รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

เหตุผลที่มาเจอ

ชื่อตอน : เหตุผลที่มาเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 99

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหตุผลที่มาเจอ
แบบอักษร

การที่วีรวัฒน์จากไปเธอไม่ได้ดีใจ แต่ก็ต้องบอกว่าเธอรู้สึกเหมือนได้รับอิสระ การที่ไม่มีเขาทำให้เธอไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่เวลาที่คิดถึงคนรักเก่า แต่การจะไม่คนใหม่ไม่เคยอยู่ในหัว ที่พ้นมาได้ก็บุญหนักหนาเพราะฉะนั้นจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเด็ดขาด 

เมื่องานเริ่มกันภัยก็ต้อนรับแขก วรุณายืนอยู่ในมุมเงียบๆ เธอไม่ชอบออกงานแบบนี้ เธอชอบที่จะอยู่กับคนที่เธอคุ้นเคย คุยด้วยแล้วสนุก เธอคุยกับลูกค้าได้เพราะมีจุดมุ่งหมายในการทำงาน แต่คุยกับคนที่ไม่ค่อยรู้จักไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัดถึงเธอจะเข้ากับคนง่ายก็เถอะ กันภัยให้คนไปตามหญิงสาวมาเพราะอยากแนะนำให้รู้จักลูกค้าใหม่ๆ แต่ก็เลือกแล้วว่าคนที่แนะนำมีครอบครัวหรือคู่หมายแล้วเพราะเขาไม่อยากเพิ่มคู่แข่งให้ตัวเองโดยไม่จำเป็น ระหว่างยืนรับแขกอยู่กับกันภัย เมฆาก็เดินเข้างานมาแล้วก็เข้ามาทักกันภัย วรุณากำลังงงเพราะเมฆาไม่น่าเกี่ยวกับงานนี้ กันภัยคิดว่าเธอคงสงสัยเลยบอกว่าเขาถูกชะตากับเมฆาเลยเชิญมาร่วมงานด้วย แล้วก็เป็นการโฆษณางานให้เธอด้วย เธอได้แต่พยักหน้ารับ สวัสดีเขาไปอยู่คุยสักครู่แล้วขอตัวกับกันภัยว่าจะไปดูงานอีกนิดหน่อย เมฆารู้ว่าเธอตั้งใจหลบหน้าเขา เพราะหลังจากนั้นเห็นเธอแค่ก็ไปยืนหลบอยู่มุมหนึ่ง วรุณาโทรนัดแนะวาสนาให้มารับตอนใกล้เลิกงานเพราะเธอมารถทีมงาน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอจึงเดินออกมาพักข้างนอก จำได้ว่าโรงแรมนี้มีสวนหย่อมจึงเดินมุ่งไปสูดอากาศข้างนอก ไม่อยากเห็นหน้าใครบางคนที่ทำให้ใจสั่นและปวดแปลบทุกครั้งเมื่อคิดถึงความหลังครั้งเก่า เธอไม่ขวนขวายแต่โชคชะตาช่างเล่นตลกให้เขาเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเธอ  

เมฆาเห็นเธอเดินออกมาคนเดียว จึงตามออกมาตั้งใจจะพูดเรื่องพบเจ้าสัว  

“คุณวรุณา” เธอหันขวับ หัวใจเต้นรัวเพราะจำเสียงได้ว่าใคร 

“คุณเมฆา” เธอเอ่ยชื่อเขากลับ เมื่อไม่มีอะไรจะพูดจึงหลุดปากไปว่า 

“ไม่อยู่ในงานล่ะคะ”  

“แล้วคุณล่ะ”  

“ก็ดูทุกอย่างเรียบร้อยดี ก็เลยออกมาสูดอากาศหน่อยน่ะค่ะ เพราะวันนี้อยู่ในห้องนั้นทั้งวัน”  

“ทั้งวัน?”

“ค่ะ พอดีมาคุมงานด้วยน่ะค่ะ เผื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้ปรับแก้ได้”  

“คุณต้องคุมงานอย่างนี้ทุกงานหรือ”  

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้างานใหญ่มากๆ ก็ไม่อยากปล่อย คุณกันภัยก็เป็นลูกค้ารายใหญ่ อยากให้ทุกอย่างราบรื่นน่ะค่ะ”  

“อ้อครับ” เงียบไปสักครู่เขาจึงคิดว่าอยากพูดให้จบๆ จึงต่อว่า 

“ผมมีเรื่องจะให้ช่วย”  

'ช่วย? ' หญิงสาวทำหน้างง เขาจะขออะไรเธอ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ หรือจะขอไม่ให้เปิดเผยเรื่องของพวกเธอกับใคร ซึ่งจริงๆ แล้วไม่จำเป็นเพราะเธอไม่เคยคิดจะพูดอยู่แล้ว

“ผมมีเรื่องที่จะต้องพบเจ้าสัว ได้ยินว่าคุณเป็นคนที่ค่อนข้างสนิทกับท่าน ถ้าผมจะรบกวนให้คุณนัดให้จะได้ไหม”

“พบคุณป๋าหรือคะ” เธอมึนงง ขมวดคิ้ว ถามออกไปด้วยเสียงสูง 

“ขอทราบเหตุผลในการเข้าพบค่ะ”  

“ผมต้องการซื้อที่ผืนหนึ่ง มันเป็นของเจ้าสัว ก็เลยต้องการจะคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว”  

“ทำไมไม่โทรไปที่บริษัทท่านล่ะคะ น่าจะสะดวกกว่า”  

“ลองแล้ว แต่ท่านไม่รับนัด มีคนแนะนำว่าถ้าคุณช่วยอาจจะง่ายขึ้น” เขาบอกตรงๆ  

วรุณาอึ้งไป คิดอะไรไม่ออก ตอนนี้สิ่งที่สงสัยว่ามันเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจที่ได้พบกันอีกครั้งแวบกลับเข้ามาอีก 

“ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ผมจะหาทางอื่น” เมฆาเห็นเธอเงียบไป จึงบอกอย่างสุภาพ  

“ถ้าคุณบอกฉันตามตรง ฉันจะนัดให้ค่ะ” วรุณาสูดหายใจลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เสียงสั่น หยุดพักหนึ่งจึงพูดออกมาได้ 

“ที่คุณมาติดต่อบริษัทเราให้ทำงานให้ เพราะเรื่องนี้หรือเปล่าคะ” เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขา เมฆาซึ่งไม่คิดจะโกหกจึงแค่พยักหน้า  

วรุณาหันกลับไปมองฟ้าที่มีดาวสุกใส แต่ใจเธอกลับหมองหม่น แล้วตอบเขาบังคับไม่ให้ก้อนสะอื้นเจือกับสิ่งที่จะพูด เสียงที่เขาได้ยินจึงเฉยชา เย็นเยียบ 

“ฉันขอรายละเอียดเรื่องที่ผืนนั้นละกันค่ะ แล้วจะลองคุยให้ แต่ไม่รับปากนะคะว่าจะได้พบท่านหรือเปล่า”  

“ขอบคุณ” พอเห็นแบบนั้น เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร แย่ที่ใช้เธอ หรือ มันก็แค่งานที่เขาต้องทำให้สำเร็จ 

เธอหันกลับมาหาเขา หน้านิ่งเรียบ เสียงออกห้วน 

“เรื่องงานที่นำเสนอ ฉันไม่อยากให้เอามาปนกับเรื่องนี้ ถ้าคุณเมฆาเห็นว่างานเราไม่ดีพอก็ขอว่าไม่ต้องเลือกทางไวท์คลาวด์” เธอไม่อยากได้ชื่อว่าติดสินบน 

“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอก อีกอย่างคนที่ตัดสินใจก็ไม่ใช่ผม เรามีคณะกรรมการ คุณไม่ต้องเป็นห่วง” ถึงแม้เขาจะช่วยเธอโดยการแนะนำให้เปลี่ยนบางอย่างตอนที่ไปหาเธอให้นำเสนอให้ดูก่อนเข้าประชุม แต่สุดท้ายการตัดสินใจอยู่ที่โรมานอฟ เพราะครั้งนี้แขกที่โรมานอฟเชิญมาเป็นคนสำคัญมาก ตอนแรกนายเขาจะจ้างบริษัทออร์แกไนซ์ที่จัดงานระดับโลกซะด้วยซ้ำ แต่เขาบอกว่าบริษัทในไทยทำงานได้ง่ายและสะดวกกว่า ติดต่องานก็ง่ายกว่า 

“ขอบคุณค่ะ” วรุณากำลังจะหันหลังกลับไปห้องจัดเลี้ยง 

“เดี๋ยว ผมยังไม่มีนามบัตรคุณเลย วันก่อนที่บริษัทเราก็ไม่ได้แลกนามบัตรกัน” เขาพูดพร้อมยื่นนามบัตรเขาให้เธอ เธอจึงหยิบนามบัตรในกระเป๋าแล้วส่งให้เขา ปลายนิ้วแตะกันไฟฟ้าแล่นปลาบจากจุดสัมผัสไปถึงหัวใจแต่ตรงนั้นออกจะมืดเขาจึงไม่ได้เห็นว่าเธอหูแดง เธอรับนามบัตรมาด้วยท่าทีเรียบเฉย ผิดกับใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แค่สัมผัสปลายนิ้วเธอยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วเขาล่ะรู้สึกอะไรบ้างไหม 

--------------------------------------------------------------------------- 

คนเราคบกันด้วยผลประโยชน์ พี่เมฆ โหดร้ายไปหรือเปล่า  

ความคิดเห็น