอร์พูดเรื่องอะไรคะ มินดาไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย"

   "หึ...เลิกทำตัวใสซื่อสักทีจะได้มั้ย มันไม่ได้ทำให้เธอดูดีขึ้นสักนิดเลยในสายตาฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจิกกัด เล่นเอาคนฟังเริ่มหน้าเสียขึ้นมา เธอก็เป็นอย่างนี้มาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้ว ไม่เคยเสเเสร้งเเกล้งทำเลยเเม้เเต่น้อย

    "หึ...เเสดงละครเก่งหนิเมื่อกี้เเสดงเป็นหญิงสาวเเสนสุภาพเรียบร้อย เเต่ตอนนี้เเสดงเป็นหญิงสาวเเสนบอบบางซะเเล้วเก่งชะมัดเลยนะ น้องสาวของดารินเนี่ย อยากจะทานก็ทานต่อไปเลยฉันจะเข้าบริษัทเเละ ไม่อยากดูละครน้ำเน่าที่เธอเเสดง" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเย็นชาเล่นเอาคนฟังเเทบน้ำตาไหล

      "เดี๋ยวสิคะ พี่ปิเเอร์ต้องไปส่งมินดาที่บ้านนะคะ มินดาไม่เคยมาเเถวนี้"

       "อย่ามาทำตัวหน้าสงสารหน่อยเลย มาเองได้ก็ต้องกลับเองได้ โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงเเล้วนะ"ขายาวๆของเขาก้าวออกไปโดยไม่สนใจหญิงสาวเเสนบอบบางที่ เดินตามเเทบไม่ทันเขาเดินขึ้นลิฟก่อนจะยิ้มเยาะเย้ยคนเดินตามไม่ทันเเละกดปิดในที่สุด 'สมน้ำหน้ายัยเด็กบ้าอยากเเอ๊บเเบ๋วดีนัก หาทางกลับเองก็เเล้วกัน ฉันไม่เชื่อหรอหว่าเธอจะมาเองกลับเองไม่ได้ จะอ่อยฉันสิไม่ว่า' เขากล่าวหาเธอในเเง่ลบ

    ทางด้านหญิงสาวตอนนี้เธอกำลังโทรหาบิดาเพื่อถามทางกลับบ้านเนื่องจากเธอไม่คุ้นทางเเถวนี้เเถมตอนมาก็นั่งเเท็กซี่มาคนเดียว เเละโรงเเรมที่นี่ก็อยู่ในซอยเปลี่ยวๆ ซึ่งเธอจำทางตอนเข้ามาไม่ได้ 

     "เฮ้อ...เงินหมดอีกเเล้วเราจะหาทางกลับบ้านยังไงเนี่ย" เธอบ่นกับตนเองเมื่อพบว่าโทรศัพท์ของตนเองเงินหมด

      "เอ่อ...น้องคะป้ายรถเมล์นี่อีกไกลมั้ยคะ" เธอถามพนักงาน

      "เอ่อ...เดินตรงไปจนเจอป้ายซอยสีน้ำเงิน หลังจากนั้นก็เลี้ยวซ้ายตรงหน้าเซเว่นก็เลี้ยวซ้ายอีกจากนั้นก็เดินตรงไปเลื่อยๆก็ถึงป้ายรถเมล์เเล้วค่ะ"

     "ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยขอบคุณพนักงานก่อนจะเดินออกไปตามทางที่พนักงานสาวบอกไว้ เเต่ดูเหมือนว่าหนทางที่เธอเดินไปมันจะดูไม่ไกล้เลยสักนิดมันไกลเอามากๆ

 

      ทางด้านปิเเอร์เขาเคยได้ยินบิดาเล่าให้ฟังว่ามินลดาไม่เคยไปไหนนอกจากร้านดอกไม้เเละห้างสรรพสินค้าเเถวบ้าน เขารู้สึกหวั่นใจนิดๆกลัวว่าหญิงสาวจะหาทางกลับเองไม่ได้ เเละสุดท้ายคนที่จะโดยบ่นหนักที่สุดก็คือตัวเขา  'ลองวนกลับไปดูหน่อยดีกว่า' เขาคิดก่อนจะเลี้ยวรถกลับเข้าไปในซอย รถคันหรูเข้าไปก็เห็นร่างบางๆของมินลดากำลังเดินอยู่ริมถนน 'จะรับดีมั้ยวะ'เขาถามตนเอง ก่อนจะตัดสินใจจอดรถเเละบีบเเตร

     "นั้นพี่ปิเเอร์นี่นา "เธอยิ้มสดใสทันที ที่รู้ว่าปิเเอร์วนกลับมารับ 

       "จะกลับมั้ย ถ้ากลับก็ขึ้นมาสิมัวเเต่ยืนโชว์หุ่นผอมๆเหมือนคนเป็นโรคของตัวเองอยู่ได้" คนเย็นชาเเต่ปากร้ายบอก หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้อะไรเธอเดินเข้าไปทางเบาะนั่งด้านหลังเพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจ เมื่อเธอไปนั่งข้างๆ ดูก็รู้ว่าเขาจะไม่ชอบขี้หน้าเธอเลยสักนิด

    "กรุณามานั่งหน้าด้วยเพราะฉัน ไม่ใช่คนขับรถของเธอ" เขาบอกเสียงเรียบ เธอทำตามก่อนจะไปนั่ง หน้าซื่อตาใสอยู่ข้างๆคนขับ

    "นี่เธอไม่เบื่อบ้างหรือไงวันๆเอาเเต่เเอ๊บเเบ๋วอยู่ได้ ฉันไม่เห็นว่ารินเขาจะเเอ๊บเเบ๋วเหมือนเธอเลย"เขาเริ่มเเซะเธออีกครั้ง

      "มินดาไม่ได้เเอ๊บเเบ๋วจริงๆนะคะ ถ้าพี่ปิเเอร์รู้จักมินดาจริงๆก็จะรู้ว่ามินดาไม่เคยเเอ๊บเเบ๋ว" เธอตอบเพราะรู้สึกเหลืออด เขาว่าเธอเรื่องนี้ตั้งเเต่ตอนที่ทานข้าวเเล้ว

     "หึ...ถ้างั้นก็มาพิสูจน์กันหน่อยดีกว่าเธอได้ใสซื้อเหมือนที่ตนเองบอกรึเปล่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปใน 'โรงเเรมม่านรูด'

 

 

    55555 เขาจะไปทำอะไรกันในโรงเเรมม่านรูดน๊าาา^-^

 

    

       

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น