白猩红(ไป๋ชิงหง)-เกียร์สายฟ้า
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 เปิดสายรหัส 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เปิดสายรหัส 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เปิดสายรหัส 2
แบบอักษร

ตอนที่ 11 

เปิดสายรหัส 2 

 

รอกระทั่งเด็กปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ลงจากวัดมาแล้ว ทุกคนจึงเริ่มถ่ายรูปรวมรุ่นเพื่อเป็นที่ระลึก และเริ่มจัดกลุ่มเด็กๆ เพื่อนั่งรถแดงลงจากดอยไปยังคณะวิศวกรรมศาสตร์ เริ่มต้นประเพณีที่แต่เดิมจัดกันที่สวนสัก หรือเขตบ้านพักอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย ไปเป็นการจัดแบบส่วนตัวในคณะแทน 

"พี่หมี่" 

สภาพของลิกไนต์และน้องปีหนึ่งในชมรมวอลเลย์บอลแต่ละคนดูไม่จืดนัก 

"เรียกแต่หมี่เหรอ ไม่เห็นพี่อยู่ในสายตาแล้วล่ะซี้" ฉายเอ่ยทีเล่นทีจริง 

เบสรีบออกตัวทันที "อะไรกันเจ๊ ผมนี่ไงมองหาเจ๊ ว่าแต่วันนี้อยู่กันครบเลยนะครับ แหะๆ" 

หมี่ขาวหัวเราะ "ไปถ่ายรูปกันสักสองสามรูปปะ เมื่อกี้เห็นพี่หนึ่งแวบๆ" 

"งั้นพวกฉันไปถ่ายรูปกับแฟนก่อน เจอกันข้างล่างเลยนะ" เตว่า 

"เดี๋ยวก่อน" ฉายรีบขัด เธอยื่นมือถือให้ลิกไนต์ "ถ่ายรูปหมู่ให้พี่หน่อย" 

"รูปหมูเหรอพี่ ได้สิ" 

"รูปหมู่โว้ย เดี๋ยวปั๊ดลากเข้าห้องมืดเลย" แฟรงค์ขู่ขำๆ "พวกฉันออกจะหล่อไม่คิดเหรอว่าเวลาฉันสี่คนอยู่ด้วยกันเหมือนแก๊ง F4 อะ" 

"เหอะๆ" ปีหนึ่งพากันหัวเราะอย่างเอือมระอา 

หมี่ขาวจึงหันไปยิ้มอ่อน "สี่ยอดกุมารน่ะแหละดีแล้ว" 

 

ประเพณีที่สืบต่อกันมาของคณะวิศวกรรมศาสตร์และจะขาดไม่ได้เลยนั่นก็คือการ "เปิดสายรหัส" 

เมื่อทุกคนลงมาจากดอยสุเทพแล้วก็มุ่งตรงไปยังคณะทันที หมี่ขาวโทรหารุ่นน้องปีสองเพื่อสอบถามจุดรวมสายของรหัสเธอเอง ขณะเดียวกันก็ติดต่อพี่นายช่างที่ปีนี้มากันราวๆ สี่ห้าคน 

เธอรับหน้าที่ซื้อเสบียงเข้าไปในคณะ โดยเน้นที่น้ำหวานและของกินที่ทำให้ท้องอิ่ม 

โดยปกติแล้วหลังจากลงดอยนอกจากอาการโหยแล้วจะไม่ค่อยมีใครอยากกินอะไรมากนัก ขอแค่ทำให้ท้องอิ่มเป็นใช้ได้ ส่วนพี่นายช่างที่กลับมาขึ้นดอย เมื่อยกเลิกการเปิดสายรหัสบนดอยทุกคนจึงไม่มีใครอยากตื่นเช้า เพราะคืนก่อนวันขึ้นดอยคือคืน Super Night เป็นคืนที่มีกิจกรรมฐานของแต่ละชั้นปี โดยจะจัดขึ้นในเวลากลางคืนและเป็นการพบเจอกันในห้องมืดๆ โดยเฉพาะตอนที่เจอกับพี่ว้าก ซึ่งเป็นปีสามและปีสี่ เส้นแบ่งที่สร้างขึ้นตั้งแต่แรกจึงทำให้ปีหนึ่งค่อนข้างกลัวและถึงขั้นไม่ชอบขี้หน้าพี่ว้ากนัก แต่เมื่อถึงคืน Super Night จะเป็นคืนที่เหมือนคืนปลดล็อก รุ่นพี่แต่ละชั้นปีจะจัดฐานประจำชั้นปี และแบ่งน้องเป็นกลุ่มต่างๆ มีทั้งเล่าเรื่อง เล่นเกม รวมไปถึงเปิดโอกาสให้เด็กๆ ถามอะไรก็ได้ 

และฐานที่ทุกคนตั้งตาคอยคือฐานของพี่นายช่าง ซึ่งแล้วแต่ว่าปีนั้นๆ ใครจะมาบ้าง รุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานจึงผลัดกันมาเล่าประสบการณ์ชีวิต โดยเฉพาะรุ่นพี่ที่รหัสเกียร์ครบรอบ 10 20 30 40 ปี จะมาเยอะเป็นพิเศษ หลังจากกิจกรรมช่วงคืนนี้ผ่านไปบรรดานายช่างรวมไปถึงปีสามปีสี่บางคนก็ออกท่องราตรี บางคนกว่าจะกลับถึงห้องก็ตีหนึ่งตีสอง ปีสามปีสี่ที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลเด็กๆ ขึ้นดอยบางคนก็มาวิ่งทั้งๆ ที่เมาค้างอย่างนั้น เรียกได้ว่าใจมาเต็มร้อยมาก ส่วนพี่ๆ นายช่างที่ยังเมาค้างอยู่ ส่วนใหญ่ก็จะได้ตื่นสายเพราะไม่ต้องรีบมาเปิดสายรหัสมากนัก 

อีกสาเหตุหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องขุนน้องปีหนึ่งมากนักในตอนเที่ยง นั่นเพราะตอนเย็นพี่ๆ นายช่างและปีแก่ๆ จะเป็นฝ่ายพาเด็กปีหนึ่งไปกินเลี้ยงนั่นเอง ส่วนใหญ่จึงเลือกกินอาหารเที่ยงให้พอท้องอิ่มเท่านั้น 

ปีนี้หมี่ขาวมีน้องรหัสสองคนเช่นเคย เพราะเธอรับดูแลทั้งภาคปกติและภาคพิเศษ ซึ่งรหัสสามตัวท้ายเหมือนกัน เมื่อรวมสายรหัสครบแล้ว โอห์ม ปีสองภาคพิเศษได้โอกาสแนะนำปีหนึ่ง 

"นี่น้องปีหนึ่งครับ น้องอีฟกับน้องกันย์" 

"น้ำตาจะไหลได้น้องผู้หญิงอะพี่หมี่" ชาย น้องรหัสปีสองภาคปกติทำท่าปาดน้ำตา 

"พี่ไม่ได้กลับมานาน แนะนำตัวหน่อยได้ไหมว่าที่เหลือชื่ออะไรบ้าง พี่ชื่อพี่โชนนะครับ" พี่โชนเป็นหนุ่มใหญ่อายุเกือบห้าสิบซึ่งอาวุโสที่สุดในสายรหัสที่มารวมกันปีนี้กล่าวยิ้มๆ 

"ผมชายครับพี่ อยู่ปีสอง" 

"ผมโอห์มครับ ปีสองภาคพิเศษ" 

"หมี่ขาวค่ะ ปีสามภาคปกติ" 

"โก้ครับพี่ ปีสี่" 

ปีสามและปีสี่มีแค่ปีละคน เนื่องจากว่าปีที่หมี่ขาวและโก้เข้าเรียนนั้นภาคพิเศษเป็นรุ่นพี่รหัสอื่นซิ่วมา ดังนั้นแล้วภาคพิเศษจึงเว้นว่างไว้ 

"พี่บินนะครับ เกียร์ 34" ปีนี้ครบรอบสิบปีเกียร์ 34 พี่บินจึงตั้งใจลางานกลับมารวมตัวกับเพื่อนในวาระพิเศษ 

ส่วนอีกสองคนที่เหลือคือขาประจำของรับน้องขึ้นดอย หมี่ขาวพบพี่สองคนนี้ตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง สาเหตุก็มาจากการที่สายรหัสของเธอไม่มีผู้หญิงมานานกว่ายี่สิบปี หมี่ขาวถือว่าเป็นน้องรหัสผู้หญิงคนแรกในรอบสามสิบปี พี่เกียรติและพี่วิทย์เกียร์ 21 และ 22 ซึ่งทำงานเป็นผู้บริหารในองค์กรรัฐวิสาหกิจประจำภาคเหนือนั้นมาร่วมการรับน้องขึ้นดอยแทบทุกปีอยู่แล้ว พวกเขาแนะนำตัวเสร็จก็หันไปคุยกับพี่โชน 

"ปีนี้ได้น้องผู้หญิงอีกคนแล้ว ถือว่าผลประกอบการดีเยี่ยมนะพี่โชน" 

"โหยพี่เกียรติครับ พวกผมเป็นผู้ชายก็น้อยใจแย่สิครับ" พี่โก้ตัดพ้อ 

"อุ๊บ๊ะ เอ็งอยากได้ทุนไปทำนมไหมล่ะ เดี๋ยวพวกข้าออกให้ ถ้าเป็นน้องสาวแล้วข้าก็ไม่ถือหรอกนะโก้" 

"เอะอะไล่ไปทำนม เดี๋ยวก็ทำจริงซะนี่" 

พวกเด็กๆ พากันขำ ถึงแม้ภายนอกพวกรุ่นพี่นายช่างจะดีอกดีใจกับรุ่นน้องที่เป็นผู้หญิง แต่ว่าพวกเขาก็มีความยุติธรรมมากกว่าที่เห็นภายนอก การที่ได้กลับมาพบกับรุ่นน้องในสายรหัสตัวเองนั้นเหมือนเป็นการรวมญาติแบบหนึ่ง สายใยที่มองไม่เห็นนี้เป็นความอบอุ่นที่ทำให้ประทับใจไม่รู้ลืม 

โดยเฉพาะตอนแจกทุน 

สายรหัสของเธอคุยกันไปได้สักพัก ระหว่างนั้นก็มีเสียงประกาศของพี่นายช่างตามหาสายรหัสของตัวเองเป็นระยะ กระทั่งทุกคนกินข้าวกลางวันกันเสร็จแล้ว พี่โชนผู้อาวุโสที่สุดก็กระแอมขึ้นมา 

"ตามธรรมเนียมแล้วปีนี้พี่ไม่ได้มาเล่นๆ แต่เมียพี่ดุเลยแอบมุบมิบมาไม่เยอะ" พูดจบพี่โชนก็ล้วงซองขาวออกมา ของด้านในมองดูก็รู้ว่าไม่น้อยเลยทีเดียว 

พี่โชนหยิบของในซองขาวปึกแรกออกมา 

แบงก์ยี่สิบปึกใหญ่ น่าจะราวหนึ่งร้อยใบได้ 

ทุกคนเบิกตาโต ไม่รู้ว่าจะขำดีไหม พอพี่โชนเห็นสีหน้าอึ้งๆ ของเด็กๆ ก็หัวเราะลั่น ส่งแบงก์ยี่สิบปึกนั้นให้พี่โก้ "อันนี้ค่าโปรเจกต์" 

พี่โก้ช็อกไปพักหนึ่ง หลังจากนั้นแทบจะก้มลงกราบด้วยสีหน้าซาบซึ้ง 

"ขอบคุณครับพี่" 

"ส่วนนี่ของปีสาม ตอนแรกพี่คิดว่ามีสองคน แต่ไม่เป็นไร คนเดียวก็ได้" พี่โก้ควักแบงก์สีเทามาสองใบ 

"ขอบคุณค่ะพี่โชน" ที่จริงเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เงินจากรุ่นพี่ เงินนี้หากไม่รับถือว่าเป็นการเสียมารยาทอย่างหนึ่ง คล้ายกับเป็นการรับอั่งเปาจากญาติผู้ใหญ่นั่นแหละ แต่ปกติแล้วคนที่มักจะได้คือน้องปีหนึ่ง ซึ่งเหมือนเป็นการให้ทุนการศึกษาแก่รุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาเรียน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรวยหรือจน สิ่งที่ให้ก็เป็นเหมือนน้ำใจจากรุ่นพี่ที่ไม่คิดหวังตอบแทน 

ปีสองก็ได้ไปอีกคนละสองพัน 

เมื่อถึงทีของปีหนึ่ง พี่โชนหันไปคุยกับพี่เกียรติ พี่วิทย์และพี่บิน ทั้งสี่สุมหัวกันพักหนึ่ง จากนั้นก็แบ่งซองขาวเป็นสองซองส่งให้น้องรหัสทั้งสองคน 

"ซองนี้เป็นเงินที่พี่สามคนขโมยเมียมา ใช้เป็นทุนสำรองตอนเรียนนะครับ แต่ถ้าจะเอาไปทำอย่างอื่นพวกพี่ก็ไม่ว่า ขอให้สี่ปีต่อจากนี้เป็นปีที่ดีของน้องๆ เรียนจบไปแล้วก็อย่าลืมตอบแทนสังคมให้มาก พวกพี่ไม่หวังอะไรจากน้อง นอกจากขอให้น้องอย่าลืมว่าเราคือใคร อย่าอายที่จะภาคภูมิใจในตัวเองก็พอ" 

แม้จะบอกว่าขโมยเมียมา แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเงินส่วนนี้เป็นเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงของรุ่นพี่ นานครั้งจะได้มาพบกันจึงจัดหนักจัดเต็ม 

ปีหนึ่งที่ไม่เคยรู้เรื่องว่ามีอะไรแบบนี้ยังอึ้งกับแบงก์ยี่สิบของพี่โก้ไม่หาย พอเห็นเงินในซองขาวก็หน้าซีดจนเกือบช็อก "พี่คะ ไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะ" 

ทุกคนหัวเราะ 

"รับไปเถอะครับ" พี่นายช่างพากันพูดยิ้มๆ "เงินนี้ได้มาโดยสุจริตนะ อย่าคิดมาก" 

ภายหลังหมี่ขาวถึงทราบว่าเงินที่น้องปีหนึ่งทั้งสองคนได้รับปีนี้มียอดราวๆ สี่หมื่นบาท นับว่าเป็นเงินที่เยอะมาก แต่นั่นก็ขึ้นกับโชคของเด็กในแต่ละปีนั่นแหละ เธอจำได้ว่าตอนที่เธอได้เงินก้อนใหญ่จากพี่นายช่าง ถึงกับต้องหยิกแขนตัวเองเป็นพักๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป 

เมื่อจบกิจกรรมพบปะสายรหัสแล้วพี่โชนจึงนัดแนะอีกครั้งเพื่อกินเลี้ยงสายรหัสเย็นนี้ก่อนที่เขาจะบินกลับเยอรมันในอีกวันถัดไป 

 

 

----------

ช่วงนี้เราเป็นภูมิแพ้หนักมาก อาจไม่ค่อยได้อัปเดตนะคะ ยังสามารถดาวน์โหลดอีบุ๊คหรืออ่านที่เด็กดีกับฟิคชันล็อกได้ค่ะ ที่นั่นเราเขียนจบแล้ว

 

ความคิดเห็น