EYEY.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BLOOD EPs.13 #RE-UP

คำค้น : ลอว์เมสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2559 12:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BLOOD EPs.13 #RE-UP
แบบอักษร

 

 

 

 

#

 

 

 

 

BAD BLOOD

Eps.13

ลอว์มองหน้าผมก่อนจะพยายามปรับสีหน้าตัวเองเขาโมโหจนลมหายใจเข้าออกของเขาน่ากลัวมาก ผมเองก็ได้แค่ยืนเงียบๆเท่านั้น

ฉันพล่ามอะไรอยู่เนี่ย ...กลับเข้าบ้านไป ประโยคแรกเขาพูดกับตัวเองแต่ไม่กี่นาทีเขาก็ไล่ผม แต่ผมก็ไม่ยอมขยับผมมองหน้าเขาด้วยสายตาอ่อนลงมานิดหน่อยก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง ลอว์หรี่ตามองหน้าผมเล็กน้อย

ถ้าอึดอัดใจจะบอกผมก็ได้นะ ผมพูดออกไปเสียงติดจะสั่นๆ ลอว์เบิกตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาค่อนข้างดัง

พูดไปมันก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเอาเป็นว่านายรู้เท่าที่ตัวเองต้องรู้ก็พอแล้ว เขาพูดออกมาแค่นั้นก็เตรียมจะหมุนตัวเดินต่อแต่ผมก็คว้าชายเสื้อเขาไว้ก่อนลอว์ดูนิ่งไปทันที

ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะมีอดีตอะไรแต่อย่างน้อยผมก็ได้เกิดใหม่เพราะคุณ ผมก็อยากมีประโยชน์บ้าง ผมพูดออกไปตามตรงมองแผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาทำสีหน้าแบบไหน

ตามมา

ผมงุนงงเล็กน้อยเมื่อเขาพูดแบบนั้นก่อนจะออกไปวิ่งแค่ไม่กี่วินาทีผมก็เกือบจะตามไม่ทันแต่ผมก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆเขาเขาบนยอดเขาที่ไม่ไกลมากจาคฤหาสน์ของไคท์ ผมชะงักเท้าทันทีเมื่อสิ่งที่ลอว์ยืนมองอยู่เงียบๆอยู่คือหลุมศพ และผมก็ได้รู้ว่าเป็นหลุมศพของคิล..

เธอเป็นน้องสาวของไคท์

“!!” ผมอึ้งไปทันที่ได้ยินแบบนั้นหายสงสัยไปเลยว่าพวกเขาคุยอะไรกันที่สนามบิน ลอว์มองตัวอักษรที่เขียนอยู่บนหินปูนด้วยสายตาราบเรียบจนผมนึกแปลกใจน้ำเสียงเขาก็ดูเจ็บปวดไม่น้อย

เราคบกันตั้งแต่แปดสิบปีก่อน อยู่ด้วยกันที่อังกฤษที่บ้านเกิดของแม่ฉัน เราอยู่ด้วยกันสามคนมาตลอดก็มีความสุขดีทุกอย่าง ฉันรักคิล คิลก็รักฉันฉันกำลังจะขอเธอแต่งงานอยู่แล้วเชียวแต่ก็ดันมีเรื่องเข้ามา...

ผมรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วอกเมื่อได้ฟังแบบนั้นแต่ตอนนี้คนที่เจ็บกว่าคือลอว์ผมจำต้องรีบปรับสีหน้ารอให้เขาเล่าต่อ

อาร์มันโด้คนที่แวมไพร์ทุกคนต่างก็รู้จักดีเพราะเป็นหนึ่งในห้าของผู้คุมกฎเผ่าพันธุ์เรา .....หนึ่งนิโค สองเซบาส สามอาร์มันโด้ สี่ฮิโรชิ ห้าไลล่า....พวกเขามีอำนาจมากแน่นอนว่าพวกเรารวมกันครึ่งค่อนประเทศก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ พ่อฉันที่ได้รับตำแหน่งนั้นก็ห่างหายจากฉันไปทิ้งให้แม่ฉันให้ไปมีรักใหม่ มันก็เหมือนจะไม่แคร์ใครเลยลุ่มหลงในอำนาจจนฉันต้องออกเดินทางด้วยตัวเองฉันเจอฟาโลตอนที่เขาเองก็หนีออกมาจากญาติเช่นกัน ตอนนั้นกว่าฉันจะได้หมอนั่นมาแทบแย่แหนะ ....เหมือนชีวิตฉันจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลยจนกระทั่งฉันได้เจอเธอ... ลอว์เว้นช่วงไว้แค่นั้นเขาก็หันมาสบตากับผม ผมเม้นปากแน่นเดินไปหยุดใกล้ๆเขาพร้อมกับมองไปยังหลุมศพของคิล

คิล ...ผู้หญิงที่คนอย่างฉันเองก็ไม่นึกว่าจะตกหลุมรักเธอ แต่สุดท้ายเราก็ได้รักกันเหมือนคู่รักทั่วๆไป

แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นล่ะ ผมถามออกไปพร้อมกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ลอว์หลุบตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังปิดบังความรู้สึก ผมรู้สึกปวดหนึบไปหมดเมื่อเห็นอาการของเขา

เขาต้องการตัวฉันกลับไปเพื่อให้ไปครองตำแต่งแทนเขา ไม่ก็ให้ฉันไปช่วงชิงตำแหน่งของคนอื่นมา

ผมพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินแบบนั้น อาร์มันโด้คงจะหลงในอำนาจจริงๆนั่นแหละลอว์ถึงได้เกลียดพ่อตัวเองมากมายขนาดนี้ ลอว์เหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อย

มันฆ่าคนที่ฉันรู้จักทีละคน ...ทีละคนเพื่อทำให้ฉันไม่เหลือใครแล้วกลับไปหามัน เชื่อมั้ยว่าฉันมันโคตรจะโง่ที่จะเอาคิลออกห่างด้วยวิธีนี้ ฉันไปมั่วกับคนอื่นเพื่อแสดงให้เธอเห็นว่าฉันหมดรักเธอแล้ว เธอหนีกลับมาหาไคท์แน่นอนว่าฉันเองก็ทรมานที่ทำแบบนั้นแต่ฉันไม่มีทางเลือก ฉันเลิกติดต่อแต่เวลาเพียงแค่ยี่สิบปีที่เธอหายไปฉันได้รับข่าวว่าเธอตายไปแล้ว ตอนนั้นฉันแทบอยากจะบุกเข้าไปฆ่าอาร์มันโด้ด้วยตัวเองแต่ฟาโลก็ห้ามฉันจนฉันทำเขาเกือบตายมาแล้วเหมือนกัน หึหึ เชื่อมั้ยแต่ก่อนฉันไม่ได้เป็นคนนิสัยแบบนี้

ละ แล้วเป็นคนยังไง

พูดไปก็ตลกเปล่าๆ

เป็นผู้ชายอบอุ่นเล่นมุกตลกรึเปล่า ผมพูดขึ้นยิ้มๆพยายามทำให้บรรยากาศมันดีขึ้น แต่ก็ต้องหน้าสลดลงเมื่อลอว์มองหน้าผมด้วยสายตาจริงจังทำให้ผมรู้เลยว่าที่ผมพูดเป็นความจริง

...มันสะเทือนใจฉันขนาดทำให้ฉันเสียบุคลิกก่อนหน้าไปเลยทีเดียว ลอว์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาเขาเองก็ดูหมองลงไปนิดหน่อยผมเอื้อมมือโอบเอวเขาไว้ทันทีลอว์เบิกตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าผมพร้อมขมวดคิ้วแน่น

ทำบ้าอะไร

 เขากลับมาหงุดหงิดแล้ว นั่นทำให้ผมยิ้มกว้างไม่หุบ

ผมว่าคุณเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วแหละ ผมกลัวนิสัยก่อนหน้านั้นของคุณมากกว่าตอนนี้อีกนะ ผมพูดขึ้นยิ้มๆ ลอว์หัวเราะขำออกมาทันที

เฮือก!

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแขนแกร่งตวัดกอดเอวผมเข้าไปหาตัวเขาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว

ทำไมฉันถึงต้องการแบบนี้ก็ไม่รู้นะ... เขาพูดพึมพำออกมาราวกับพูดกับตัวเองแต่ผมก็ต้องเบิกตากว้างอยู่แบบนั้นเมื่อใบหน้าหล่อขยับริมฝีปากเข้ามาแนบกับริมฝีปากผมอย่างรวดเร็ว สมองผมหมุนไปหมดเมื่อเขาเริ่มรุกล้ำอย่างอ่อนโยนจนผมต้องกำเสื้อเขาไว้แน่น ลิ้นเย็นชื้นค่อยๆสอดเข้ามาในโพรงปากผม เพียงแค่ปลายลิ้นเราแตะกันแค่นั้นก็เหมือนผมถูกไฟฟ้าช็อตผมยกมือคล้องคอเขาไว้แน่นก่อนที่จูบตอบเขากลับไป ลอว์ดูดดึงหยอกเย้าจนผมรู้สึกขาดอากาศหายใจไม่พอความรู้สึกวาบหวามในอกมันซ่านซะจนผมรู้สึกดีไปทั่วหัวใจที่กำลังเต้นถี่ระรัวตอนนี้

เป็นจูบแรกที่เขาอ่อนโยนกับผม

......

เฮ้ หายบ้ายังวะ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ไปซิ่ง

 บาสเตียนโวยออกมาไม่จริงจังมากนัก ลอว์กลับยักไหล่ไปให้ไม่ได้ตอบกลับอะไร ผมยิ้มขำออกมาเล็กน้อยก่อนที่พวกเขาจะหันไปคุยเรื่องใหม่ตอนนี้เรานั่งรวมกันอยู่ในห้องโถงด้วยกันทุกคน ผมหันไปมองหน้าลอว์ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อร่างสูงก็กำลังมองหน้าผมอยู่เช่นกัน ผมหน้าร้อนวูบวาบไปหมดเมื่อเขายกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับมองหน้าผมยิ้มๆ

ผะ ผมว่าผมต้องเป็นโรคบ้าตามเขาแล้วแน่ๆ! อะไรของเขาเนี่ยคิดจะยิ้มก็ยิ้มรึไง!

ผมรีบหันกลับไปคุยกับอันดามันเพื่อกลบเกลื่อนอาการขัดเขินเหมือนทุกคนในนี้ผมคุยได้แค่กับเด็กนี่เท่านั้น

แล้วถ้าพวกนั้นมาถึงนี่นายจะทำยังไง

เราเงียบกันทุกคนเมื่อทีเจเป็นคนถามขึ้นมา ลอว์หน้านิ่งไปทันทีก่อนจะทำสีหน้าดุดันขึ้นมา

ฉันจะคุยกับมันดีๆ

“…..” เราทุกคนเงียบกริบเพราะสีหน้าของลอว์เหมือนจะฆ่าอาร์มันโด้เสียให้ได้แต่คำตอบของเขากลับสวนทางกัน

ถ้าฉันฆ่ามันฉันก็ต้องได้ขึ้นตำแหน่งแทนแน่นอนว่าฉันไม่ขึ้น ลอว์พูดออกมาอีก

ถ้าฆ่าแล้วไม่ใช่จบสิ้นตำแหน่งที่สามแล้วหรอ ผมถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจแต่สีหน้าทุกคนกลับเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด

นายก็เจอมาแล้วกับอาร์มันโด้นั่นแค่ที่สามนะลูกน้องอย่างกับมีอยู่ทุกมุมโลก ถ้าตำแหน่งว่างที่สองจะออกตาม ....แค่เหยื่อขยับ เซบาสก็ถึงตัวเพียงแค่ไม่กี่วินาที เผ่าพันธุ์เราไม่มีใครเร็วเท่าเขาอีกแล้ว คำพูดของบาสเตียนทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่อึ้งอยู่แบบนั้น

ละ แล้วนิโคล่ะ เขาที่หนึ่งนี่ ผมพูดเสียงสั่นๆแค่พูดชื่อเขาผมก็รู้สึกเย็นวูบวาบแปลกๆ

หมอนี่พิลึกไม่มีใครเคยเห็นหน้าเขาหรอก มีแค่เซบาสที่รู้สึกจะสนิทกันดี และแวมไพร์ส่วนใหญ่ก็ไม่อยากเจอเขา รวมถึงฉัน บาสเตียนพูดพร้อมทำท่าสยองอกมานิดหน่อยเรียกเสียงหัวเราะจากทีเจได้เป็นอย่างดี 

ผมเริ่มเครียดเมื่อเราขยับตัวทำอะไรไม่ได้ดั่งใจคิดใช่ว่าเป็นแวมไพร์แล้วจะหนีไปที่ไหนก็ได้ตามใจตัวเอง

มีแค่ทางเดียวคือเราต้องทำให้อาร์มันโด้เข้าใจและล้มเลิกความคิดที่จะให้ลอว์ไป เพราะผมเองก็ไม่ยอมเสียเขาไปหรอก

ผมมั่นใจว่าผมเริ่มชอบเขาแบบจริงๆจังๆ .....ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่แค่สบตาเขาได้เกินห้านาทีผมก็ถือว่าเก่งแล้ว !

หน้าแดงแล้ว

ผมนิ่งไปทันทีเมื่ออันดามันหันมากระซิบข้างหูผมยิ้มๆ ผมเม้นปากเข้าหันกันแน่นก่อนจะยิ้มเจื่อนๆไปให้อัน

หึ่ยยยยยย! อะไรเนี่ยมีแต่คนบ้ารึไงแถวนี้!

++

เช้าของอีกวันผมเดินตามลอว์และฟาโลออกมานอกคฤหาสน์ของไคท์เพราะลอว์บอกจะพากลับบ้านไปเอาของ

เอ่อ เรายืมรถไคท์ดีมั้ย ผมพูดพร้อมมองรถสปอร์ตสองที่นั่งของลอว์นิ่งๆ

ฉันขับนะ ฟาโลไม่ฟังที่ผมพูดเลยเขากลับเดินเข้าไปเปิดประตูรถขึ้นไปเฉยเลยทั้งๆที่ยังไม่มีใครทำอะไรผมแต่หัวใจผมมันกลับเต้นถี่ระรัว ลอว์ไม่ได้มองหน้าผมเขาเดินไปขึ้นรถทิ้งให้ผมยืนอยู่ข้างรถคนเดียวแต่ลอว์กลับไม่ปิดประตู

จะไปมั้ย ลอว์ถามเสียงห้วนเมื่อผมไม่ยอมขยับ

ผมไม่ไปก็ได้นะ ผมพูดขึ้นยิ้มๆ พยายามหลีกเลี่ยงที่จะนั่งตักลอว์ครั้งที่สอง

เขินรึไง

อะ อะไรนะ!! ผมเกือบจะสำลักน้ำลายเมื่อได้ยินคำพูดของลอว์เขาเหยียดยิ้มเย้ยยันมาให้ผมแต่ผมต้องข่มอารมณ์ตัวเองถ้าผมอยากเอาชนะเขาแล้วนั่งตักเขาสู้ผมยอมเสียหน้าดีกว่า เพราะผมควบคุมสีหน้าและหัวใจตัวเองไม่ได้แน่ๆ! เขาไม่คิดหรอว่าผมจะเขินมากแค่ไหน

ขึ้นมา ลอว์เปลี่ยนมาบังคับผม ผมเหวอไปทันทีที่ได้ยินปรกติเขาจะไม่ตื้อผมเลยไม่บังคับผมด้วยว่าอยากจะไปหรือไม่ไป

ขะ เขาเป็นอะไรของเขา! ตั้งแต่จูบบ้าๆที่เรายังมีสติอยู่ด้วยกันทั้งคู่ตอนนั้นลอว์ก็เปลี่ยนไปเขาไม่ค่อยดุผมเท่าไหร่ถึงจะยังมีสีหน้าและคำพูดที่ห้วนๆอยู่บ้าง

แต่เขาไม่ทิ้งผมให้อยู่คนเดียว ...

รู้แบบนี้ผมน่าจะปล้ำจูบเขาไปนานแล้วว่ามั้ย เขาจะได้พูดและทำดีๆกับผมเหมือนอย่างตอนนี้ นี่เรียกว่าดีสำหรับเขาแล้วนะ

แล้วนี่ผมคิดอะไรอยู่!!!

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆเมื่อลอว์ไม่มีท่าทีว่าจะยอมละความพยายามผมจำต้องขึ้นไปนั่งตักเขาแบบแนบชิดจนหัวใจผมมันดังก้องไปทั่วรถผมสัมผัสได้เลย! หน้าผมแดงไปหมดได้ยินเสียงลอว์หัวเราะขำออกมานิดๆ

ให้ตายเถอะ ทำไมมันแตกต่างจากครั้งแรกที่ขึ้นรถมาด้วยกันขนาดนี้ ..!

ตึก ตึก ตึก

หัวใจผมเต้นระรัวเมื่อลอว์ขยับยืดตัวขึ้นสูงทำให้จมูกของเขาอยู่ข้างใบหูผมพอดี เหมือนผมจะถูกพวกเขาแกล้ง ฟาโลขับรถช้ามาก!!

ขะ ขับเร็วๆหน่อยสิ ผมคิดถึงบ้านจัง

 อ๊ากกก ผมพูดออกไปได้ยังไงมันเป็นคำพูดแถที่ไม่เข้าหูเอาเสียเลย! ผมได้แต่หลับตาปี๋อยู่อย่างนั้นด้วยความอับอาย

ฉันก็ขับตามปรกตินะ ฟาโลตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใครจะรู้เขาอาจจะกำลังหัวเราะในใจก็ได้

ฟาโลหัวเราะในใจนะ แต่ลอว์เขาหัวเราะออกมาข้างๆหูผมเลยให้ตายเถอะ!

เอี๊ยด

เมื่อจอดรถปุ๊บผมก็รีบเปิดประตูลงจากรถลงไปทันทีพร้อมกับพยายามหายใจเข้าลึกๆสุดปอด ลอว์ลงรถมาติดๆเขาแหงนหน้ามองบ้านของเขาที่ไม่มีหน้าต่างสักบาน ฟาโลเป็นคนเปิดประตูผมก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องตัวเองทันทีถึงผมจะอยู่ได้ไม่นานแต่ผมคิดถึงมันที่สุด

ผมหยิบเสื้อผ้าบางตัวที่เหลืออยู่ออกมาดูก่อนจะหยิบมันใส่กระเป๋าของผมไม่เยอะอะไรผมเดินลงมารอพวกเขาที่โซฟาด้านล่าง

ช้าจัง ผมแหงนหน้ามองไปบนชั้นสองก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นไปตามพวกเขาผมเคาะประตูห้องลอว์ก่อน

แกร๊ก

ลอว์เดินมาเปิดประตูให้ผม ผมมองหน้าเขาที่กำลังขมวดคิ้วมองหน้าผมอยู่แต่ก็หลีกทางให้ผมเดินเข้าไป ผมก็ยังรู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้ามาห้องเขามันค่อนข้างที่จะมืดมนเพราะทุกอย่างเป็นสีดำหมดถ้าไม่เปิดไฟจะไม่รู้เลยว่าทั้งห้องมีอะไรอยู่บ้าง ไม่มีรูปถ่ายมีแค่พวกชั้นหนังสือเท่านั้น ลอว์เดินผ่านผมไปเก็บพวกเงินดอลล่ามากมายนั่งเข้ากระเป๋าเป้ตัวเอง

ละ แล้วเราจะได้กลับมาอยู่บ้านหลังนี้มั้ย ผมถามเขา ร่างสูงไม่ได้หันมามองหน้าผม

ไม่รู้เหมือนกัน คำตอบของลอว์ทำให้ผมใจหาย

ทำไม อยากกลับมาอยู่รึไง ลอว์หันกลับมาถามผม ผมเบะปากเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

ก็ผมชอบที่นี่ ผมบอกออกไปตามตรงมันสบายใจมากกว่าอยู่ที่คฤหาสน์ของไคท์มากๆเลยด้วย

ผมอยากกลับมาอยู่ที่นี่กับพวกเขา

ก็แค่บ้านหลังเดียว ลอว์ตอบกลับมาก่อนจะสะพายเป้ไว้ด้านหลัง ผมพยักหน้ารับเขาอย่างจำยอมแต่ลอว์กลับมองหน้าผมด้วยสีหน้าเครียดๆมากกว่าเดิม

ถ้าอยากมาก็ทำตัวดีๆ

ห้ะ...

เราจะกลับมาจริงๆหรอ!” ผมรีบถามเขาออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ก็จนกว่าเราจะจบเรื่องนี้ คำพูดต่อมาของลอว์ทำผมหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน

ถ้าจะจบเรื่องนี้ผมขอให้เราอยู่กันครบ...ถ้าเสียใครไปผมก็พร้อมจากไปเหมือนกันเพราพวกเขาสองคนก็เหมือนกับชีวิตผมไปแล้ว

ลอว์เดินผ่านผมออกไปนอกห้องผมเดินตามเขาออกไปติดๆพอดีกับฟาโลที่เดินออกมาเช่นกัน

เราจะแวะเข้าไปสนามสักหน่อย มาเถอะ ลอว์พูดขึ้นแค่นั้นเราทั้งสามคนก็ออกมานอกบ้าน ผมหน้าแดงขึ้นมาอีกเมื่อต้องได้นั่งตักลอว์เขาขับรถไปที่สนามแข่งรถ แต่ผมก็เริ่มชินผมนั่งพิงอกแกร่งของลอว์เขาร่างสูงก็ไม่ได้ว่าอะไร

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมยิ้มไม่หุบเลย ...

รถจอดที่ลานกว้างหน้าโดมขนาดใหญ่ของสนามแข่งรถมันร้างไปแล้วเพราะลอว์ทิ้งมันเลยไม่มีคนดูแล และคนก็ไม่อยากมาเพราะเจ้าของสนามไม่อยู่ เราสามคนเดินเข้าไปภายในโดมก่อนจะหน้านิ่งกันทุกอย่างข้างในมันเละขนาดที่ว่านี่ใช่ฝีมือมนุษย์แน่หรอ

น่าจะเป็นพวกอาร์มันโด้ ฟาโลพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ มันพังจนแทบจะไม่เหลือเคล้าเดิม

มันก็ทำได้แค่นี้ ลอว์พูดออกมาเสียงกดต่ำเขาเริ่มโมโหอีกครั้งผมมองหน้าเขาด้วยสายตาสั่นๆเพราะดันนึกไปถึงอดีตของเขาที่ร่างสูงเล่าให้ฟัง ลอว์หันมามองหน้าผมพร้อมขมวดคิ้วแน่น ฟาโลเดินแยกออกไปทิ้งให้เรายืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

ที่ฉันเล่าไม่ได้ให้นายมารู้สึกสงสารหรือมาร้องไห้ให้ฉันลอว์เขาเริ่มโกรธผม ผมรีบส่ายหน้าให้เขาทันที

ผม... แต่ผมก็พูดปฏิเสธไม่ออก แขนผมถูกกระชากดึงเข้าไปหาเขา ลอว์กลับมาเป็นคนเดิมผมหลบหน้าเขาอย่างหวั่นๆ

ที่ฉันบอกเพื่อให้นายรับรู้ไม่ได้ให้เก็บไปคิดมาก!” ลอว์กระแทกเสียงใส่ผมจนผมสะดุ้งเล็กน้อย

ผมขอโทษ ผมบอกเขาเสียงสั่นๆ ลอว์ปล่อยมือออกจากแขนผมก่อนจะฮึดฮัดออกมาอย่างขัดใจ เขาคงไม่ชอบให้คนอื่นมองเขาเหมือนเขาอ่อนแอ แต่ผมก็อดไม่ได้ก็เขาตัวคนเดียวยิ่งกว่าผมอีก...เขาผ่านเรื่องร้ายๆพวกนั้นจนกลายเป็นคนใหม่ผมนับถือใจเขาที่ยังคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อ ถ้าเป็นผมคงตายตามคนที่รักไปแล้ว ผมก็ทั้งสงสารทั้งห่วงเขานั่นแหละทำไมเขาไม่เข้าใจผมเลยล่ะ

เลิกทำสายตาแบบนั้น ลอว์หันมาสั่งผม ผมพยักหน้ารับก่อนจะปรับสีหน้าตัวเอง

แล้วก็เลิกคิดมากได้แล้ว

“!!” ผมนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากร่างสูง

หรือจะคิดเรื่องจูบนั่นอยู่ล่ะ คำพูดต่อมาของลอว์ทำให้ผมอ้าปากเหวอไปทันที

อารมณ์ไหนของเขา!

ผะ ผมไม่ได้คิด!” ผมตอบกลับเสียงสั่นๆก่อนจะพยายามเก็บสีหน้าตัวเองที่มันแดงไปหมดแล้ว ลอว์ยกยิ้มที่มุมปากสีซีดของเขาก่อนจะกอดอกมองหน้าผมด้วยสายตากรุ่มกริ่มนั่น

 เขาชอบทำมันเวลาที่กำลังแกล้งผม!

อย่าทำเป็นลืมไปเลยน่า นี่ต้องให้ฉันบอกมั้ยว่านายจูบฉันกลับด้วยท่าทีเงอะๆงะๆอย่างกับพวกกลัวเสียความบริสุทธิ์อะไรทำนองนั้น

ห๊า... ผมอึ้งเมื่อได้ยินแบบนั้น ลอว์ก็เอาแต่มองหน้าผมด้วยสายตาแบบนั้นไม่เปลี่ยน! ผมอ้ำอึ้งได้แต่ทำปากขมุบขมิบไม่รู้จะตอบกลับยังไง

ทำไมต้องแกล้งผมด้วย!!

ผมรีบหันหลังใส่เขาก่อนจะเดินเข้าไปหาฟาโล ผมหันไปมองลอว์เขาก็ยังเอาแต่มองหน้าผมแล้วยิ้มไม่หุบด้วย คนบ้า!!!

.... ผมเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านข้างฟาโลที่ดูเงียบผิดปรกติ ผมรู้สึกตัวเย็นเฉียบไปหมดเมื่อฟาโลมีสีหน้าที่เครียดมากเขาไม่เคยขมวดคิ้วแน่นขนาดนี้มาก่อน

เพียงแค่พริบตาเดียวลอว์ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าฟาโลที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น ไม่พูดไม่จาเหมือนเขากำลังเจอกับอะไรสักอย่างที่ทำให้ตัวเองหวาดหวั่นไม่น้อย

ฉะ ฉันไมเห็นภาพ....ฉันขอโทษ

“!!!!!!”

ผมกับลอว์พูดอะไรไม่ออกทันทีเมื่อฟาโลเงยหน้าขึ้นมาพูดเขาดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ผมรีบยื่นมือไปกุมมือเย็นเฉียบของฟาโลไว้ทันที จู่ๆเขาก็มีท่าทีแบบนี้ผมใจหายไปหมดไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

ใครมา คำถามของลอว์ทำผมนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก

อาร์มันโด้กับลูกน้องเขาแล้วยังมี....เซบาส

ผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินชื่อของเซบาสผมยังไม่ได้เตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขาตัวจริง ลอว์ดูไม่เครียดอะไรเลยเหมือนเขาหมดเรื่องที่หายห่วงยังไงยังงั้น ตอนนี้สีหน้าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ามีแค่ผมที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ตอนนี้

ถึงผมจะแรงเยอะมากกว่ามนุษย์ ว่องไวเท่าพวกเขาแต่ผมก็ไม่เคยต่อสู้กับใคร!

กึ่ก!

เฮือก!

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงเปิดประตูทางเข้าโดมจากด้านหลังถูกพังเข้ามา ผมไม่กล้าหันไปดู! ลอว์และฟาโลยืนบังผมไว้ทันที มีแค่ผมที่ไม่กล้าขยับ แค่ผมยังไม่ได้เห็นหน้าพวกเขาเลยแรงกดดันยังมากขนาดนี้  ผมไม่อยากคิดสภาพเลยว่าผมจะเจอกับอะไร

...ผมมันอ่อนแอจริงๆนั่นแหละ! ผมได้แต่นึกเกลียดตัวเองในใจ

ผมเดาใจใครไม่ออกไม่รู้ลอว์จะยอมเจรจาหรือเขาจะยอมตายดีกว่าที่จะต้องไปกับอาร์มันโด้ ไม่ว่าจะทางไหนผมก็ไม่เห็นทางที่เราจะรอดเลย..

 

 

*****

 

อ่านแล้วเม้นด้วยค่า

อย่าลืมไปเม้นเจิมตอนต่อไปด้วยจะได้มาอัพต่อไวๆนะคะ

 

TBC.

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}