รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

อยากอยู่เงิียบๆ คนเดียว

ชื่อตอน : อยากอยู่เงิียบๆ คนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 08:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยากอยู่เงิียบๆ คนเดียว
แบบอักษร

“เดี๋ยว ผมยังไม่มีนามบัตรคุณเลย วันก่อนที่บริษัทเราก็ไม่ได้แลกนามบัตรกัน” เขาพูดพร้อมยื่นนามบัตรเขาให้เธอ เธอจึงหยิบนามบัตรในกระเป๋าแล้วส่งให้เขา ปลายนิ้วแตะกันไฟฟ้าแล่นปลาบจากจุดสัมผัสไปถึงหัวใจแต่ตรงนั้นออกจะมืดเขาจึงไม่ได้เห็นว่าเธอหูแดง เธอรับนามบัตรมาด้วยท่าทีเรียบเฉย ผิดกับใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แค่สัมผัสปลายนิ้วเธอยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วเขาล่ะรู้สึกอะไรบ้างไหม

เขามองหน้าเธอ เห็นแต่ใบหน้าออกจะบึ้ง เธอคงโกรธ แต่นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง คนเราคบกันด้วยผลประโยชน์ เธอน่าจะรู้ดีกว่าเขาด้วยซ้ำ ไม่งั้นตอนนั้นเธอจะทิ้งเขาไปเพื่อแต่งงานกับวีรวัฒน์ทำไม เธออาจจะเริ่มไม่พอใจเขา เมื่อรู้ว่าเขาไปพบเธอเพื่อธุรกิจ แต่เขามั่นใจว่าเธอจะพูดกับเจ้าสัวให้

“ถ้าหมดธุระแล้ว ดิฉันขออยู่คนเดียวได้ไหมคะ” เธอบอกด้วยเสียงสุภาพไม่ได้รอคำตอบจากเขา หันหน้าขึ้นมองฟ้าซ่อนดวงตาสั่นระริก เหตุผลทั้งหมดที่เขาเข้ามาหาเธอ เพราะต้องการพบคุณป๋า ตอนนี้เธอมีค่ากับเขาเพราะเป็นสะใภ้เจ้าสัว

“ขอบคุณที่จะช่วยพูดให้ ผมไปก่อน” วรุณาไม่ได้หันมามอง ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าก้าวเป็นจังหวะค่อยๆ จากไป ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่มีทางยอมให้เธอยืนอยู่คนเดียวในที่เปลี่ยวแบบนี้ ถึงจะเป็นโรงแรมใหญ่โตก็ตามที เขาบอกเสมอว่าเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวค่ำมืดอันตราย

วรุณายิ้มหยันให้กับตัวเอง ตอนแต่งงานไปเธอขอแค่ได้คิดถึงเขา ได้รักเขาข้างเดียวไปเรื่อยๆ แม้ไม่มีหวังได้เคียงคู่แต่ความทรงจำที่ดีๆ ก็ยังคงอยู่ ยังฝันว่าเขารักเธอ พอวีรวัฒน์จากไปเคยแอบคิดว่าเขาและเธออาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ถ้าเขายังรักเธอ แต่เธอเองที่ไม่กล้าพอที่จะไปเจอเขา กลัวว่าถ้าเจอแล้วเขาเมินเฉยเธอเองคงเสียใจกว่าการมีความหวังลมๆแล้งๆ และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอรู้ว่าเขาเปลี่ยนไปหัวใจเหมือนโดนบีบ ยิ่งเสียใจว่าเหตุผลที่ได้เจอเขาเพราะเธอเป็นลูกสะใภ้เจ้าสัว เธอปาดน้ำตาออก เธอต้องอยู่ให้ได้ ผู้ชายที่เพิ่งเดินจากไปไม่ใช่พี่เมฆของเธอ แต่คือคุณเมฆา เธอต้องจำไว้ให้ดี

วรุณายืนอยู่สักพักจนอารมณ์เข้าที่พอจะเจอคนอื่นได้ จึงเดินกลับเข้าไปในโรงแรม สำรวจตัวเองในห้องน้ำก่อนกลับเข้าไปห้องจัดเลี้ยง  

กันภัยก็ตรงรี่มาหาเธอทันที ถามว่าเธอไปไหน เธอตอบว่าออกไปสูดอากาศหน่อย ท่าทางที่เป็นห่วง 'มาก' ของเขาทำให้เธอคิดถึงใครอีกคน ถ้าเปลี่ยนกันได้ เธอคงมีความสุขมากกว่านี้อีกเยอะ

เมฆายืนแอบรอเธอเงียบๆ ตรงทางเข้าตึก เดินตามจนเธอเข้าห้องจัดงาน กำลังจะเดินก้าวขาตามเข้างาน แต่ก็มีเสียงทักขึ้นเสียก่อน

“คุณเมฆ” พอหันไปจึงเห็นวาสนาเดินยิ้มเข้ามาหา

“สวัสดีครับ คุณวาสนา”

“ดีใจจังเลยค่ะ ที่ได้เจอ ไปไงมาไงคะ ถึงมางานนี้ได้” เธอทักอย่างเป็นกันเอง

“คุณกันภัยเชิญครับ คุณวาสนาล่ะครับทำไมมาตอนนี้ งานใกล้เลิกแล้ว มาร่วมงานหรือมาทำอะไรครับ”

“มารับยัยฝนค่ะ ใช้งานเพื่อนหนัก ก็ต้องบริการเพื่อนบ้าง” เธอยิ้มสวยโปรยเสน่ห์ให้ชายที่เธอหลง

“เข้าไปด้วยกันไหมครับ” เขาชวน

“ค่ะ” แล้วพวกเขาจึงเดินเข้าไปด้วยกัน

วาสนาเป็นคนสวยเฉี่ยว วันนี้ถึงไม่ได้ใส่ชุดราตรี แต่ชุดสูททำงานสีเขียวตองอ่อนก็ทำให้เธอเป็นจุดเด่น ยิ่งเดินมากับผู้ชายมาดดีอย่างเมฆา ก็ยิ่งมีคนมอง แม้วรุณาเองก็ยังมองเห็นความเหมาะสมของทั้งคู่ กันภัยถึงกับเอ่ยว่า

“สองคนนี้เขาเหมาะกันดีนะครับ คุณฝนว่าไง” วรุณาได้แต่ยิ้มบางๆ ส่งไปให้ แต่ในใจปวดแปลบ ต่อไปนี้เธอจะไม่ให้เขารู้ความรู้สึกที่แท้จริง เธอจะทำตรงข้ามกับสิ่งที่เขาชอบทุกอย่าง ถ้าอยากจะเกลียดก็เกลียดวรุณาตัวปลอม อยากให้เขาเก็บวรุณาตัวจริงไว้เป็นความทรงจำที่ดี และเธอจะเชียร์วาสนาอย่างเต็มที่

วาสนาเอ่ยทักลูกค้าอย่างกันภัยก่อน แล้วจึงหันมาทักเพื่อน

“พอใจในผลงานไหมคะ คุณกันภัย”

“มากครับ อะไรที่เป็นคุณฝนผมไม่เคยผิดหวังเลยจริงๆ” ปากตอบวาสนา แต่สายตากลับไปอยู่ที่วรุณาซึ่งก็หูแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อถูกชมตรงๆ และกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

“คุณวิวรีบกลับหรือเปล่าครับ ถ้าไม่เดี๋ยวเลิกงานผมอยากเชิญคุณวิว คุณฝน แล้วก็คุณเมฆาด้วยนะครับไปดื่มต่อที่บาร์บนดาดฟ้า ถึงดาดฟ้าของที่นี่จะไม่สูงมาก แต่บรรยากาศและรสชาติเครื่องดื่มเขาผมการันตีได้”

วรุณาอยากจะปฏิเสธ เธอยังต้องการเวลาทำใจ แต่ก็ไม่ทันเพื่อนสาวที่ปากไว

“ได้แน่นอนค่ะ วิวแค่มารับฝน ถ้าฝนอยู่วิวก็อยู่ได้อยู่แล้วค่ะ” สายตาทุกคู่เลยมาจับจ้องอยู่ที่เธออีกครั้ง

“ไปเถอะนะครับ ครั้งก่อนก็ไม่ยอมไปรอบนึงแล้ว ครั้งนี้ให้เกียรติผมกับคุณเมฆานะครับ” กันภัยยกเมฆาซึ่งกำลังจะเป็นลูกค้ามาอ้าง หญิงสาวมองหน้าทุกคนโดยเฉพาะเพื่อนที่ส่งสายตากึ่งบังคับมาให้ แล้วจึงพยักหน้าทั้งที่ไม่ได้อยากอยู่แม้สักนิด 

ความคิดเห็น