นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2563 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

         “แต่เขาไม่ฟังใช่ไหมคะ” พิมณาราเดาเอา เธอเคยได้ยินกิตติศัพท์ความร้ายกาจของเขามานักต่อนักแล้ว ก่อนก้มลงมองหน้าลูกชายที่นอนซมด้วยพิษไข้ เธอไม่สามารถละทิ้งเด็กชายในขณะที่เขามีสภาพนี้ได้จริงๆ อีกทั้งพฤกษ์ก็ไม่เอาใครเลย ร้องเรียกหาแต่เธอเพียงผู้เดียว จึงไม่สามารถหาใครมาดูแลแทนได้แน่

         “พิมคงไม่สามารถเร่งมือให้เสร็จทันตามเวลาที่ต้องการได้แน่ๆ ค่ะคุณวิบูลย์ อาการของพฤกษ์หนักมากเสียจนทำให้พิมไม่มีจิตใจที่จะทำอะไรอีกต่อไปแล้ว” ช่วงท้ายของประโยคสนทนาสั่นเครือ เหมือนคนร้องไห้ วิบูลย์เข้าใจหัวอกของเธอ เพราะเขาก็มีลูกเหมือนกัน แม้จะโตกว่าพฤกษ์มาก แต่เขาก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ลูกไม่สบายมาก่อน เขาเข้าใจดีว่ามันแย่มากเพียงใด

         “ไม่ต้องห่วงนะครับ ทำใจให้สบาย ผมจะพยายามหาทางช่วยคุณพิมเอง ไม่ต้องร้องไห้ ลูกคุณป่วยก็แย่พอแล้ว อย่าต้องอ่อนแออีกคนเลย” วิบูลย์ปลอบไป และภาวนาขอให้เรื่องทั้งหมดนี้จบลงด้วยดี

         ...ใช่ ต้องจบลงด้วยดี! เพราะนี่คือทางเลือกเดียวที่เขามีอยู่ในเวลานี้

***

         ช่วงบ่ายแก่ๆ ของวันถัดมา เลขาหน้าห้องได้เอาแบบงานที่ภาคินัยต้องการมาให้ดู ทุกอย่างเรียบร้อยเป็นที่น่าพอใจทีเดียว

         “แล้วเจ้าตัวเขาไปไหนเสียล่ะ ทำไมไม่เอาเข้ามาเอง” ภาคินัยถาม ขณะที่สายตายังจดจ้องอยู่ที่แบบ

         “แป๋วก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณภาค พอดีคุณวิบูลย์ให้เด็กฝึกงานเอามาให้ค่ะ”

         ภาคินัยย่นคิ้วเข้าหากันนิดหนึ่ง ก่อนสั่งให้เลขาฯสาวใหญ่ช่วยต่อสายหาวิบูลย์ให้

         “สวัสดีครับคุณภาค มีอะไรให้ผมรับใช้อย่างนั้นหรือครับ” วิบูลย์กรอกเสียงถาม พยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ กลัวจะหลุดพิรุธ

         “ให้เธอขึ้นมาพบผมหน่อย”

         วิบูลย์ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไหน เพราะในเเผนกของเขามีพนักงานผู้หญิงอยู่เพียงคนเดียว

         “เอ่อ...คุณภาคมีอะไรรึเปล่าครับ หรือว่าแบบที่ส่งไปมีปัญหา”

         “เปล่า... สวยดี แต่ผมมีอะไรบางอย่างจะถามลูกน้องคุณหน่อย บอกให้เธอขึ้นมาหาผมเลยนะ ผมจะรอ”

         “เธอไม่อยู่หรอกครับ...” วิบูลย์ตอบเสียงแผ่ว

         “ไปไหน ไปเฝ้าลูกอีกรึไง”

         ฟังน้ำเสียงห้วนๆ ของเจ้านายแล้ว วิบูลย์รู้ทันที หากบอกความจริงไป สิ่งที่ทำมาต้องสูญเปล่า พิมณาราต้องถูกหมายหัวอย่างแน่นอน และดีไม่ดีอาจจะต้องถึงขั้นถูกไล่ออก ไม่ล่ะ มันเสี่ยงเกินไป ทำให้วิบูลย์เลือกที่จะโป้ปดไปว่า

         “เปล่าครับ ไปพบลูกค้าครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามา ผมก็เลยให้คุณพิมเธอออกไปช่วยด้วย”

         “อืม งั้นหรือ แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่” ภาคินัยยังไม่ลดความความพยายามที่จะพบเจอกับพิมณารา

         “คงไม่กลับมาแล้วล่ะครับวันนี้ พอดีว่าจุดนัดพบค่อนข้างไกลน่ะครับ ผมก็เลยบอกเธอ ไม่ต้องกลับมา”

         ภาคินัยย่นคิ้ว เคาะนิ้วมือกับโต๊ะอย่างครุ่นคิด ก่อนบอกว่า

         “ถ้างั้นวานคุณวิบูลย์ช่วยบอกเธอด้วยนะครับว่า ให้มาหาผมด้วยในวันพรุ่งนี้ ผมจะรอ ช่วงเช้าเลยนะ ผมอยากจะพบเธอ”

         “ครับๆ ”

         แล้วภาคินัยก็วางสายไป วิบูลย์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

         “คุณภาคไม่ติดใจสงสัยอะไรใช่ไหมครับ” หนึ่งในไทยมุงที่มุงโต๊ะวิบูลย์อยู่ ถามขึ้น

         วิบูลย์ยิ้มพราย

         “คงไม่สงสัยอะไร หนูพิมของพวกเรารอดแล้ว”

         เท่านั้นล่ะ พนักงานร่วมแผนกกว่าสิบชีวิตจึงถอนหายใจออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

         “นางฟ้าคนสวยของเเผนกเรารอดแล้ว!”

ความคิดเห็น