ปารารินทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

P7 - ขอโทษนะที่ดูแลไม่ดี

ชื่อตอน : P7 - ขอโทษนะที่ดูแลไม่ดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2563 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P7 - ขอโทษนะที่ดูแลไม่ดี
แบบอักษร

“นายครับ ผมเจอรองเท้าตกอยู่ห่างไปจากจุดนี้ 4 กิโลเมตรครับ” ลูกน้องผมเอ่ยขึ้นก่อนจะยืนรองเท้าข้างหนึ่งให้ผม

“นี่มันของเจด้านี่”เพียงขวัญเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นผมรับรองเท้ามา

“ฉันจะออกตามหาเจด้าเอง กระจายกันให้ทั่ว ตามหาให้พบ”พูดจบผมก็เดินกลับห้องเพื่อไปเอาปืนที่ผมเตรียมมาด้วยก่อนจะกลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง “เพียงขวัญรออยู่นี้ถ้าเจด้ากลับมา ส่งสัญญาให้พวกเราด้วย ห้ามบอกเจเจเป็นอันขาด”ผมหันไปสั่งเพื่อนเธอก่อนจะพากันออกตามหาเจด้า พร้อมกับเพื่อนๆในคณะผม

ผมเดินออกมาได้ประมาณ10กิโลจากจุดที่พบรองเท้าเจด้า หวังว่าคงไม่ไหลไปกับน้ำหรอกนะ ยิ่งว่ายน้ำไม่เป็นอยู่ด้วย อย่าเป็นอะไรนะเจด้าไม่งั้นฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ที่ดูแลเธอได้ไม่ดี

“เจด้า!!!!! ได้ยินเฮียไหม”

“เจด้า!!!!!”ทุกคนต่างพากันส่งเสียงตะโกนเรียกเจด้า แต่ยังไร้เสียงตอบรับ ก่อนผมจะก้มมองดูนาฬิกานี่ก็ตีสามแล้ว เธอยู่ไหนนะเจด้า

 

 

“อืมมมมโอ๊ย” ฉันงัวเงียรู้สึกตัวขึ้นมาก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้น ฉันยังไม่ตายใช่ไหม ทำไมมันมืดไปหมด ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันมานอนอยู่ริมลำธารแบบนี้ ฉันจำได้ว่าฉันไปเอาโทรศัพท์ให้พี่วิตเตอร์นี่ ฉันลุกขึ้นจากน้ำก่อนจะเดินขึ้นฝั่ง ทำไมมันมืดแบบนี้ ทำไมน่ากลัวอ่ะ

“เฮียเจเจช่วยเจด้าด้วย ฮึ เจด้าอยู่ไหนก็ไม่รู้ เจด้าไม่ชอบที่มืดๆแบบนี้เลย ฮึฮือออ”ฉันเดินมาเรื่อยก่อนจะมาหยุดนั่งลงที่โค่นต้นไม้ใหญ่ นี่ฉันเดินออกหรือเดินเข้าไปเรื่อยๆเนี่ย ฉันไม่ชอบกับการอยู่ที่มืดๆแบบนี้ฉันกลัวมันมาตั้งแต่เด็กทุกครั้งที่นอนฉันจะไม่ปิดไฟถ้านอนอยู่คนเดียว

“ใครก็ได้ช่วยเจด้าที ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันกลัว ฮึฮึ”ฉันยังคงนั่งพูดอยู่คนเดียว เนื้อตัวที่เปียกไปด้วยน้ำและอากาศที่เย็นตอนนี้

“เฮียวิต!!!!ได้ยินเสียงเจด้าไหม ฮึ เฮียยช่วยหนูด้วย”ฉันตะโกนออกไปเพื่อจะมีใครได้ยินฉันบ้าง

จู่ๆเสียงนกก็ดังขึ้น ฉันจำได้ว่าถ้านกอันนี้ร้องแสดงว่ามันเห็นผี ไม่เอาอ่ะ

“เฮียยยยฮือออออ เจด้ากลัว พอลล่าๆๆ!!!! ขวัญ!!!!”ฉันยังนั่งตะโกนเรียกชื่อเพื่อนไม่กล้าเดินไปไหนแล้ว มีใครได้ยินฉันไหม มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ก่อนฉันจะตัดสินใจเดินออกจากตรงนั้นและเดินย้อนไปตามลำธาร ฉันตัดสินใจเดินมาได้น่าจะประมาณชั่วโมงกว่าแล้วนะ

“โอ๊ยยยยเหยียบอะไรเนี่ย”ฉันเดินไปด้วยเท้าเปล่าก็จะเหยียบเข้ากับกิ่งไม้แหลม ก่อนจะทรุดตัวนั่งลง เป็นแผลลึกเลยฉัน อ๊ากกอย่างแสบ ทำไมต้องมาซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ด้วยว่ะ

“เจด้า!!!!!!” เสียงงใคร ใครเรียกฉัน ฉันรีบหันไปตามเสียง

“เจด้า ได้ยินเฮียไหม!!!!”เสียงพี่วิตเตอร์นี่ ใช่ไหมฉันหูไม่ฝาดใช่ไหม

“เฮียยยยเจด้าอยู่ตรงนี้ ฮึอืออออ”ยิ่งได้ยินเสียงเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ มันทำให้ฉันถึงกับน้ำตาไหลออกมา ใช่เขาใช่ไหม มีคนมาช่วยฉันแล้วใช่ไหม

“เจด้า!!”ฉันหันไปมองตามเสียง ก่อนจะเห็นร่างสูงวิ่งมา

“เฮียยยช่วยเจด้าด้วย ฮือออ” พี่วิตเตอร์วิ่งเข้ามากอดฉันอย่างรวดเร็ว มันทำให้ฉันยิ่งร้องไห้กว่าเดิม “เจด้าเจ็บ เจด้ากลัวววฮือออ”

“เฮียขอโทษ”พี่วิตเตอร์ยังคงกอดฉันไว้แน่นเขาเอ่ยขอโทษฉันด้วยเสียงที่สั่น ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

“เจด้า!!!!”และเสียงของพอลล่าก็ตามมา “แกเป็นไรไหม แก ฮึฮืออ”และอิเจ๊ก็ร้องไห้ออกมา ผู้ชายอะไรร้องไห้ว่ะ ฉันไม่พูดอะไรก่อนพี่วิตเตอร์จะอุ้มฉันขึ้น และฉันก็ซบลงไปที่อกอุ่นๆของเขาที่ตอนนี้ฉันได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแรงมาก

เดินมาได้สักพักพี่วิตเตอร์ก็หยุดพัก ก่อนจะหันหลังมาให้ฉันขึ้นหลังเขา เขาเป็นหวงฉันเหรอ เขาตามหาฉันมาทั้งคืนใช่ไหม ฉันซบลงไปที่ไหล่เขา

“ขอบคุณที่ตามหาหนูนะ”ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ทั้งกลัว ทั้งดีใจ พี่วิตเตอร์ไม่เอ่ยอะไรก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไปจนมาถึงหมู่บ้าน ก็ตะวันขึ้นแล้ว

“นายครับ”และลูกน้องเขาที่กรูเข้ามาและเพื่อนฉัน

“เตรียมรถ ฉันจะพาเจด้าไปโรงพยบาลและกลับกรุงเทพ”พี่วิตเตอร์ไม่คุยกับใคร ก่อนจะพาฉันไปขึ้นรถทันที

“เฮียยยย”ฉันพูดได้แค่นั้นก่อนจะเงียบไว้ สายตาที่ยากเกินคาดเดาของพี่วิตเตอร์ มันดูนิ่งและฉายแววอันตรายมาก ทำไมใจฉันมันหวิวแบบนี้ เขาว่างฉันลงในรถ ก่อนจะเดินกลับไปเอาของที่ห้องพักของฉันและเขา เพียงขวัญและพี่ประธานเลยเดินเข้ามา

“เจด้า แกไม่เป็นไรใช่ไหม ฮือออ”และเพียงขวัญก็ร้องไห้ออกมา “แกรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแกแค่ไหน เจด้า”

“เจด้าไม่ต้องห่วงนะ กลับไปพักเถอะเดี๋ยวที่นี่พี่จัดการให้เอง พี่ขอโทษนะที่ดูน้องๆไม่ดี”และพี่ประธานคณะก็เอ่ยขึ้น

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง”ฉันยกมือขึ้นขอโทษพี่ประธาน ก่อนพี่วิตเตอร์จะเดินกลับมา

“ไปออกรถ”พี่วิตเตอร์เดินขึ้นรถมาด้วยเสียงหน้าเครียด ก่อนจะหันมาทางฉัน “เจ็บมากไหม”เขาเปลี่ยนน้ำเสียงจากเมื่อกี้เป็นอ่อนลง

“เจ็บค่ะ”ฉันตอบเขาออกไป ดีที่พี่วิตเตอร์ใช้ผ้าพันเท้าฉันไว้ก่อนหน้านี้ทำให้เลือดมันหยุดไหลแล้ว

 พี่วิตเตอร์ไม่เอ่ยอะไรต่อจากนั้นเขาดึงฉันเข้าไปกอดและนั่งเงียบตลอดทาง เขาไม่ได้พาฉันไปโรงพยาบาลแต่อย่างได้แต่พามาสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ เขาให้ลูกน้องและหมอแสตนบายรอเลย ก่อนเขาจะพาฉันกลับกรุงเทพ คือรวยเวอร์มากเครื่องบินส่วนตัว หมอพิเศษ

 

 

ณ คฤหาสน์วิตเตอร์

หลังจากที่พบเจอเจด้าที่กลางป่า ตอนนั้นผมใจผมหายวาบเลย ใบหน้าที่เปอะเปื้อนม่อมแม่มไปด้วยคาบฝุ่นและน้ำตา ไหนจะเท้าที่เป็นแผลไหลเป็นทาง ผมแทบอยากจะเป็นบ้าที่เห็นสภาพเจด้าแบบนั้น ผมได้แต่โทษตัวเองที่ดูแลเธอได้ไม่ดี แล้วผมจะมีหน้าไปเจอกับเจเจมันได้ไง ผมพาเธอมาส่งที่ห้องนอน ก่อนจะให้แม่บ้านมาดูแลเธอ

“ไปสืบมาว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด”ผมเดินลงมาข้างล่างก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องผมต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่

“นายค่ะ คุณเจด้าไม่ยอมทานยาค่ะ”แม่บ้านเดินลงมาจากข้างบนก่อนจะเดินมารายงานผม ทำไมดื้อแบบนี้นะ

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง” พูดจบผมก็ลุกเดินไปข้างบนอีกครั้งก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูเดินเข้าไปก่อนเห็นร่างบางนอนอยู่ ผมเลยเดินไปนั่งลงข้างๆเธอ

“ทำไมไม่ยอมทานยา”ผมเอ่ยขึ้นเพราะรู้ว่าเธอแกล้งหลับ คงกลัวผมจะบังคับสินะ

“หืมมมมรู้เหรอว่าหนูไม่ได้หลับ”เจด้าลืมตาขึ้นถามผม ผมไม่ตอบแต่กลับจ้องหน้าเธอ “ก็เจด้าไม่ชอบนี่ เฮียเจเจไม่ได้บอกเฮียไว้เหรอ” เธอย้อนถามผมอีกครั้ง ก่อนผมจะส่ายหัวไปมา เด็กไม่รู้จักโตจริงๆ

“ถ้าไม่กินแล้วมันจะหายเหรอแผล”ผมพูดพร้อมมองไปที่เท้าของเธอที่ถูกพันไว้

“หาย เดี๋ยวมันก็หาย”

“เจด้า”

“เฮียดุอ่ะ”เจด้าทำท่าง้อแง้เป็นเด็กก่อนผมจะลุกขึ้นไปหยิบยาและน้ำมายื่นให้เธอ เธอเงยหน้ามองผมก่อนจะรับยาไปแต่โดยดี หึ ชอบให้บังคับ

“ที่นี้ก็นอนพัก”พูดจบผมกำลังจะเดินออกไป แต่เธอกลับดึงเสื้อผมไว้

“อยู่กับเจด้าก่อนได้ไหม”เจด้าเอ่ยด้วยแววตาเหมือนหวาดกลัว ก่อนผมจะนั่งลงไปตามเดิม

“หืมมม นอนเถอะเฮียไม่ไปไหนหรอก”เมื่อได้ยินแบบนั้นเจด้าก็ขยับลงตัวลงนอน ส่วนผมก็กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างเธอ เจด้าไม่ยอมปล่อยมือออกจากเสื้อผม เธอกำมันไว้แน่น หึ ที่แบบนี้กลัว ไอ้เหล้ากับเบียร์นี่สู้ตายนะเรา

ผมเอื้อมมือไปลูบหัวเจด้าเบาๆ ทำไมผมถึงห่วงเธอได้มากขนาดนี้ ทั้งที่ไม่เคยห่วงใครมาก่อน ผมทั้งห่วง ทั้งหวง และทั้งกลัว กลัวว่าถ้าผมรักเธอ ผมจะทำให้เธอต้องเจ็บ ผมไม่กล้าจะรักเธอได้หรอก ผมนั่งมองร่างบางข้างๆผม เธอยังมีอนาคตที่ดีอีกไกล ดีกว่าต้องมาใช้ชีวิตที่อันตรายอยู่กับผม ผมจึงพยายามที่จะปากร้ายใส่เธอ แม้ผมจะอยากอยู่ใกล้ๆเธอแค่ไหนก็ตาม ผมคงหลงรักเด็กคนนี้แล้วสินะ

ผมก้มลงจูบหน้าผากเจด้าเบาๆก่อนห่มผ้าให้เธอ และซุกตัวเองลงไปในผ้าห่มของเธอ ผมคงต้องนอนห้องนี้ใช่ไหม เล่นจับเสื้อผมไม่ปล่อยแบบนี้ ทำตัวเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะเจด้า

 

 

 เช้าวันต่อมา

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทับตัวผมไว้ ก่อนผมจะมองไปที่แขนของเจด้า เจด้านั้นเองที่นอนกอดผมอยู่ ตัวเล็กๆทำไมแขนหนักแบบนี้ ผมมองไปที่ใบหน้าที่ดูมีเสน่ห์ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ ก่อนจะมองไล่ลงไปเรื่อยๆ

0-0

เชี้ยยยยยยยย นมมมมมมมม

ผมรีบหันหน้าหนีทำที หืมมมทนไว้วิตเตอร์มึง พุทโธ ธัมโม สังโฆ โอ้วววววในขณะที่ท่องบทสวดอยู่ยัยนี้ก็เหมือนจะนอนดิ้นไปไหม เธอเอาขาพาดมาที่เอวผม อืมมมมขาวมาขาเนี่ย ใครบอกให้ใส่ชุดนี้นอนว่ะ ก่อนผมจะสะกิดเธอเบาๆ

“เจด้า เช้าแล้ว”ขยับครับ ก่อนจะหันหลังให้ผม 0-0 หลังยังเนียนอ่ะ ไม่ไว้แล้วโว๊ยยยย

ปัง!!!!!!

“0-0 เฮียเป็นไร”เสียงเจด้าเอ่ยถามขึ้นเมื่อผมปิดประตูห้องน้ำดังสนั่น

“ปะ เปล่า จะเข้าห้องน้ำ”ผมร้องบอกออกไป ตอนนี้น้องชายผมตื่นเต็มที่แล้ว เจด้าๆๆอ๊ากกกกก เมื่อทำอะไรไม่ได้ผมต้องช่วยตัวเองไปก่อนล่ะกัน ผมใช้เวลาในห้องน้ำเป็นชั่วโมงก็ยังไม่เสร็จ

ก๊อกๆ

“เฮียขา หนูจะเข้าห้องน้ำ”เสียงเจด้ามาเคาะประตูห้องน้ำ ก่อนจะเอ่ยออกมา โอ๊ยยิ่งได้ยินเสียงผมก็จะคลั่งแล้ว

“เสร็จแล้วๆ อาๆๆๆ”และผมก็ทำธุระของผมเสร็จสักที ตายละมึงเผลอครางออกมา

ก๊อกกกกกกกกกกก

“เฮียทำอะไรในห้องน้ำ เปิดนะ!!!”เสียงเจด้าร้องผ่านมา บ้าเหรอบอกเธอก็ว่าฉันโรคจิต เสร็จแล้วๆ

เอี๊ยดดด

“0-0”ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมา หืมมมนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ทำไมมันสั้นแบบนี้

“ -//////-“ ก่อนจะเห็นหน้าเจด้าทำตาซะโตเลย ก่อนผมจะก้มลงมองตามเธอ ตายละมึงไม่หด

“ฮะ..เฮีย...กลับห้องก่อนนะ”พูดจบผมก็รีบวิ่งออกไปทันที หื่นจนนายอายไหมวิตเตอร์เอ๊ยยย

หลังจากพากันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็เดินเข้ามาในห้องเจด้าอีกครั้ง พยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุด เอาว่ะวิตเตอร์สู้ตาย พอผมเดินเข้าห้องไปก่อนจะเห็นเธอที่นั่งหันหน้ามาทางประตูอยู่แล้ว เจด้าเอาแต่จ้องเป้าผม หรือผมคิดไปเองไหม

“มองไร” ผมถามออกไปก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

“ออ เปล่าค่ะ”เจด้าตอบออกมาก่อนเสหน้าไปมองทางอื่น

“ไปเดินเล่นไหม เฮียจะพาไป”ผมถามเธอออกไปอีกครั้ง ไม่อยากให้อยู่แต่ในห้อง อยากให้เธอลืมเรื่องที่เกิดขึ้น

“เดินไม่ถนัดอ่ะเฮีย”เธอตอบออกมาพร้อมกับทำตาอ้อนๆมาทางผม ดูชุดที่ใส่ สายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น หืมมอ่อยเก่งนะเรา

“มา ลุก”ผมเดินไปข้างๆเธอก่อนจับมือเธอให้ลึกขึ้น ก่อนร่างบางจะเซเล็กน้อย

“เฮียจับดีๆสิ จะล้มนะ”เธอเงยหน้ามาเอ็ดผมเล็กน้อย หึ น่าแกล้งจริงๆเด็กคนนี้ ก่อนผมจะพยุงเธอให้เดินลงมาข้างล่าง

“ตายแล้วลูก นั่นเป็นอะไร”จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หลังจากที่เห็นผมพยุงเธอลงมาจากข้างบน แม่ผมเองแหละนานๆทีนางจะมาบ้าน ไม่ใช่ไรหรอกคือพ่อกับแม่ไม่ค่อยถูกกันด้วยความที่พ่อเป็นมาเฟีย แต่แม่เป็นครู ทำให้แม่ผมงอลพ่ออยู่บ่อยๆที่ไม่ยอมเลิกเป็นมาเฟีย แถมยังยกกิจการเกี่ยวกับมาเฟียให้ลูกชายคนเดียวของเธออย่างผม ทำให้แม่จะไปๆมาๆอยู่บ้าน แต่ก่อนหน้านี้ผมก็บอกท่านไว้แล้วล่ะว่าเจด้าจะมานอนที่บ้าน แม่ก็ไม่ว่าอะไร เพราะแม่ผมกับแม่ของเจด้าสนิทกัน

“ออ อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะอาจารย์”เจด้าตอบแม่ผมออกไป เป็นทางการซะเหลือเกิน แม่ก็เหมือนมาได้เวลาเนาะ จะปล่อยให้อยู่กันสองคนหน่อยก็ไม่ได้

“ทำไมไม่ดูน้องดีๆล่ะวิตเตอร์”เอ้า นั่นไง ว่าแล้ว

“ดูแลดีอยู่ครับ ก็ตั้งแต่กลับมาก็ยังคลุกอยู่ด้วยกันเนี่ย ยังไม่ไปทำการทำงานเลยเนี่ย”ผมตอบแม่ผมออกไปก่อนท่านจะมองหน้าผมเหมือนจับผิด

“อย่าให้รู้นะ”แม่ชี้หน้าผมก่อนจะหันไปคุยกับเจด้าต่อ รู้อะไรของแม่

“ถ้างั้น ผมฝากเจด้าก่อนนะครับ ผมจะเข้าบริษัท”ผมพาเจด้าไปนั่งก่อนจะเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นแม่ของผม

“ได้สิ เดี๋ยวแม่ดูน้องเอง”แม่เอ่ยขึ้นพร้อมอ่านหนังสือต่อ

“อยู่ได้นะ”ก่อนผมจะหันไปถามเจด้า แต่เธอกับส่งสายตาอ้อนวอนมา เฮ้ยยยยยย “งั้นไปเปลี่ยนชุด”ยังไม่ทันที่เธอจะตอบคือเห็นหน้ารู้เลย คงไม่อยากอยู่กับแม่ผมสินะ

“อ้าวจะไปไหนลูก”แม่ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ

“เดี๋ยวผมเอาเจด้าไปด้วยดีกว่า ขอตัวพานางขึ้นไปแต่งตัวก่อนนะครับ” พูดจบผมก็หันไปมองเธอที่ส่งยิ้มแป้นมา เมื่อกี้ล่ะหน้าง้อเชียว ก่อนผมจะพาเธอเดินขึ้นไปข้างบนและผมก็แยกไปแต่งตัว

ผมขับรถออกมาได้พักหนึ่ง ก่อนผมจะเริ่มบ่นให้คนข้างๆ

“ทำไมไม่แต่งตัวให้มันมิดชิดกว่านี้ ไปบริษัทนะไม่ใช่ไปผับ แต่ตัวอย่างกะจะไปอ่อยใคร”ผมบ่นไปขับรถไป ดูใส่มาได้ไงเดรสสั้นเกาะอก ขนาดขาเดี้ยงอยู่นะนั้น

“ก็อ่อยเฮียไง”เจด้าโน้มลงมาก่อนจะพูดขึ้น ไม่ต้องก็ได้มั้ง ทุกวันนี้ก็ทรมานจะแย่แล้วเนี่ย

“หึ ระวังไว้เถอะ สักวันจะเจอเข้า”ผมบอกออกไปแต่ไม่มองเธอ

“หนูจะรอนะ555”เธอเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์ขัน ยิ้มได้แบบนี้หายแล้วสินะ

“เอาคืนนี้เลยไหม”ผมยังคงถามกวนเธอออกไป ก็เหมือนเธอจะกวนผมกลับนั่นแหละ อย่ามาเล่นกับสายหื่นอย่างผมนะ ผมไม่เลือกเวลาและสถานที่นะ

“ได้เหรอ???” นั่นไงมีย้อน

“หืม จะทำให้ดู”ผมตอบออกไปก่อนได้ยินเสียงหัวเราะจากคนข้างๆ

“คริ คริ”หึ ขำไปเถอะเดี๋ยวไม่นานจะขำไม่ออก ผมไม่หยุดต่อปากต่อคำกับเธอก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถเข้าบริษัท ก่อนเหล่าบอดี้การ์ดจะพากันวิ่งมาเปิดประตูรถให้ผมกับเจด้า ก่อนยัยนั้นจะกะโผกกะเผกเดินลงจากรถ ก่อนผมจะเดินไปข้างๆและยื่นแขนไปให้เธอจับ

“ไปได้ไหม”ผมถามด้วยความเป็นห่วง ชุดช่างไม่เข้ากับรองเท้าแตะซะเลย5555

“ก็พอได้ค่ะ”และเธอก็เอื้อมมือมาจับแขนผมก่อนผมจะพาเธอเดินเข้าไป “โหหหทำใหม่ใหญ่ขนาดนี้”เจด้าเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น ก่อนผมจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอ

“บริษัท หรือ ของฉัน”

“0-0 โหเฮีย ทะลึ่ง กล้ามาก”เธอหันมาทำตาโตใส่ผมก่อนจะเอ่ยออกมา ไม่ทะลึ่งก็ไม่ใช่ผมแล้วสิ ผมแสยะยิ้มใส่เธอก่อนจะเดินเข้าลิฟท์และไปที่ห้องทำงานผม

“นั่งรอตรงนี้แล้วกัน เฮียดูงานก่อน”ผมพาเธอมานั่งที่โซฟาในห้องทำงานผม ที่เป็นกระจกใส สามารถมองเห็นวิวทั่วทั้งกรุงเทพ

“วิวสวยอ่ะ”เจด้าลุกขึ้นกระโดดไปยังกระจก “แต่ดูแดดแล้ว คงร้อนหน้าดู”พูดจบก็กลับมานั่งตามเดิมอะไรของเขา

ก๊อกๆ ก่อนจะมีเสียงเคาะประตู

“บอสค่ะ มีคนมาขอพบค่ะ”

“ใคร”ผมเงยหน้าถามเลขาผม วันนี้ผมไม่ได้นัดใครนี่

“คุณพัดชา ลูกสาวรัฐมนตรีค่ะ” ผมพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองเจด้าที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

“สวัสดีค่ะ พี่วิตเตอร์”เธอเดินเข้าในห้องผมก่อนจะเอ่ยขึ้น “อ้าวเจด้าก็อยู่ที่นี้ด้วยเหรอจ๊ะ”รู้จักกันเหรอ

“มีธุระอะไร”ผมเอ่ยถามขึ้นก่อนที่เธอจะไปทำให้เจด้าโกรธ

“ออ พอดีคุณพ่อให้เอากระเช้ามาให้พี่วิตเตอร์อ่ะค่ะ”เธอเอ่ยขึ้นก่อนเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับวางกระเช้าลงบนโต๊ะ

“งั้นฝากขอบคุณท่านด้วยนะครับ” ผมเอ่ยออกไปก่อนจะเหล่ตาไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาที่ทำหน้ามุ้ยอยู่ เป็นอะไรของเขา

“แล้ววันนี้พี่วิตเตอร์ว่างไหมค่ะ พอดีพัดชาว่าจะไปเลี้ยงขอบคุณหน่อยที่วันนั้นพี่พยุงพัดชาไว้”เธอเอ่ยออกมาก่อนทำเป็นเอาเอามือเท้าโต๊ะผมทำให้หน้าอกเธอล้นออกมาเล็กน้อย หึ

“ไม่ว่าง!!!!”ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ ยัยเจด้าก็ตอบขึ้นก่อนผม

“แล้วเจด้ารู้ได้ไงว่าพี่วิตเตอร์ไม่ว่าง”เธอยังคงปั้นหน้ายิ้มเอ่ยถามเจด้าต่อ

“ก็มีเรื่องอะไรของผัวววววววว ที่เมียไม่รู้ล่ะ” ไม่พูดเปล่าเจด้าเดินกระเผกเข้ามานั่งตักผม เธอเน้นย้ำคำว่าผัวววเลยนะ หึงเหรอ หรือยังไง

“งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้นะคะพี่วิตเตอร์”เธอยังคงหันมาชวนผมอีกครั้งก่อนผมจะส่งยิ้มอ่อนๆไปให้เธอ “งั้นวันนี้พัดชามีธุระต่อขอตัวนะคะ”เธอเอ่ยออกมาก่อนจะขยิบตาใส่ผม ก่อนจะเดินออกไป

“เฮียยไม่ยิ้มให้มันทำไม ไม่รู้เหรอว่ามันอ่อย”เจด้าลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาว่าให้ผม รู้ ทำไมจะไม่รู้

“ไม่รู้นิ”ผมแสร้งตอบออกไปก่อนจะหันไปสนใจเอกสารข้างหน้า

“มิน่า ทำไมหนูอ่อยเฮียไม่เคยได้ ไม่มีเซ่นต์นี่เอง ชิ”พูดจบเธอก็สะบัดเดินกลับไปนั่งที่เดิม นี่ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าที่ผ่านมาคืออ่อยตลอด

“เดี๋ยวจะทำให้สมหวังสักวันล่ะกัน”ผมเอ่ยออกไปเรียบ ก่อนเธอจะตอบกลับมา

“สัญญาแล้วนะ”เธอเอ่ยกลับมา นี่คิดไหมพูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง ทำไมเป็นผู้หญิงแบบนี้

 

*****

เจด้าคืออ่อยมากค่ะแม่ หวงแรง ตรงกว่านี้มีไหม

ฝากเมนให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น