นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2563 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

***

         ภาคินัยกดโทรศัพท์เรียกเลขาหน้าห้องเพื่อจะสั่งกาแฟ แต่ไม่มีเสียงตอบรับมาจากปลายสาย ซึ่งปกติแล้ว เธอจะรีบตอบเขาทันทีหากอยู่ตรงนั้น แล้วเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขาเพิ่งไหว้วานให้เธอช่วยไปเอาเอกสารจากฝ่ายบัญชีมาให้         “ไม่เป็นไร เดินไปเอาเองก็ได้” เขาบอกตัวเองพร้อมพาตัวเองลงไปยังเครื่องทำกาแฟ ชงเสร็จก็ดื่มที่ตรงนั้นเลย ไม่อยากถือเดินขึ้นและลง พานจะหกรดเสื้อของเขาเสียเปล่าๆ และอาการอยากกาแฟก็พุ่งสูง จนไม่อยากรออีกต่อไป

         ในระหว่างนั้นสองสาวก็เดินเข้ามา คงจะไม่เห็นว่าเขายืนดื่มอยู่ เพราะพวกเธอเริ่มเม้าท์กันอย่างออกรส

         “รู้ไหมที่แผนกออกแบบเรียกยัยนั่นว่านางฟ้าด้วย”

         อีกฝ่ายแบะปาก

         “นางฟ้าที่ไหนจะท้องป่องมีลูกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมผู้ชายแผนกออกแบบถึงได้รักได้หลงแม่นั่นกันนัก”

         “หึงใช่ไหม” คนเริ่มเรื่องกระเซ้าถาม

         “ถ้าเป็นเธอ เธอจะคิดอย่างไรล่ะสุดา เธอก็รู้ ว่าทักษ์เขางานยุ่งแค่ไหน กว่าที่เขาจะสามารถปลีกตัวไปดูหนังกับฉันได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แต่จู่ๆ ก็ต้องไปยกเลิกเพื่อไปทำงานแทนยัยนั่น และไม่ใช่แค่ทักษ์คนเดียวนะ เห็นว่าช่วยกันทั้งแผนกเลย ยัยสุรีย์แฟนนนท์ก็มาบ่นกับฉันเหมือนกัน”

         คนฟังทำตาโต

         “ถ้างั้นข่าวที่กำลังลืออยู่ในขณะนี้ก็เป็นความจริงน่ะสิ”

         หญิงสาวอีกคนพยักหน้า ทำหน้าทำตามั่นใจเกินร้อย

         “เอาหัวเป็นประกันเลย ฉันเข้าใจคำว่าเต้าไต่ก็ตอนที่ได้รู้จักแม่คนนี้นี่ล่ะ”

         ภาคินัยจึงรู้ในนาทีนั้น ว่าทำไมเจ้าหล่อนจึงสามารถทำงานเสร็จได้ทันเวลา เพราะมีตัวช่วยนี่เอง!

***

         “ไล่ออก!” พิมณาราทวนคำนั้นด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอาจริง

         วิบูลย์จึงเล่าเรื่องที่เขาและลูกน้องในแผนกช่วยกันทำงานแทนให้เธอฟัง

         “ผมต้องขอโทษจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะออกมาแบบนี้” วิบูลย์รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

         พิมณาราทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ เพราะงานนี้คือรายได้หลักที่เลี้ยงเธอและลูกอยู่ทุกวันนี้

         “ไม่เป็นไรค่ะ” หากเธอก็กัดฟันบอกออกไป “มันไม่ใช่ความผิดของคุณวิบูลย์สักหน่อยนี่คะ พิมต้องขอบคุณคุณถึงจะถูก คุณและคนอื่นๆ อุตส่าห์ช่วยพิม”

         วิบูลย์พยายามอธิบายให้ภาคินัยฟังแล้วว่า พิมณาราทำงานล่าช้าเพราะก่อนหน้านี้ เธอต้องช่วยงานคนอื่นที่เร่งมากกว่างานของเธอ และเธอก็เป็นคนมีความรับผิดชอบ ขยันขันแข็ง นี่ถ้าน้องพฤกษ์ไม่มาป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล

พิมณาราก็คงสามารถทำงานได้เสร็จตามเวลาแน่ๆ

         ภาคินัยไม่ฟัง บอกต้องไล่ออกสถานเดียว เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่คนอื่นๆ ในบริษัท อีกทั้งยังคาดโทษคนที่ให้ความช่วยเหลือพิมณาราทุกคน ฐานสมรู้ร่วมคิดอีกด้วย ทำให้ทั้งแผนกถูกหมายหัวไปตามๆ กัน

ความคิดเห็น