tukkatamii
Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมวดครับ...มีความสุขมั้ย

ชื่อตอน : หมวดครับ...มีความสุขมั้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 16:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมวดครับ...มีความสุขมั้ย
แบบอักษร

หมวดครับ...มีความสุขมั้ย

 

หลังจากแจ้งเรื่องกลับไปที่ผู้บังคับบัญชาทีมพิสูจน์หลักฐานก็เข้าพื้นที่เต็มกำลังศีรษะผูเสียชีวิตที่หายไปถูกพยอยู่ในตู้เย็นภายในห้องพักของแฟนผู้ตายเองแต่ตอนนี้กลับยังไม่พบเบาะแสว่าตัวนายนพพลหายไปไหน

 

“เจออะไรบ้าง” ผู้กิงคามินที่ตามมาทีหลังเดินเข้ามาถามผมที่กำลังจดบันทึกเกี่ยวกับที่เกิดเหตุ

 

“นอกจากหัวเหยื่อรอยร่องเลือดก็ไม่เจออะไรแล้วครับที่เหลือคงต้องเอากลับไปดูต่อที่แน่ๆ เราเจอเอกสารจำนวนหนึ่งที่ตู้เก็บของแต่ยังไม่ทราบว่ามันคือเอกสารอะไรแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับคดีหรือเปล่ามีโทรศัพท์มือถือของตกอยู่ในห้องแบตเตอรี่หมดไปแล้วเราต้องชาร์ทแบตก่อนครับ”

 

“อืม ไอ้เจแล้วนายเจอไรมั้ย” หัวหน้าผมหันไปหาคู่หูผมแทนหลังจากที่ผมรายงานรายละเอียดในส่วนของผมเสร็จ

 

 

 

 

 

“หมวดเดี๋ยวผมจะกลับนิติเวชไปพร้อมกับหัวผู้ตายนะ” หมอชินเดินเข้ามาบอกผมเมื่อทีมพิสูจน์หลักฐานตัดเก็บศีรษะผู้ตายเพื่อส่งนิติเวชเรียบร้อยแล้ว

 

“อ้าว...แล้วนัดเย็นนี้ล่ะ”

 

“ค่อยไปเจอกันที่ร้านไงเดี๋ยวผมแชร์โลเคชั่นไปให้”

 

“นึกว่าจะไปพร้อมกัน”

 

“แล้วรถอีกคันจะเอาไว้ไหน”

 

“ก็ได้” ผมจำต้องยอมเถียงไม่เคยชนะหรอกคนนี้

 

“ไว้เจอกันตอนเย็น”

 

“โอเค” ผมรับคำหมอชินแล้วหันกลับมาทำงานตัวเองต่อขณะที่หมอก็เดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

“เฮ้ยไอ้เต...เป็นไงบ้างวะกูลองสอยถามพยานแถวนี้กูแล้วนะเว้ยช่วงวันที่เกิดเหตุไม่มีใครเห็นอะไรหรือใครที่ทีท่าทางผิดปกติเลยว่ะแล้วข้างห้องทั้งสองฝั่งก็พร้อมใจกันไม่อยู่ด้วยในวันนั้น”

 

“ไปไหนกันวะ”

 

“เข้ากะได้ยินว่าช่วงอาทิตย์ก่อนโอทีแน่นพวกที่โรงงานเลยเข้าโอทีกันเป็นระนาว”

 

“แสดงว่าช่วงเวลาเกิดเหตุแทบจะเรียกได้ว่าที่นี่ร้างผู้คนวั้นสิ” ผมพยายามคิดหาทางที่จะติดตามคนร้ายหลักฐานส่วนใหญ่ผมให้ทีมพฐ.เก็บกลับแทบจะหมดแล้วพอลองมองไปรอบๆ ก็เริ่มคิดหารูปการณ์ของวันเกิดเหตุ

 

“ถ้าวันเกิดเหตุคือวันเดียวกับวันที่ผู้ตายออกจากหอแล้วถ้าคนลงมือฆาตกรรมเป็นนายนพพลแล้วตอนนี้นายนพพลไปไหน” ไอ้เจไม่ตอบแต่พยายามนึกๆ ช่วยกันจริงอยู่ว่าโดยปกติคนร้ายที่ฆ่าคนตายอาจจะหลบหนีหลังการก่อคดีแต่เท่าที่ดูสภาพห้องเหมือนนายนพพลไม่ได้เอาอะไรออกไปจากห้องเลยสักอย่างนอกจากกระเป๋าตังค์เพราะมือถือที่คาดว่าจะเป็นของนายนพก็ยังอยู่ในห้องมอไซค์ของเจ้าตัวก็ยังจอดอยู่ที่โรงจอดรถของหอพัก

 

“เราอาจจะต้องกลับไปที่ชัยภูมิอีกทีคราวนี้คงต้องไปที่บ้านนายนพพล” เจมันว่าพลางมองไปรอบๆ ห้อง

 

“แต่ฉันสงสัย” ผมพูดขึ้นมาเรียกให้เจมันหันกลับมาที่ผมอีกครั้ง

 

“สงสัยอะไร”

 

“จริงอยู่ว่าข้างๆ ห้องไม่อยู่ทั้งสองฝั่งแต่จะไม่มีใครผ่านไปผ่านมาหรือได้ยินอะไรผิดสังเกตบ้างเหรออีกอย่างถึงคนร้ายจะตัดแยกชิ้นส่วนศพแต่การขนย้ายมันก็ไม่น่าจะไม่มีใครมองเห็นขนาดนั้นนะ”

 

“ที่นี่อยู่ไกลจากจุดพบศพพอควรถ้าจะเดินทางด้วยมอไซค์ก็ต้องใช้เวลาและการขนของเยอะๆ มันควรเป็นจุดสังเกตบางสินะ” ไอ้เจเริ่มมองเห็นอย่างที่ผมคิด

 

“แต่นายนพพลไม่มีรถยนต์”

 

“หรืออาจจะมีคนช่วย”

 

“เจ้าของอสุจิที่พบในช่องคลอดผู้ชาย” มาถึงจุดนี้ก็ทำเอาพวกผมมองหน้าปรึกษาอย่างยุ่งยากใจเสียแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19 : 05 น.

 

 

 

 

 

ผมตามหมอชินมายังร้านอาหารร้านนึงที่นอกเมืองบรรยากาศดีที่เดียวล่ะผมแจ้งพนักงานไปว่าเพื่อนผมจองโต๊ะไว้แล้วโดยบอกชื่อหมอชินไป

 

พนักงานพาผมเดินไปโซนห้องจัดเลี้ยงที่อยู่ในสวนที่ถูกสร้างเป็นห้องส่วนตัวอยู่ห่างกันพอประมาณดูเป็นสัดส่วน

 

“ห้องนี้ค่ะ”

 

“ขอบคุณครับ” พนักงานเดินจากไปหลังจากส่งผมถึงที่หมายผมเลยเปิดประตูเข้าไปในห้อง

 

 

 

 

 

~แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู~

 

 

 

 

 

ทันทีที่ผมเดินเข้าห้องไปเสียงเพลงอวยพรวันเกิดก็ดังก้องไปทั้งห้องเค้กก่อนใหญ่ที่อยู่ในมือหมอชินถูกจุดไฟด้วยตัวเองอายุของผมผมรู้สึกว่าตัวเองยิ้มแก้มจะแตกก่อนเดินเข้าไปหาแสงเทียนนั้นเมื่อเพลงจบผมก็ก้มลงเป่าเทียนให้ดับลงอึดใจต่อมาแสงไฟในห้องก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

 

ผมจึงได้เห็นว่าในห้องนั้นทุกคนที่ผมรู้จักอยู่กันอย่างพร้อมหน้าทั้งหมอชินที่รักไอ้เจเพื่อนแท้คนเดียวของชีวิตผู้กองคามินเจ้านายที่ผมเคารพที่สุดพี่เจิงผู้ช่วยหมอชินที่สนิทกันดีจ่าสนจ่ายอดลูกน้องในทีมผมหมอปีย์หมอดลเพื่อนสนิทหมอชินแต่ก็คุ้นเคยกับผมมิ่งกัลยาที่มาทั้งๆ ยังอยู่ในชุดนักศึกษาที่น่าทึ่งที่สุด

 

“สุขสันต์วันเกิดนะหมวดเตปีนี่อาจจะเป็นปีที่หนักที่สุดแต่ก็จะเป็นปีที่คุณจะได้พบกับความสุขที่สุดเหมือนกันครองตัวให้อยู่ในสติตั้งมั่นในสมาธิแล้วคุณจะผ่านทุกสิ่งทุกอย่างไปได้” เสียงหวานๆ ของหญิงสาวอีกคนภายในห้องอัยย์ศลานางฟ้าของกรมตำรวจเจ้าของฉายาแม่มดติดอาวุธเพื่อนสนิทผู้กองและอดีตตำรวจที่ได้ชื่อว่าสุดสวยที่สุดในประวัติการณ์สวยแค่ไหนน่ะเหรอคุณลองไปหาอิเหนามาอ่านนะแล้วจะรู้ว่านางบุษบามีนางตาเป็นยังไงก็อัยย์ศลาดีๆ นี่เองเพียงแต่คงเป็นนางบุษบาภาคประทับองค์มารน่ะนะ

 

“ขอบคุณครับ” ผมพนมมือไหว้ผู้หญิงตรงหน้าเพื่อเป็นการรับพรจากเธอด้วยความที่อัยย์ศลาอาวุโสกว่าผมหลายดีแล้วถ้าฟังดีๆ จะรู้ว่าในคำอวยพรมีคำทำนายเกี่ยวกับชีวิตผมในปีนี่แถมมาด้วยแล้วคำทำนายของอัยย์ศลาเป็นที่รู้กันทั้งกรมว่าแม่นกว่าตาเห็น!!

 

“ใดๆ ในโลกมันมีค่าตอบแทนเสมอสิ่งใดๆ ใครเป็นคนก่อเขาจะได้รับการสนองตอบจากกฏแห่งกรรมอย่างเอาตัวเองไปรับวิบากกรรมนั้นนะหมวดสติและสมาธิเท่านั้นจะช่วยคุณจำเอาไว้ให้ดี” เธอสำทับผมอีกครั้งก่อนจะถอยออกไปถึงจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดแต่ผมรู้ว่ามันมีความหมายและจะจำให้ขึ้นใจว่าเธอบอกอะไรผมบ้างผมรู้มันอาจฟังดูงมงายแต่สำหรับพวกผมแล้วคำเตือนของอัยย์ศลาคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์!

 

“ไม่คิดว่าหมอจะเซอร์ไพรส์วันเกิดผมแบบนี้” ผมหันไปหาคนถือเค้กคนที่สำคัญที่สุดสำหรับผมในห้องนี้ไม่ใช่ว่าคนอื่นๆ ไม่สำคัญนะแต่หมอชินคือความสำคัญในหลายๆ ความหมายของผม

 

“คุณชอบลืมวันเกิดตัวเอง”

 

“ปีหน้าผมยังจะมีหมอมาค่อยเซอร์ไพรส์วันเกิดอีกมั้ยครับ”

 

“ก็รอดูปีหน้าแล้วกัน” หมอชินยิ้มในหน้าผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยระหว่างผมกับหมอมันคงมีแค่คำพูดที่ชัดเจนที่จะใช้เรียกสถานะระหว่างเราเพราะทุกอย่างหมอบอกผมทางสายตาหมดแล้ว (แอบไปเมากาวตอนไหน)

 

“ครับผมจะรอ” หมอชินไม่ว่าอะไรแต่มองมาแล้วส่ายหน้าเบาๆ รู้เลยคิดอะไรอยู่หึๆ ถึงจะขอบทำท่าระอาแต่หมอก็นึกถึงผมเสมอแหละน่าผมรู้...

 

“พอๆ พอเลยถ้าจะหวานรบกวนกลับไปหวานอันที่บ้านสองคนเค๊กก็หวานพอแล้ววันนี้เลี่ยนว่ะ” ไอ้เจแทรกขึ้นมาอย่างจงใจกวนบาทา

 

“งั้นเรา...กลับกันเถอะหมอ”

 

“เฮ้ยๆๆๆ เดี๋ยวๆๆๆๆ ใจเย็นครับลูกพี่” พี่เจิงกับไอ้เจพร้อมใจกันรั้งผมไว้เมื่อเห็ผมทำท่าจะจูงมือหมอชินออกจากห้องไป

 

“โธ่...กูล้อเล่นครับเพื่อนมึงดูหน้าหมอด้วยครับจะแดกหัวมึงอยู่แล้วไอ้ห่า”

 

“หมวดเตครับเผื่อลืมครับหมวดเป็นเจ้าของวันเกิดครับเป่าเค๊กเสร็จจะกลับแบบนี้ไม่ไหวมั้งครับคุณมึง!!” เริ่มประโยคมาก็สุภาพอยู่หรอแต่ตอนจบนี้สิเอิ่ม

 

“หน่อยนึงก็ไม่ได้เหรอพี่เจิง”

 

“แบบเลี่ยนอ่ะเอาใจบ่”

 

“คร้าบบบบ”

 

“แต่จะให้ดีนะหมวด” เสียงหมอดลดังแทรกมา

 

“อะไรครับหมอ”

 

“เลิกเต๊าะเพื่อนผมจะดีมาก”

 

“อันนี้ก็เห็นจะทำให้ไม่ได้นะครับหมอ” ผมหันไปว่ากับหมอดล

 

“เพราะคนนี้...” ผมโอบไหล่หมอชินแล้วหันไปหาเพื่อนเขา

 

“ผมรักจริงหวังแต่งครับ...โอ้ยยยย” ท้ายประโยคผมถึงกับต้องร้องโอดออกมาเพราะถูกมือคนข้างๆ หยิกเข้าที่หน้าท้องแรงๆ

 

“หมออออ...ผมเจ็บน้าาา”

 

“ซำออย” หมอชินว่าแล้วก็เดินสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนผมไปนั่งที่เก้าอี้

 

“จะตัดมั้ยเนี่ยเค้กลีลาจริง” สุดที่รักผมเงยหน้ามาเรียกผมที่ยังยืนทำตาปอยเรียกร้องความสนใจอยู่พอหมอเรียกผมทำยังไงน่ะหรอเห็นหางกับหูผมมั้ยล่ะเนี่ยหูลู่หางกระดิกวิ่งเข้าไปหาทันทีที่จบประโยคแล้วทางท่าของผมคงตลกพอควรเพราะมันทำให้เสือยิ้มยากอย่างนายแพทย์ปีย์วราขำออกมาได้

 

พวกเราฉลองวันเกิดให้ผมกันจนดึกโชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ตื่นสายได้เลยสบายกันไปแต่ก็ใช่ว่าจะหยุดงานกันหรอกนะเพราะเห็นแบบนั้นพวกเราก็แสตนบายรอเพื่อให้พร้อมสำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินเสมอ

 

หลังจากแยกย้ายกันผมก็มาดีลกับสุดที่รักเรื่องที่นอนคืนนี้เติมทีผมกะจะอ้อนหมอไปนอนที่คอนโดของเขาแต่เพราะหมอเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์อีกทั้งคืนนี้ก็ดื่มเยอะพอสมควรสุดท้ายเลยพากันกลับมานอนที่คอนโดผมแทนเพราะใกล้กว่าผมเลยให้หมอขับรถนำแล้วผมก็ขับรถตามหลัง

 

พอถึงห้องหมอก็เดินไปทิ้งร่างแบบพร้อมหลับทันทีแต่ท่าทางแบบนั้นผมกับนึกเอ็นดูชอบที่หมอแสดงอาการปล่อยตัวสบายๆ กับผมมันบ่งบอกว่าเขาเห็นผมเป็นคนที่หมอไว้ใจและรู้สึกปลอดภัย

 

“หมออออไม่อาบน้ำก่อนหรอ” ผมเดินไปเขย่าตัวหมอชินเพื่อเรียกถาม

 

“อื้ออออไม่เอาจะนอน”

 

“ลุกมาล้างหน้าแปรงฟันก่อนก็ได้”

 

“หื้ออออย่ามายุ่ง”

 

“งั้นเช็ดตัวมั้ยเดี๋ยวผมเช็ดให้”

 

“ตามจาย...” หมอชินงึมงำแล้วทำท่าว่าจะหลับไปอีกผมได้แต่ส่ายหน้ายิ้มไอย่างนึกเอ็นดูก่อนจะลูบไปที่กลุ่มผมนุ่มนั้นเบาๆ สองสามทีแล้วเดินไปเอาอุปกรณ์เพื่อมาเช็คตัวให้หมอขี้เมา

 

วันนี้ผมรู้สึกดีใจจนอธิบายไม่ถูกการที่เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงแล้วเจอว่าหมอชินกำลังถือเค้กเซอร์ไพรส์วันเกิดผมอยู่สิ่งที่หมอทำวันนี้มีค่ามากกว่าของขวัญใดๆ ในวันเกิดปีนี้

 

ผมเอาอุปกรณ์มาเพื่อเช็คตัวให้หมอชินอืมเหมือนผมลืมอะไรไปอย่างนึงอ่า...แบบว่าแพ้ความขาวของหมอหยุดเลยไอ้เตมึงนี่คนเมาผมพยายามสะกดจิตตัวเองเพื่อไม่ให้ทำอะไรคนเมาส่วนมือก็เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของหมอเพื่อจะได้เปิดทางให้ตัวเองเช็ดตัวให้หมอชินได้ทุกครั้งที่กระดุมแต่ละเม็ดที่ปลดออกสาบเสื้อที่แยกออกจากกันเปิดเผยให้เห็นแผ่นอกขาวจัดของอีกคนที่ตอนนี้เริ่มแดงระเรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หน้าท้องเรียบแม้ไม่ขึ้นขั้นขึ้นรูปมัดกล้ามเนื้อชัดเจนแบบคนที่ออกกำลังกายประจำอย่างผมแต่ก็แน่นตึงหน้าสัมผัสอึกผมกลืนน้ำลายลงคืออย่ายากเย็น

 

เวลาที่ลูบเนื้อผ้าชุบน้ำไปตามลำตัวขาวอมชมพูของคนเมาผมนึกอยากเปลี่ยนเป็นมือหนาของผมมากกว่าที่ได้ลูบสัมผัสซอกคอหอมกรุ่นด้วยกินตัวเฉพาะที่ผมมักซุกนอนบ่อยมาวันนี้มันให้ความรู้สึกอยากทำอย่างอื่นมากกว่าซุกผมถอดกางเกงสแลกสีเข้มของหมอออกอีกตัวเหลือไว้แต่เพียงบ็อกเซอร์สีพื้นเพื่อเช็ดไปตามเรียวขายาวของหมอชินหมอจัดเป็นผู้ชายที่สูงพอควรแต่เมื่อเทียบกับผมก็ยังถือว่าเล็กกว่าดังนั้นผมจึงมักชอบดึงหมอมานอนกอดจนจมอกเพราะให้ความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่าผมพร้อมจะปกป้องเขาตลอดเวลาแม้แต่ยามหลับก็อยากให้เขารู้สึกอบอุ่นปลอดภัยที่สุดเอ่อตัวผมนี่ก็อาการหนักเนาะ

 

ผมพยายามตั้งนะโมบริกรรมคาถานะอย่านะมึงนะหมอจะถีบมึงนะพุทโธทำมึงหายนะทำโนทำโนทำโนเพื่อสะกดจิตตัวเองไม่ให้เผลอล่วงเกินอีกคนไปฮึ้มมมมเป็นแฟนเมื่อไหร่ไม่มีทางปล่อยให้รอดแน่ๆ แต่ดูเหมือนคนเมาจะไม่เป็นใจเมื่อหมอลืมตาตื่นขึ้นมานอนมองผมตาแป๋วสีหน้าราวกับเด็กเตรียมจะงอแงซึ่งมันน่ารักน่า....เอ็นดูมากๆ สำหรับผมอย่ามองแบบนั้นหมอชินถ้าหมอไม่อยากก้าวกระโดดจากแฟนข้ามไปเป็นเมียตำรวจเลยหยุดมองแบบนั้น

 

แต่แล้วไงล่ะผมได้แต่ตะโกนบอกตัวเองในใจคนเมาไม่ใช่ว่าจะมารับรู้ด้วยเล้ย

 

“หมวด”

 

“ครับ” หมอชินที่นอนมองผมอยู่อึดใจเรียกขึ้นมาผมรับครับนะแต่ไม่กล้ามองหน้าเท่าไหร่ (กลัวอดใจไม่ไหว)

 

“สุขสันต์วันเกิดนะ” คำอวยพรเบาที่ดังผ่านริมฝีปากบางๆ นั้นเรียกให้ผมหันไปมองคนพูด

 

“วันนี้ผมมีความสุขมากรู้มั้ยครับ”

 

“อือรู้แววตาคุณบอก” ฟังหมอตอบไปผมก็ถือโอกาสคว้ามือหมอมากุมเอาไว้ข้างนึง

 

“หมอชิน”

 

“หือ” หมอรับคำผมในขณะที่มองผมขยับตัวนั่งข้างหมอที่นอนอยู่เพื่อชะโงกตัวคล่อมหมอเอาไว้ผมมองสบตาเยิ้มๆ เพราะฤทธิ์สุรานั้นด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี

 

“ผมรักหมอรักมาตลอดหมอรู้ใช่มั้ย” ลองบอกว่าไม่รู้ดิจับปล้ำวันนี้แหละเมาก็เมาเถอะ

 

“อือ...รู้” หมอชินตอบทั้งใบหน้าขาวที่แดงระเรื่อขึ้นมาอีก

 

“แล้วหมอล่ะรู้สึกอะไรกับผมบ้างมั้ย” ถึงแม้หมอจะแสดงออกหลายอย่างแต่ก็ไม่เคยพูดออกมาไอ้ตัวผมน่ะก็อยากจะได้ยินจะว่าถือโอกาสหลอกถามตอนเมาก็ยอมอยากได้กำลังใจในการจีบนี้หว่าอยากมีเมียเป็นหมอใครเข้าใจเตมั้ง

 

ผมชินนิ่งไปนิดนึงเมื่อผมถามจบหมอเงียบจนผมคิดว่าเขาคงไม่ตอบจึงขยับตัวจะลุกแต่แค่ผมขยับแขนยาวของหมอก็ยื่นมาคว้าคอผมดึงลงไปหาและสิ่งที่ไม่คาดคิดคือหมอชินดึงผมลงไปจูบ!!!

 

ด้วยความตกใจผมจึงนิ่งอยู่แบบนั้นหมอเองก็แค่ประทับริมฝีปากกดไว้เฉยๆ ไม่มีการล่วงล้ำไปมากกว่านี้ที่ผ่านมาแม้ผมจะขอบหาเศษหาเลยเอากำไรพอได้ชื่นใจแต่มากสุดก็แค่จุ๊บเบาที่ปากอิ่มนี้ไม่กี่ทีแลกกับการหลงรักหมอมาหลายปีผมถือว่าตัวเองขาดทุนมาวันนี้หมอชินถึงกับดึงผมไปจูบเอาเองไม่ช็อคผมก็ไม่ใช่คนแล้วหมอกดจูบแบบนั้นอยู่อึดใจแล้วผละออก

 

“ของขวัญวันเกิด” หมอบอกแบบนั้นแต่แค่นี้ใจผมมันก็เต้นแรงจนจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้วของขวัญวันเกิดๆๆๆ คำนี้วนอยู่ในหัวผมซ้ำไปซ้ำมา

 

“ขออีกทีได้มั้ย” ผมที่หายอึ้งแล้วพูดออกมาเบาๆ

 

“พอแล้วโลภมาก”

 

“ไม่เลยถ้าเป็นหมอผมอยากเก็บไว้ทั้งหมดนั้นแหละ”

 

“ประสาท” หมอชินว่าผมเบาๆ

 

“ว่าได้หรอผมก็รักของผมอ่ะ”

 

“ไม่เบื่อหรือไงพูดอยู่ได้”

 

“ไว้เป็นแฟนเมื่อไหร่ผมจะพูดบ่อยกว่านี้อีก” ตอนนี้หมอเลิกมองสบตากับผมแล้วเมินหนีแล้วดูก็รู้ว่าเขินจัดน่ารักเป็นบ้าอดใจไม่ไหวผมจึงก้มลงไปหอมแก้มขาวนั้นหนักๆ

 

ฟอดดดดดดด

 

“อื้ออออไอ้หมวด!!” ถึงจะด่าแต่ทั้งหน้าทั้งตัวหมอก็แดงจัดขึ้นมาโอเคด่าเพราะเขิน

 

“รักจังคนนี้” ผมยิ้มแฉ่งจนตายี้ให้คนใต้ร่าง

 

“ขอจูบอีกทีได้มั้ย” ผมไม่วายจองซ้ำ

 

“พอแล้ว!!!” ฮ่าๆๆๆ น่ารักน่ารักจริงๆ อย่าน่ารักไปกว่านี้เลยหมอแค่นี้ผมก็หลงจะแย่แต่ก็นะหมอชินก็ยังเป็นหมอชินไม่พูดแต่ชอบแสดงออกหมอไม่บอกว่ารู้สึกยังไงกับผมแต่ก็แสดงออกด้วยการจูบผมก่อนอืมมมมแค่นี้ผมก็พอใจแล้วถึงหมอไม่พูดหมอก็ทำให้เห็นคิดว่าคราวหน้าถามผมขอหมอเป็นแฟนหมอไม่ปฏิเสธแน่ๆ ว่าแต่จอเมื่อไหร่ดีนะ

 

 

 

 

 

กริ้งงงงงงงกริ้งงงงงง

 

 

 

 

 

เสียงมือถือที่ดังขึ้นมาในเช้ามืดปลุกผมให้ตื่นผมรีบกดรับเพราะกลัวจะรบกวนอีกคนที่นอนเกยอกผมอยู่นี่ก็เป็นอีกอย่างถ้าไม่รู้สึกอะไรจะมานอนกอดผมทำไมคุณว่ามั้ยว่าแต่สีหน้าหมอตอนหลับมันน่า....

 

พอๆ กลับมาที่เรื่องโทรศัพท์

 

“ว่าไงมึง” เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ใครโทรมาผมก็ตาสว่างแทบจะทันทีไอ้นี่โทรมาเวลาแบบนี้ไม่เคยมีเรื่องดีหรอก

 

“เจอตัวนายนพพลแล้ว” เจธนินบอกมาตามสายตอนนี้ผมตื่นเต็มตาหลังจากได้ยินประโยคบอกเล่าของเพื่อนรัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไรท์// บางทีก็แค่อยากคืนกำไรให้หมวดมันมั้งทำแต่งานงกๆ ก็รู้สึกสงสารแค่อยากให้หมวดมันมีไรบอกได้ชื่นใจมั้งเท่านั้นเอง

ความคิดเห็น