หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 103 จะลำพองให้เห็นเอง!

ชื่อตอน : ตอนที่ 103 จะลำพองให้เห็นเอง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 103 จะลำพองให้เห็นเอง!
แบบอักษร

หัวหน้าตำรวจตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมสัญญาว่าเราจะสอบสวนคดีหมิ่นประมาทของเซี่ยซิงเหอ แต่ในวันนี้เราไม่สามารถกักตัวเธอไว้ได้” 

“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอผลการสอบสวนของพวกคุณ” อู๋ซวงตอบพลางขบฟันแน่น เธอต้องยอมประนีประนอมไปก่อนวันนี้ แต่เธอแน่ใจว่าคดีนี้ต้องมีความคืบหน้าแน่ 

เซี่ยซิงเหอไม่มีทางหลุดรอดจากข้อหานี้ได้ ต่อให้อู๋ซวงไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้ในวันนี้ เธอก็ยังรอได้ เธอไม่ติดอะไรกับการปล่อยให้ซิงเหอต้องรออย่างกระวนกระวายไปอีกสักพัก 

อู๋ซวงมั่นใจว่าสักวันซิงเหอจะต้องตกอยู่ในกำมือเธออีกครั้ง 

ต่อให้มีความช่วยเหลือของมู่ไป๋ ซิงเหอก็ไม่มีวันหนีเธอพ้น 

อู๋ซวงจ้องซิงเหออย่างไร้ความปรานี “เซี่ยซิงเหอ ถือว่าวันนี้แกยังโชคดี แต่อย่าคิดนะว่าจะได้หายใจคล่องจมูกเพราะฉันจะตามล่าแกไปจนสุดล่าฟ้าเขียว!” 

อู๋ซวงรู้สึกสะใจกับคำพูดทิ้งท้ายของตัวเอง ถึงอย่างไรเธอก็มีชุยหมิงหนุนหลัง เขาจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอแก้แค้นซิงเหอ 

แล้วนังซิงเหอมีอะไร 

เป็นแค่แม่ม่าย มู่ไป๋อาจจะยื่นมือเข้ามาช่วยนานๆ ครั้งแต่เขาคงไม่ช่วยมันตลอดไปหรอก 

พูดอีกอย่างก็คือเซี่ยซิงเหอมันเป็นแค่ก้อนเนื้อ ไม่คณามือเธอหรอก! 

ซิงเหอพูดเย้ยหยันอีกฝ่ายราวกับเธออ่านใจได้ “งั้นเหรอ เซี่ยอู๋ซวง ฉันมีเรื่องต้องบอกอะไรเธออย่างหนึ่ง” 

อู๋ซวงขมวดคิ้วด้วยความสับสน ซิงเหอกล่าวต่อ “ถ้าวันนี้เธอล้มฉันไม่ได้ พรุ่งนี้จะเป็นคราวของเธอ” 

ไม่รู้เพราะอะไร อู๋ซวงถึงเสียวสันหลังวาบ 

ซิงเหอเดินตรงไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอสะท้อนความมั่นใจอย่างชัดเจน 

อู๋ซวงรู้สึกถูกข่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้นของซิงเหอ ความกังวลเริ่มก่อตัวมากขึ้น 

ราวกับซิงเหอเป็นผู้อ่านคำพิพากษาชะตาของเธอ ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจอู๋ซวง 

ถึงอย่างนั้นอู๋ซวงก็ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวใดๆ ออกมา เธอจ้องซิงเหอกลับอย่างอาจหาญ 

ซิงเหอจ้องกลับด้วยแววตาคล้ายกับเธอ แต่แทนที่จะเป็นสะท้อนความดุร้ายเต็มไปด้วยพิษสง แววตาของเธอกลับฉายแววองอาจไม่ขึ้นกับใครประหนึ่งไม่มีใครสามารถจับต้องตัวเธอได้และเธออยู่เหนือกว่าอู๋ซวง 

อู๋ซวงรู้สึกเหมือนโดนเหยียดหยามและอับอายราวกับเธออยู่ต่ำกว่าซิงเหอจริงๆ 

ความรู้สึกนี้ทำให้เธอเปลี่ยนท่าที 

“เซี่ยซิงเหอ แกคิดจะทำอะไร ฉันขอเตือน อย่าลำพองให้มันมากนัก!” คำพูดไม่กี่ประโยคที่หลุดออกจากปากอู๋ซวงขณะที่ซิงเหอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครรู้ว่าท่าทีของซิงเหอตอนนี้เป็นสิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุด ท่าทีที่ทำให้เธอรู้สึกตกเป็นรอง 

เธออยากปาขี้ใส่ซิงเหอทั้งในเชิงเปรียบเปรยและตรงตัว เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนขยะเปียกไปตลอดชีวิต 

อย่างไรก็ตามซิงเหอยังคงเป็นเป้าหมายเดียวที่เธอไม่สามารถเอาชนะได้ 

“ลำพอง?” ซิงเหอหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ เสียงหัวเราะของเธอฟังดูไพเราะอย่างประหลาดราวกับเสียงระฆังที่ดังกังวานกลางดึก “งั้นก็ดูให้ดีเพราะตั้งแต่นี้ไป ฉันจะลำพองให้เห็นเอง!” 

ซิงเหอกล่าวแล้วหันหลังกลับ 

เธอตั้งใจจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้พวกเขาได้เห็น เซี่ยซิงเหอตัวจริง! 

เธอจะลงโทษพวกเขาทุกคนอย่างสาสม 

เธอจะทำให้พวกเขารู้สำนึกว่าเซี่ยซิงเหอไม่ใช่คนที่สามารถข่มแหงรังแกได้อีกต่อไป! 

ซิงเหอเดินออกจากสถานีตำรวจโดยมีฉังอันวิ่งตามออกมา 

ฉังอันรู้สึกเคารพซิงเหอจากจิตใต้สำนึก “คุณเซี่ย ผมขอถามได้ไหมครับว่าคุณกำลังจะไปที่ไหน ต้องการให้ผมไปส่งไหมครับ” 

ซิงเหอไม่ได้เรียกร้องอะไรแต่ทำไมพวกเขาถึงยื่นมือมาช่วยเธอ เธอไม่ได้รู้สึกดีสักเท่าไหร่ 

เธอจ้องไปยังทิศทางที่ต้องการและพูดอย่างมั่นใจ “ฉันต้องการไป...งานแข่งขันแฮกเกอร์!” 

ความคิดเห็น