ปารารินทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

P10 - รักหนูมั้ย

ชื่อตอน : P10 - รักหนูมั้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P10 - รักหนูมั้ย
แบบอักษร

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ผมจำความได้ก่อนจะหมดสติลงไป ผมแอบไปตามเฝ้าเจด้า ตั้งแต่วันที่ผมเกือบจะข่มขืนเธอ แต่ด้วยท่าทีที่รังเกียจมันทำให้ผมถอยห่างออกจากเธอ และช่วงนี้อันตรายรอบตัว ก่อนผมจะออกจากมหาวิทยาลัย และมาทำธุระก่อนจะโดนยิง และผมหมดสติไป ผมนึกว่าผมจะตายแล้วซะอีก ผมได้ยินเสียงเจด้าร้องไห้ หรือผมหูแว่วไปเองไม่รู้ ผมมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นไอ้เจเจนั่งอ่นหนังสือพิมพ์อยู่ และแม่ผมนั่งอยู่อีกฝั่ง

“อืมม”

“เฮ้ยยฟื้นแล้วเหรอว่ะมึง”และไอ้เจเจก็พุ่งมาที่ผมก่อนจะพยุงผมลุกขึ้นนั่งและหันไปเทน้ำมายื่นให้ผม

“ขอบใจ”ผมเอื้อมมือรับก่อนจะเอ่ยขอบคุณมัน

“เป็นไงบ้างลูก”แม่ผมเอ่ยถามก่อนจะสัมผัสที่แผลที่ด้านหลัง

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ไกลหัวใจ”

“เหรออออีกนิดเดียวก็จุดสำคัญมึงแล้วไอ้คุณเพื่อน”เจเจแขวะผมเล็กน้อย ก่อนผมจะมองไปรอบๆ

“มองหาอะไรลูก”แม่ผมเอ่ยถามขึ้น ก่อนผมจะหันกลับมาทำเป็นเฉไฉ

“เปล่า”

“ทำเป็นปากแข็งนะมึง ทำอะไรชักช้า ระวังจะเสียของรักของหวงนะมึง”จู่ๆเจเจก็เอ่ยขึ้น

“อะไรของมึง”ผมถามเจเจออกไป

“กูแค่เตือน กูรู้ว่ามึงแอบตามดูเจด้า และกูก็รู้เรื่องมึงกับเจด้า ปากแข็งไปเถอะมึงจะอดเป็นน้องเขยกู”เจเจเอ่ยออกมาก่อนผมจะเฉไฉออกไปอีก

“อะไร กูไม่ได้เป็นอะไรกับเจด้าสักหน่อย เจด้ารังเกียจกูจะตาย”ผมเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“รังเกียจอะไรลูก ก็น้องเป็นคนให้เลือดลูกนะ ลูกเสียเลือดมาก แม่เห็นเจด้าร้องไห้ฟูมฟายกลัวว่าเราจะตายซะอีก ขนาดน้องกลัวเข็มนะนั่น”และแม่ผมก็เอ่ยขึ้นทำให้ผมถึงกับอึ้งในสิ่งที่ได้ยิน ที่ผมได้ยินเธอร้องไห้ก็ไม่ใช่ความฝันนะสิ

“ผมบอกแล้วไอ้นี่มันปากแข็งครับแม่”เจเจทำเป็นหันไปคุยกับแม่ผม ปากแข็งอะไรว่ะ

“แล้วตอนนี้เจด้าอยู่ไหน”ผมเอ่ยถามขึ้น

“น้องกลับไปอาบน้ำ เมื่อคืนก็เฝ้าลูกทั้งคืนรู้ไหม”แม่บอกผมก่อนผมจะมองไปที่เจเจ

“มึง 2 คนดื้อพอๆกันกูไม่น่าปล่อยให้พวกมึงอยู่ด้วยกันเลย”เจเจพูดพร้อมกับเดินไปนั่งที่เดิมไอ้นี่ ช่วยไม่ได้ใครบอกให้เอาปลาย่างไว้กับเสืออย่างฉัน ผมได้แต่ยิ้มคิดในใจ แสดงว่าเธอไม่ได้รังเกียจผมใช่ไหม

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จผมก็ทานยามันจะทำให้ง่วงหน่อยส่วนแม่และไอ้เจเจก็กลับไป และมีบอร์ดี้การ์ดเฝ้าอยู่ด้านนอก ก่อนผมจะหลับไปเพราะฤทธิ์ยา

แต่ก็ต้องมารู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีคนมาร้องไห้อยู่ข้างๆ

“พี่วิตเตอร์ได้ยินหนูไหม เมื่อไหร่จะฟื้นสักทีค่ะ ผ่ามมาเกือบอาทิตย์แล้วนะ”เสียงเจด้านั้นเอง แสดงว่าแม่กับไอ้เจเจไม่ได้บอกเจด้าเหรอว่าผมฟื้นแล้ว “ไม่เมื่อยบ้างเหรอ”

ผมยังคงนอนฟังเจด้าพร่ำเพ้อแบบไม่ให้เธอรู้ตัวผมก็อยากรู้้เหมือนกันว่าเธอคิดยังไงกับผมกันแน่ ผมแอบเข้าข้างตัวเองได้ไหม

“พี่รู้ไหม ฮึฮึ ว่าตั้งแต่พี่หลบหน้าหนู มันทำให้หนูโทษตัวเองตบอดเวลา วันนั้นเจด้าไม่ได้ตั้งใจจะทำท่าทีรังเกียจพี่เลยนะ” ผมคิดไปเองงั้นเหรอ เจด้ายังคงร้องไปพูดไป

“เจด้าแค่กลัว เจด้าไม่เคยเห็นพี่เป็นแบบนั้น เจด้าแค่หึงที่พี่ไปยุ่งกับคนอื่น ทั้งทีเจด้ายังอยู่ในบริเวณนั้น ต่อให้ไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องแต่พี่ก็น่าจะให้เกรงใจเจด้าบ้าง”ผมผิดใช่ไหมวันนั้นก็แค่ต้องการจะยั่วเธอเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะบ้านระห่ำขนาดนั้น

“พี่เอาแต่หลบหน้า ไม่ฟังหนูเลย ฮึฮึ”เจด้าเริ่มสะอึกสะอื้นหนักกว่าเดิมเธอร้องไห้ ผมอยากจะดึงเธอมากอดแต่ต้องอดไว้ “พี่รู้ไหมว่าหนูเป็นห่วงแค่ไหน ฮือออ ตื่นขึ้นมาสิ ตื่นมาฟัง”

“ตื่นมาฟัง ว่าเจด้ารักพี่แค่ไหน หนูไม่รู้ว่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันเอากลับมาไม่ได้แล้ว ฮึฮึอือออ”เจด้าก้มหน้าลงซบที่มือผม ก่อนผมจะเอื้อมมืออีกข้างลูบไปที่ศีรษะเจด้า

0-0

“พี่วิตเตอร์ฟื้นแล้วเหรอ เจด้าจะไปตามหมอนะ ว๊ายยยว”ยังไม่ทันที่เธอจะเดินออกไปผมรีบดึงมือเธอไว้ทันที ก่อนเธอจะเซมานั่งทับบนตักผม

“เดี๋ยวสิจะไปไหน”

“อุ้ย พี่วิตเตอร์ ขอโทษเจ็บแผลไหม ฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่”เจด้าอุทานขึ้น ก่อนจะถามผม เธอกลัวผมเจ็บเลยรีบขอโทษแต่ผมกลับกอดเอวเธอไว้แน่น

“เฮียฟื้นนานแล้ว นานพอที่จะได้ยินใครมาบอกรักเฮีย”ผมเอ่ยออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเธอ

“-//////-“ เจด้าไม่พูดอพไรเอาแต่ก้มหน้า หน้าแดงเชียว “งั้นแสดงว่าแกล้งเจด้าเหรอ หึ”

“หึ ไม่แกล้งจะรู้เหรอว่ามีคนรักมากขนาดนี้”ผมยังเอ่ยแซวเจด้าที่น่าแดงเข้าไปเรื่อยๆ

“ปล่อยเลย”เธอแกะมือผมออก แต่มีหรือผมจะปล่อย

“ปล่อยได้ไง คิดถึงแทบแย่”ผมพูดออกมา ก่อนเจด้าจะมองหน้าผม

“คิดถึง เจด้าเนี่ยนะ??”เจด้าถามผมอย่างไม่เชื่อ

“หืมมม คิดถึงเจด้านี่แหละ”

“คิดถึงทำไม ไม่ได้เป็นไรกันซะหน่อย”เจด้าทำเป็นงอลก่อนผมจะหอมไปที่แก้มขาวๆขอเธอ

ฟอดดดด

“หืมมมทำไรค่ะ”เจด้าหันมาถลึงตาใส่ผม

“ก็เป็นสิ จะได้คิดถึงได้”

“เป็นไรคะ”

“เป็นแฟนเฮียไง”

“-/////-“แค่นั้นแหละเจด้าไปไม่เป็นเลย ก้มหน้าลงซุกที่อกผมด้วยความอาย 5555 น่ารักไปอีก หึ

“ตกลงไหม”ผมถามออกไปเมื่อเจด้าไม่เอ่ยอะไร

“จะให้ตอบเลยเหรอ”

“รออะไรล่ะ”

“ก็ได้ค่ะ”เจด้าตอบออกมายิ้มแก้มปริ ก่อนผมจะก้มลงจูบที่ปากเธอเบาๆ เจด้าเผยอปากรับจูบผมก่อนผมจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอ

“เฮียขอโทษที่ทำร้ายหนูวันนั้น”ผมเอ่ยออกมาหลังจากที่ผละออกจากปากเจด้า

“เจด้าไม่ได้โกรธนะ เฮียแหละคิดไปเอง”เจด้าที่ยังอยู่ในอ้อมกอดผมเอ่ยขึ้น ลืมไปเลยว่ามีแผลแต่ดันกอดเจด้าไว้อย่างกะไม่ป่วยสงสัยได้ยาดี

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ”

“เฮีย??”เจด้าหันกลับมาประจันหน้ากับผมในขณะที่ยังโอบรอบคอผมอยู่ “รักหนูไหม” จู่ๆเธอก็ถามผมขึ้น

“ทำไมถามแบบนั้น”

“แล้วรักมั้ย”

“.....รักดีมั้ย???”ผมย้อนถามกลับไป ทำเอาคนหน้าหน้างอเลยทีเดียว

“.....”

“555 รักครับ รักหนูคนเดียวเลย”ผมพูดออกมา เกิดมาไม่เคยพูดแบบบนี้มาก่อน เคยมีแฟนกับใครเขาที่ไหน

“จริงนะ”เจด้าเงยหน้ายิ้มก่อนจะถามขึ้น

“ครับ”

“คริคริ น่ารักที่สุดเลย จุ๊บ”และเจด้ากแตะปากเธอกับผม เด็กน้อยเอ่ย

“รู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่”ผมเอ่ยถามเธออกไป เราอยู่ในท่าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่แถมมาจูบยั่วผมอีก ผมก็มีความรู้สึกนะ

“รู้ค่ะ ทำไมก็จะจุ๊บอ่ะ”

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

เจด้าจูบไปทั้งใบหน้าผม ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่าพอใจ

พรึบ!!!!!

0-0

“เฮียจะทำไร ไม่เจ็บแผลเหรอ”เจด้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะถามผมขึ้น ผมพลิกตัวลงบนเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมเธอไว้

“เราเป็นอะไรกัน”ผมถามเธอออกไป ก่อนเธอจะมองผมงง

“ก็...เป็นแฟนไงค่ะ”เจด้าตอบออกมา พร้อมจ้องหน้สผม ใบหน้าสวยบวกกับหุ่นเซ็กซี่ของเธอทำให้ผมเกือบอดใจไม่ไหวหลายครั้งแล้วมอกเป็นอก เอวเป็นเอว

“ถ้าเป็นแฟนแล้วก็ต้องกินได้ใช่ไหม”ผมถามออกมาอีกครั้ง

“กินอะไรคะ??”เจด้าถามอย่างออกมาอย่างอายๆ คงรู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร

“กินหนูไง”

 

*********

อร๊่ายยยยยเข้าใจกันแล้วนะคะ

เอาใจช่วยกันต่อนะคะกับอุปสรรคข้างหน้าจะมีหรือไม่มี ฝากติดตามด้วยนะคะ

ไรท์ฝากเมนฝากติดตามด้วยน๊า

ความคิดเห็น