นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 03:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

ทางฝั่งของคนที่คาร์ลอสกำลังตามหากำลังทอดน่องเดินบนถนนสายเลียบแม่น้ำแซน เธอไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากจะเจอใครทั้งนั้น ดวงตาที่ถูกล้อมไว้ด้วยแพขนตาหนาเปียกชื้นด้วยคราบน้ำตา สิ่งที่รับรู้ในวันนี้ช่างหนักหนา ริชาร์ดกำลังฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจตาย  

แล้วแว่บหนึ่งหน้าของคาร์ลอสก็ลอยเข้ามากระจ่างอยู่ในห้วงความคิด หากเขารู้เรื่องนี้ เขาจะต้องหัวเราะเยาะเธออย่างแน่นอน ในเมื่อเธอบอกเขาอยู่ปาวๆ ว่าจะแต่งงานกับริชาร์ดในเร็ววัน แต่ความจริงแล้ว เธอไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด ว่าจะไม่มีวันนั้น... 

ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล เจ็บลึกข้างในหัวใจ ราวกับเข็มนับร้อยนับพันหมื่นเล่มกำลังทิ่มแทง อกหักก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว ยังต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายหลังจากนั้นอีกหรือ ทำไมโลกนี้ถึงได้ใจร้าย และกลั่นแกล้งเธอถึงเพียงนี้  

และหากถ้าเธอกลับบ้านไปตอนนี้ มาริสาคิดว่าคงไม่เป็นการดีแน่หากเธอกลับบ้านไปในสภาพนี้ คนที่บ้านจะต้องทราบถึงความผิดปกติ เธอคงไม่เข้มแข็งพอที่จะปกปิดความเจ็บปวดที่ได้รับ 

ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในบาร์แห่งหนึ่งในบริเวณนั้น เธอคิดว่าจะพยายามสงบสติอารมณ์สักนิด ก่อนที่จะพาร่างที่เจ็บเสมือนนกปีกหักกลับบ้าน 

ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร เธอก็คิดว่าบ้านคือสถานที่ที่ดีที่สุดให้เธอคืนกลับไปหา เพียงแต่... แค่ไม่ใช่ในเวลานี้เท่านั้น 

ร้านแห่งนี้ค่อนข้างพลุกพล่าน และเธอก็ดีใจที่เป็นเช่นนั้น เพราะคิดว่าน่าจะมีความปลอดภัยพอสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวในราตรีกาลเช่นนี้ 

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับคุณผู้หญิง” บาร์เทนเดอร์หนุ่มที่กำลังง่วนมืออยู่กับการผสมเครื่องดื่มหันหน้ามาถามเธอ 

มาริสาไม่มีเมนูอยู่ในใจ ส่วนใหญ่จะสั่งแค่น้ำส้มหรือน้ำผลไม้เป็นหลัก และไม่ค่อยรู้เรื่องแอลกอฮอล์มากนัก เพราะไม่ชอบดื่ม อย่างดีที่สุดก็แค่พวกแชมเปญยามที่เลี้ยงฉลองกัน กับไวน์ประเภทต่างๆ  สำหรับแกล้มมื้ออาหารให้เจริญอาหารขึ้นก็เท่านั้น ส่วนแอลกอฮฮล์ประเภทอื่น เธอคิดว่ารสของมันชวนคายทิ้งมากกว่าที่จะลิ้มลอง  

ระหว่างที่ชั่งใจอยู่นั้น ลูกค้าอีกคนก็แทรกคำสั่งกับบริกรว่า 

“แบล็กเลเบอร์ออนเดอะร็อคสอง” 

บาร์เทนเนอร์หนุ่มพยักหน้าให้ชายคนนั้นก่อนหันมามองเธออย่างมีมารยาท เพราะเขาคุยกับเธอค้างไว้ คิดว่าคงไม่เป็นการดีหากทิ้งลูกค้าสุภาพสตรีสาวสวยให้เป็นฝ่ายรอ 

“ทำให้เขาก่อนเถอะจ้ะ ฉันรอได้” มาริสาตอบกลับไป เปิดโอกาสให้บริกรหนุ่มกลับไปทำหน้าที่ของตน โดยมีสายตาของมาริสาคอยจ้องมองอยู่ไม่กะพริบ 

ภาพการรินน้ำสีอำพันลงแก้วที่มีน้ำแข็งก้อนใหญ่สี่ก้อนวางอยู่ช่างคุ้นตาเหลือเกิน และท้ายที่สุดเธอก็คิดออกบรรดาพี่ชายทั้งสามของเธอชอบดื่มเครื่องดื่มแบบนี้ อาจจะต่างชื่อเรียก และสีของขวดอาจจะแตกต่างออกไป แต่ก็ยังมีคำว่าเลเบอร์ต่อท้าย เธอคิดว่าคงเป็นในตระกูลเดียวกัน ซึ่งก็น่าสนใจดี และในบาร์แบบนี้คงไม่มีใครดื่มน้ำส้มหรือน้ำผลไม้กันหรอก อีกทั้งความเจ็บปวดในหัวใจยังช่วยเร่งเร้าให้เธอมีความกล้าที่จะลิ้มลองสิ่งใหม่อย่างไม่เคยเป็น 

“ขอเหมือนเมื่อกี้” เธอบอกกับบาร์เทนเดอร์เมื่อเขากลับมาหาเธออีกครั้ง  

คนที่รับออเดอร์ย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย มาริสาจึงอธิบายด้วยการมองไปที่หลังลูกค้าชายหนุ่มที่เพิ่งจากไป บาร์เทนเดอร์จึงหยิบขวดบรั่นดีขวดเดิมขึ้นมาชูเป็นเชิงถาม เมื่อเห็นว่าลูกค้าสุภาพสตรีสาวสวยเผยยิ้มให้ก็มั่นใจทันทีว่าเขาเข้าใจถูกแล้ว แต่ก็ไม่วายถามย้ำอีกหน 

“แบล็คเลเบอร์ออนเดอะร็อค?” 

“จ้ะ ขอแบบนั้นล่ะจ้ะ” เธอตามน้ำอย่างว่าง่าย รู้สึกอายเล็กน้อย ที่แม้แต่ขนาดชื่อของเครื่องดื่มก็ยังไม่รู้จัก  

ไม่นานนัก บริกรก็นำแก้วเหล้าสีอำพันซึ่งมีน้ำแข็งลอยอยู่โหรงเหรงอยู่มาเสิร์ฟ มาริสาไม่รีรอที่จะกระดกเข้าปาก จิบแรกให้ความรู้สึกแสบคอเจียนจะขาดใจ รสชาติแย่จนอยากจะคายทิ้ง แต่ก็ฝืนดื่มต่อไป เพราะคิดว่ามีเรื่องแย่ๆ เข้ามาแทรกก็ดี จะได้ช่วยให้เธอลืมเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้บ้าง  

จนกระทั่งเหล้าพร่องลงเกือบจะหมดแก้ว มาริสาพบว่ารสชาติของมันค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ไม่รู้ว่าลิ้นของเธอปรับการรับรสหรือเป็นเพราะก้อนน้ำแข็งในแก้วที่เริ่มละลาย และผสมกับเครื่องดื่มสีอำพันจนกลายเป็นอีกรสก็ไม่รู้ พร้อมๆ กับความรู้สึกผ่อนคลายที่หลั่งไหลเข้ามาในใจที่เจ็บร้าวมากมายจนยากที่จะเชื่อ 

‘มิน่า คนที่เสียใจหรือทุกข์ใจจึงชอบดื่มเหล้ากัน’ เธอคิดขณะมองแก้วเหล้าสีอำพัน 

ความคิดเห็น