นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 20:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

         “แล้วคุณสามารถให้ได้เท่าไหร่คะ” 

         ชายคนนั้นกรอกตัวเลขลงในแผ่นกระดาษ แล้วยื่นส่งให้ พิมณาราหน้าเสีย เมื่อเห็นว่าจำนวนเงินลดลงมาถึงครึ่งหนึ่งทีเดียว เธอจึงพยายามเล่นตัวโดยการบอกว่าขอเวลาตัดใจก่อน 

         แล้วจึงมาปรึกษากับกมลวรรณ เพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมี 

         “แค่นี้จะไปพอยาไส้อะไร แค่แกผ่อนคอนโดก็เกือบจะหมดแล้ว แกต้องกินต้องใช้อีกนะ แล้วไหนจะต้องเดินทางอีก มันไกลจากที่ที่แกอยู่ในตอนนี้มากนะ เสียเวลาตายเลย” 

         พิมณาราเองก็คิดเช่นนั้น แต่ถ้าให้อยู่ไปวันๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้อีกเช่นกัน เธอและลูกยังต้องกินต้องใช้ จึงตัดสินใจขอเงินเดือนเพิ่ม และก็ได้ผล พวกเขาเพิ่มให้อีกสองพันบาท ซึ่งก็ยังน้อยอยู่ แต่เธอก็จำต้องกัดฟันรับ 

*** 

         ที่ทำงานอยู่ไกลมาก พิมณาราจึงต้องไปส่งพฤกษ์เร็วกว่าเดิม เพื่อไปให้ทันเวลาเข้างาน 

         “ยังไม่มีใครมาเลยสักคนเลย เรามาเร็วไปไหมฮะแม่” พฤกษ์ถามแม่ของเขา สายตาไร้เดียงสากวาดมองสนามเด็กเล่นโล่งๆ  

พิมณาราเองก็คิดเช่นนั้น แต่จะทำอย่างไรได้ เธอมีความจำเป็น 

         “มาเร็วนั่นล่ะดีแล้ว ลูกจะได้เล่นอะไรก็ได้ตามชอบใจ ไม่มีใครแย่งไงล่ะจ้ะ” เธอพยายามหาเหตุผลมาอธิบายให้เด็กชายเข้าใจ 

         “แต่ผมยังง่วง ผมไม่อยากตื่นเร็วแบบนี้”  

         พิมณารายิ้มให้เด็กชาย หอมที่เรือนผมหอมๆ  

         “ทนหน่อยนะคนดี แม่จะพยายามหางานใหม่ ถ้าได้เมื่อไหร่ เเม่สัญญา แม่จะลาออก แล้วพาลูกมาส่งที่โรงเรียนเวลาเดิม ไม่เช้าแบบนี้แล้วแน่นอน” 

         พิมณาราพยายามบอกความจริงกับลูก แม้ว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม มีเพียงเรื่องเดียวที่เธอไม่สามารถบอกความจริงกับเด็กชายได้ นั่นก็คือเรื่องฐานะที่แท้จริงของตนเอง และเรื่องพ่อของเขา 

         เรื่องแรกพฤกษ์ไม่เคยติดใจหรือสงสัยใดใด เพราะที่ผ่านมาเธอทำหน้าที่แม่ได้อย่างดี ไร้ข้อกังขา แต่เรื่องหลังนี่สิ เด็กชายเริ่มสงสัยและรบเร้าเธอ 

         ‘พ่อผมอยู่ไหนฮะ ทำไมผมถึงไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นๆ ’ 

       พฤกษ์คงเห็นเพื่อนๆ ที่โรงเรียนมีพ่อกันหมด ก็เลยมาถาม ตามประสาเด็กที่ไม่รู้ 

ความคิดเห็น