มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ

ชื่อตอน : ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ
แบบอักษร

 

เช้านี้ลลนาจัดเต็มในชุดเสื้อแขนยาวลายตารางหมากรุกสองชั้น ใส่ถุงมือ ถุงเท้า ก่อนจะใส่ผ้าโพกหน้าแล้วใส่หมวกคลุมทับอีกชั้น เมื่อวานเธอเกือบถูกแดดเผาตาย วันนี้จึงเตรียมตัวรับมือกับแดดเป็นอย่างดี 

 

ร่างบางเช็คความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะปิดมือถือแล้วยัดไว้ใต้หมอน ปิดล็อกประตูหน้าต่างบ้าน ก่อนจะเดินลงมาสวมรองเท้าบูท แบบเดียวกับที่คนงานในไร่ใส่กัน นึกขอบคุณแตง ที่อุตส่าห์หาของพวกนี้มาให้เธอจนครบ ระหว่างรอเวลาเดินไปที่ลานรวมคน หญิงสาวก็จัดการอาหารเช้าของตัวเอง เป็นกาแฟร้อนกับกล้วยน้ำว้าที่ได้มาจากบ้านมารีเมื่อวาน ก่อนจะดึงกล้วยยัดใส่กระเป๋าเสื้อไปอีกสองลูก ระหว่างทำงานถ้าเกิดหิวขึ้นมา เธอจะได้ยัดกล้วยนี่ลงท้องแก้หิวไปก่อน 

 

“จะตายเพราะหายใจไม่ออกมากกว่ามั้ง”เดินบ่นไปเรื่อยทาง เมื่อเริ่มรู้สึกอึดอัดกับชุดที่ใส่มาแบบจัดเต็มนี่

 

[ลานรวมคนหน้าทางเข้าไร่]

 

“วันนี้มีเรื่องมาแจ้งหลายเรื่องหน่อย แต่คงกินเวลาไม่นาน ใครเมื่อยก็นั่งลงได้เลยนะ”แสงประกาศ เมื่อมายืนอยู่หน้าแถว ที่นี่จะเช็คชื่อคนงานก่อนลงหน้างาน โดยจะให้คนงานเข้าแถวตอนเช้าแบบนี้ทุกวัน 

 

ลลนาไปยืนต่อแถวคนงานต้นอ่อน ที่มีมารีกับกีตายืนอยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวเดินไปแทรกตรงกลาง เมื่อกีตาขยับให้เธอเข้ามายืนด้วย

 

“เรื่องแรกทางออฟฟิศฝากมาบอกว่า ใกล้จะปีใหม่แล้ว ให้พนักงานทุกคนไปเขียนใบคำร้องยื่นต่อประกันสังคม ใครที่อยากเปลี่ยนโรงพยาบาลก็ให้ไปแจ้งที่คุณบุษบาได้เลย”แสงประกาศ ก่อนจะหันไปทางบุษบาที่กำลังเดินหอบแฟ้มเข้ามา พร้อมกับผู้หญิงคนเมื่อวาน และผู้ชายหน้าตาดีอีกคน

 

ลลนาขยับหลบทันทีที่เห็นบุษบา ก่อนจะดึงหมวกลงมาปิดหน้า เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทำงานเมื่อวาน พรางตัวมาขนาดนี้ หวังว่าบุษบาคงจำเธอไม่ได้นะ ลลนาคิดในใจ

 

“เรื่องที่สอง สำหรับคนงานต่างด้าวที่รู้ตัวว่าบัตรผ่านเข้าประเทศกำลังจะหมดอายุ ก็ให้นำบัตรประชาชนมากรอกเอกสารที่คุณบุษบาเช่นกัน ใครไม่มาทำให้ถูกต้อง ถ้ามีการตรวจสอบแล้วพบเจอคนรักลอบทำผิด เราจะไล่ออกทันที แล้วจะไม่รับกลับเข้ามาทำงานอีกเลย เข้าใจนะ อองลีแปลให้เพื่อนๆฟังหน่อย”แสงพูด ก่อนจะหันไปหาอองลี ที่ยืนอยู่หน้าแถว ลลนายิ้มตาม เมื่อฟังอองลีพูดภาษาท้องถิ่นให้เพื่อนๆฟัง 

 

ที่นี่อาจจะดูกันดารไปสักหน่อย แต่ลลนาก็ค้นพบว่า เจ้าของไร่มีระบบการจัดการกับคนงานที่มีมาตรฐาน มีสวัสดิการ และผลตอบแทนที่คุ้มค่าให้คนงานทุกคน จะมีก็แต่เจ้าของไร่เท่านั้นที่ยังดูหลังเขา และเถื่อนจนเกินจะเยียวยา หญิงสาวตาโต เมื่อเห็นเจ้าของไร่กำลังเดินมาทางนี้พอดี

 

“ตายยากจังวะ”ลลนาบ่น ก่อนจะขยับไปแอบข้างหลังมารี พร้อมกับดึงหมวกลงมาปิดหน้าอีกนิด เมื่อรู้สึกว่าสายตาของเผ่าเพชรกำลังมองหาอะไรบางอย่าง จ้างให้ก็จำเธอไม่ได้ เพราะเธอพรางตัวมาอย่างดี ลลนาคิดในใจ

 

ตรงกันข้าม เผ่าเพชรเห็นหญิงสาว ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินออกมาจากบ้านพักแล้ว อดขำไม่ได้เมื่อเห็นว่าเธอจัดเต็มมาขนาดไหน ยังแอบกลัวว่าเธอจะเป็นลมตายไปซะก่อน เพราะดูจากเสื้อผ้าที่ขนใส่มาแล้ว คงจะอึดอัดหน้าดู

 

“เรื่องที่สาม วันนี้ใครยังไม่ได้ตรวจสุขภาพก็ให้รีบไปตรวจกันซะ เพราะหมอจะมาวันนี้วันสุดท้าย ถ้าไม่ตรวจวันนี้ต้องหาเวลาไปตรวจกันเอง ใครเจ็บป่วยก็แจ้งหมอได้เลย ให้แบ่งกันมาเป็นคู่ หรือถ้าใครว่างช่วงไหนก็สับเปลี่ยนกันมา อย่ายกขโยงกันมานะ เพราะห้องตรวจจะเต็ม วันนี้หมอวามีผู้ช่วยมาด้วย เชิญแนะนำตัวหน่อยครับหมอ”แสงบอกกับคนงาน ก่อนจะหันไปหาหมอวาสินีกับผู้ชายหน้าตาดีคนนั้น 

 

มีเสียงร้องแซวดังมาจากสาวๆเป็นระยะ เมื่อคนมาใหม่แนะนำตัว ลลนาก็มองเขาอยู่เช่นกัน เคลิ้มไปกับปากสีชมพูระเรื่อที่เอ่ยแนะนำตัว ก่อนจะตาโตเมื่อเห็นใบหน้าขาวๆนั่นฉีกยิ้มให้กับคนงานทุกคน ผู้ชายคนนี้ไม่หล่อ แต่ก็จัดว่าเป็นคนที่ดูดีคนหนึ่ง

 

ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อหน้าของใครบางคนลอยเข้ามาบังหน้าหมอในหัว

 

“อี๋...นายฟ้ากับซาตานชัดๆ”หญิงสาวขนลุก เมื่อมองไปที่คนที่มายืนเก๊กอยู่ข้างๆนายแสงนั่น

 

“สวัสดีครับ ผมชื่อพิริยะนะครับ อายุยี่สิบห้าปี เรียกสั้นๆว่าหมอตั้มก็ได้ ผมเป็นคนกรุงเทพครับ เพิ่งจะย้ายมาทำงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้ พอดีวันนี้พี่หมอวาชวนมาทำงานด้วย เลยถือโอกาสมาฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ”คนมาใหม่แนะนำตัว แล้วก็เป็นไปตามสูตร จะต้องมีคนซักถามประวัติหมอเพิ่มอีกนิดหน่อย ก่อนจะไปจบที่สถานะ ซึ่งหมอตั้มคนนี้ก็ยังโสดตามสูตรสำเร็จของพระเอกละครเป๊ะ

 

ลลนายิ้มตาม เมื่อนึกขำกับคำถามแบบบ้านๆ ที่สาวๆแย่งกันถามหมอ โดยไม่สนใจคนหน้าบึ้งที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นเลยสักนิด

 

“เอาล่ะๆ รู้จักกันพอหอมปากหอมคอนะ ใครอยากรู้จักหมอเพิ่มเติมก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเอาเน้อ”แสงเอ่ยขัดขึ้น เมื่อเห็นสาวๆสนุกสนานกันใหญ่

 

“อีกเรื่องที่จะแจ้ง เอาสั้นๆนะ นี่ก็เลยเวลาเข้างานแล้ว เชิญคุณบุษครับ”แสงรีบรวมรัด เมื่อเห็นว่าจะกินเวลางานไปมากกว่านี้ เรื่องต่อไปเขาให้บุษบาเป็นคนแจ้งกับคนงานเอง

 

“สั้นๆนะคะ พี่จะมาแจ้งเรื่องงานกินเลี้ยงปีใหม่ค่ะ ปีนี้เราจะจัดแบบเดิมนะคะ คือกินกันแบบบุฟเฟ่ จะมีอาหารจัดมาจากโรงแรมให้เราเหมือนทุกปี”สิ้นเสียงบุษบา คนงานต่างก็วิจารณ์กันไปต่างๆนานา บางคนเห็นด้วย บางคนไม่เห็นด้วย บางคนก็บ่นอยากให้มีนี่นั่นเพิ่มเติม เผ่าเพชรยังยืนเฉย ไม่สนใจกับท่าทางของคนงานเลยด้วยซ้ำ เหมือนตัวเองไม่ใช่เจ้าของงาน ลลนาไม่เข้าใจหรอกว่าคนงานคุยอะไรกัน เพราะเธอไม่เคยเห็นงานปีใหม่ของที่นี่

 

“เดี๋ยวค่ะๆ ฟังก่อน”บุษบาตะโกนแข่งกับเสียงวิจารณ์ของคนงาน ลลนาเห็นเธอหันไปมองเผ่าเพชร ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเอ่ยประโยคต่อมา

 

“ปีนี้เราจะให้มีการแสดงของคนงานเพิ่มขึ้นมาด้วย เราจะให้คนงานแบ่งทีมกันมา ก็เอาตามที่พวกคุณทำงานนั่นแหละค่ะ เช่นทีมตัดใบ ทีมเก็บผลผลิต ทีมโรงบ่ม ทีมต้นอ่อนแบบนี้นะคะ ทุกคนจะได้มีส่วนร่วมกับกิจกรรมครั้งนี้ จะเป็นการแสดง หรือจะส่งตัวแทนมาร้องเพลง หรืออะไรก็ได้เอาตามที่พวกคุณถนัด ทีมไหนชนะเราจะมีเงินรางวัลให้ งานนี้เราจะมีให้ทุกคนโหวตรางวัลขวัญใจคนงานด้วยนะคะ สาวๆคนไหนที่ชนะการโหวต จะได้...เออ...จะได้...”ท้ายประโยคบุษบากับพูดติดอ่างซะงั้น เล่นเอาสาวๆลุ้นไปตามๆกัน ว่าจะได้อะไรเป็นรางวัลหากชนะการโหวตครั้งนี้

 

“ได้อะไรคะคุณบุษ”สายใจที่ทนไม่ไหวเอ่ยถามบุษบา ก่อนใครเพื่อน

 

“นั่นสิๆ ใช่ๆได้อะไรจ้ะคุณบุษ”สาวๆเอ่ยสมทบ เพราะทุกคนต่างก็ตื่นเต้นกับรางวัลชิ้นนี้ บุษบาลอบถอนหายใจ ก่อนจะสูดเอาลมกลับเข้าปอดเฮือกใหญ่ เมื่อเอ่ยประโยคถัดมา

 

“ได้เต้นรำ ย่ำองุ่นกับคุณเผ่าค่ะ!...”

 

“ห๊ะ!”เผ่าเพชรร้องลั่น

 

“กรี๊ดดดด! อร้ายยยย! โอ้ยหัวใจจะวาย จริงหรอคะ ว้ายๆๆกรี๊ดจริงหรือคะคุณบุษ!”สาวๆต่างกรีดร้องขึ้นมาพร้อมกัน ด้วยความดีใจ เมื่อบุษบาพูดจบ

 

ไม่มีใครสังเกตเผ่าเพชรเลยสักคน เพราะต่างก็ดีใจที่จะได้รางวัลครั้งนี้ 

 

ลลนาลอบมองคนร่างสูงอีกครั้ง ก่อนจะเบะปากให้อย่างสะใจ เมื่อเห็นเจ้าของไร่ยืนกำหมัดแน่น งานนี้เธอเชื่อเหลือเกินว่าจะต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง เผ่าเพชรก็คงไม่รู้ตัวเช่นกันว่าจะมีเกมนี้ขึ้นมา 

 

ร่างสูงยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าที่บึ้งตึงอยู่แล้ว กลับดูบูดบึ้งไปใหญ่ เมื่อได้ยินรางวัลการแข่งขันที่บุษบาประกาศ

 

“ไอ้คม ไอ้ชั่ว!”ริมฝีปากบางเม้มสนิท ฟันกัดเข้าหากันดังกรอดๆ เมื่อนึกถึงหน้าคนที่บังอาจคิดเกมพิเรนทร์ครั้งนี้ขึ้นมา

 

....................................

 

พี่คมเราจะรอดไหม บังอาจไปกระตุกหนวดเฮีย😂😂😂

 

เฮียเราเอาจริง...

 

ขอบคุณที่ชอบนะคะ 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น