ฮะนะชิ

เมื่อผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งยกยอตนว่าสมควรเป็นผู้ครองโลก ผู้ไม่เห็นด้วยจึงต้องขัดขวางแผนการวินาศกรรมนั่นให้ได้! นิยายโปรเจกต์ความร่วมมือระหว่างจีนและญี่ปุ่นครั้งแรกของโลก! (อัพวันละตอน จ.-ศ. 15.00 น. , ส.-อา.และวันหยุด 11.00 น.)

ชื่อตอน : บทที่ 2-5

คำค้น : นิยายญี่ปุ่น นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ ศึกเดิมพันคนเหนือโลก แฟนตาซี ไซไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2-5
แบบอักษร

เก๋าเดินออกมาจากร้าน แล้วรู้สึกเคว้งไปชั่วขณะ เขาพยายามนึกถึงฉากในภาพยนตร์แนวสืบสวนที่เคยดูเมื่อสมัยก่อน ถ้าเป็นในหนัง หลังจากที่ตัวเอกยื่นรูปแล้วไถ่ถามจนเสร็จก็จะออกตะลอนเดินไปในเมือง หลังจากนั้นเบาะแสก็จะวิ่งเข้ามาหาเองนี่ ใช่ไหม? แต่ว่าในความเป็นจริงมันจะแตกต่างได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ? 

เก๋าคิดจะใช้พลัง ‘จิตจักรกล’ อีกครั้ง แต่พอนึกถึงความขมขื่นจากเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้เขาล้มเลิกความคิดนั้นไป 

จนสุดท้าย เขาก็เลือกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา 

“ฮัลโหล บรูโน่!” 

“มีข่าวดีหรือเปล่า?” 

“เอาเป็นข่าวดีแบบว่าผมยังไม่ได้โดนจับข้อหาหลอกลวงเป็นไง? นี่ผมไม่ไหวแล้วนะ ผมบอกไปตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม! ว่าผมน่ะซื่อในระดับที่โดนสปอยล์ตอนจบของนิยายสืบสวนก็ยังไม่เข้าใจน่ะ! แล้วทำไมถึงยังให้ผมทำงานนี้อีกล่ะ? ตอนนี้ก็ไม่รู้แล้วด้วยว่าจะตามหาคิมยังไง!” 

“นายไม่ลองใช้ ‘เขา’ ดูล่ะ?” 

“ก็แล้วทำไมต้องเป็น ‘เขา’ ด้วยล่ะ?” 

เก๋าระเบิดอารมณ์โกรธออกมาทั้งๆ ที่ไม่รู้ทำไมตัวเองถึงโกรธ 

“ก็ใช่น่ะสิ ‘เขา’ น่ะเก่งกว่าผม ดีกว่าผมไปเสียทุกอย่างเลยนี่ เพราะอย่างนั้น ‘เขา’ ถึงเหมาะสมที่จะเป็นพวกพ้องของพวกนายมากกว่าผมใช่ไหม! ให้ผมหายไปจะดีกว่าใช่ไหม?” 

หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก บรูโน่ก็เปิดปากขึ้น 

“ฉันขอโทษ แต่ ‘เขา’ ก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวนายไม่ใช่เหรอ?” 

“ไม่รู้สิ ผมรู้สึกหัวร้อนไปหน่อย มันจะมีใครกันที่อิจฉาตัวเอง… ผมนี่ชักจะไปกันใหญ่แล้วว่าไหม? แต่ผมน่ะไม่ว่ายังไงก็...” 

เสียงเตือนสายเข้าดังขึ้นมาจากฝั่งของบรูโน่กลางคัน 

“โทรศัพท์จากคิม! ฉันกดรับสายนะ!” 

เก๋าได้ยินเสียงฟังดูรีบเร่งของคิมจากอีกฝั่งของสาย 

“ผมโดนทำร้าย! รีบมาช่วยเร็วเข้า!” 

“นายอยู่ที่ไหน?” 

“ถนนเคมปินส์หมายเลขห้า ไม่สิ หก...” 

“ฮัลโหล?” 

เสียงที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงดังตื๊ดๆ ของสัญญาณว่าปลายสาย ‘กำลังพูด’ เท่านั้น 

“รีบไปเร็วเข้า!” 

บรูโน่ตะโกน 

“ฉันหากล้องวงจรปิดแถวนั้นไม่เจอ ฝากนายด้วย!” 

เก๋าตัดสายแล้วรีบพุ่งตัววิ่งออกไป แต่ก็ต้องหยุดชะงัก 

“แล้วถนนเคมปินส์มันอยู่ตรงไหนล่ะ เวรเอ๊ย!” 

เขามองไปรอบๆ แต่ตรงนั้นก็แทบจะไม่มีรถวิ่งผ่านเลย พอมีมาก็จะวิ่งผ่านไปอย่างเร็ว สายตาของเก๋าหยุดอยู่ที่รถสีดำตรงถนนฝั่งตรงข้าม เขาปรี่ตัวเข้าไปตรงนั้นอย่างไม่คิดชีวิต 

“ขอโทษทีนะแต่ช่วยพาผมไปส่งที่ถนนเคมปินส์เลขหกที! เดี๋ยวผมให้นี้ตอบแทนนะ!” 

เก๋าชูธนบัตรหลากสีสันบนมือแกว่งไปมาพร้อมกับพูดตะโกนเสียงดัง 

“คิดว่าช่วยๆ กันเถอะน่า! ผมขอร้อง!” 

คนขับรถหันไปมองฝั่งตรงข้ามของรถ ในตอนนั้นเองเก๋าถึงได้รู้ว่ามีใครบางคนอยู่ที่ข้างรถ 

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” 

เก๋ามองคาเรนด้วยสายตาที่พิศวง 

“ต้องการกองหนุนไหม?” 

“ใช่ ผมอยากจะไปถนนเคมปินส์หมายเลขหก เดี๋ยวนี้เลย!” 

เก๋าตะโกนไปยังคนขับ 

“ขอร้องล่ะ ส่วนเรื่องเงินน่ะ...” 

“ขึ้นมาสิ” 

พอพูดจบคาเรนก็เปิดประตู 

“แบบนี้ผมลำบากนะครับ...” 

“ฉันเป็นสายลับของหน่วยข่าวกรองแห่งชาตินะ ฉันจะเอารถคันนี้ไปใช้ในราชการแล้วกัน” 

หลังจากนั้นคาเรนก็ยื่นใบแสดงตัวออกมา 

คนขับรถมีท่าทีลังเล แต่ก็สตาร์ทเครื่องเงียบๆ ไม่มีใคร​ในที่นั้นเปิดปากพูด 

เก๋านึกขึ้นได้ว่าเขาได้ทำเรื่องที่บ้าบอลงไปเสียแล้ว เขาไม่ควรจะพาคาเรนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย จะให้ใครรู้เรื่องของคิมไม่ได้เด็ดขาด 

แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้… 

ต่อให้เขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็นึกวิธีอื่นไม่ออก การช่วยคนเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ 

รถใช้เวลาห้านาทีวิ่งไปถึงถนนเคมปินส์ และหยุดจอดที่หน้าอาคารสีขาวที่บุด้วยกระจก เมื่อเก๋าเงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพของคนสองคนกำลังสู้กันอยู่แถวริมหน้าต่างบนชั้นสองของอาคาร หนึ่งในนั้นก็คือคิม 

“ขอบใจนะ!” 

เก๋ายัดธนบัตรลงในมือคนขับก่อนจะดีดตัวออกจากรถไป 

 

จอร์จรับเงินมาจากเก๋า แล้วใส่เงินนั้นลงในกล่องเก็บของระหว่างที่นั่งด้วยท่าทีอึดอัดใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของคาเรนจากมองมาจนทำให้มือเริ่มสั่น 

“หัวหน้าครับ ผมมีหน้าที่ต้องรายงานสถานการณ์ครับ” 

คาเรนจุดไฟที่บุหรี่ก่อนจะเริ่มสูบมันอย่างนิ่งๆ ราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงพูดของจอร์จ ภายในรถคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่ จอร์จไออย่างแรงจนเปิดหน้าต่างแล้วยื่นหัวออกไปข้างนอกเหมือนคนที่เพิ่งจมน้ำแล้วผุดหัวขึ้นมาเพื่อเอาอากาศหายใจ ในวินาทีนั้นเอง สีหน้าของจอร์จก็เปลี่ยนไปดูตกใจกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า! 

แย่แล้ว! 

จอร์จเองก็เพิ่งรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของคนที่อยู่บนชั้นสอง 

คาเรนปิดประตูรถด้วยเท้าอย่างแรงจนเสียงสนั่นดังปังก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งไปยังห้องนั้น 

ความคิดเห็น