นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 71.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2563 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

         พนักงานทุกคนที่นี่ต่างรู้ ตราบใดที่พวกเขาสามารถทำเงินให้กับบริษัทได้ พวกเขาก็ยังคงมีความหมายในสายตาของนักธุรกิจผู้นี้ ตรงกันข้าม หากไร้ประโยชน์วันไหน ก็คงไม่ต่างอะไรกับหมาหัวเน่าตัวหนึ่ง ภาคินัยไม่เอาพวกเขาไว้แน่

         “อืม... คุณภาคยังไม่ได้บอกผมเลยนะครับ ว่าคุณภาคมีอะไรให้ผมรับใช้” วิบูลย์วกกลับไปที่คำถามเดิมตอนต้น

         “ผมอยากจะเห็นแบบสวนของเจ้าสัวธนา”

         คราวนี้วิบูลย์หน้าซีดลงทันที แต่ก็พยายามตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ว่า

         “ท่านเจ้าสัวไปต่างประเทศไม่ใช่หรือครับ ท่านเลื่อนวันส่งแบบออกไปอีกสองอาทิตย์เลยครับ”

         “ก็ใช่ แต่มันควรจะเสร็จได้แล้ว และผมก็อยากจะเห็นแบบ ทำไม ผมขอดูไม่ได้รึไง” คนหัวหมอชักฉุนขึ้นมา วิบูลย์ไม่กล้าเสี่ยงอีกต่อไป พยักหน้าตอบรับ พลางเชิญให้ประธานหนุ่มเข้าไปนั่งในห้องของตน ซึ่งถูกแบ่งเอาไว้อย่างเป็นสัดส่วน จากนั้นก็เดินออกมาที่นอกห้อง เขาเห็นวิบูลย์โทรศัพท์หาใครบางคน แล้วก็เดินไปยังโต๊ะทำงานที่ว่างอยู่ ค้นหาอะไรบางอย่าง จากนั้นก็กลับมาหาเขาที่ในห้อง

         ภาคินัยคลี่กระดาษใบใหญ่ที่เป็นแบบร่างออกดู ก่อนขมวดคิ้วจนยุ่งเมื่อได้เห็น

         “อะไรกัน ทำไมยังไม่เสร็จอีก”

         วิบูลย์หน้าเสียหนักเข้าไปใหญ่ แต่ก็พยายามตอบไปว่า

         “พอดีลูกชายของเธอไม่ค่อยสบายครับ เธอก็เลย...”

         ภาคินัยตบโต๊ะเสียงดัง ก่อนที่จะฟังคำอธิบายของวิบูลย์จบสิ้นเสียด้วยซ้ำ

         “ไม่สบายทั้งเดือนเลยรึไง เรารับงานนี้มากี่อาทิตย์แล้ว ไร้ความรับผิดชอบจริงๆ แล้วนี่เจ้าตัวเขาอยู่ไหน เรียกมาพบผมเดี๋ยวนี้เลย”

วิบูลย์อึกอัก...

         “เอ่อ... เธอไม่อยู่ครับ เธอขอลา...” น้ำเสียงนั้นแผ่วลงอย่างน่าใจหาย ก็จะไม่ให้ใจหายได้อย่างไร ในเมื่อบัดนี้คนตรงหน้าหน้าบึ้งตึงเสียยิ่งกว่าอะไร แสดงให้เห็นว่าโกรธมากเพียงใด เห็นแบบนี้แล้ว... ก็เริ่มเป็นห่วงคนที่เขากำลังกล่าวถึงไม่ได้ และดีไม่ดี เขาอาจจะถูกภาคินัยฟาดงวงฟาดงาใส่ในไม่ช้านี้ก็ได้ เลยชักเริ่มไม่มั่นใจว่าเขาควรจะห่วงสวัสดิภาพของลูกน้องใต้บังคับบัญชาหรือตัวเองก่อนดี

         “อะไรกัน งานยังไม่เสร็จเลย แล้วจะลาได้อย่างไร คุณอนุญาตให้เธอลาได้อย่างไร”

นั่นไง งวงงาของคนตรงหน้าฟาดลงมาที่เขาเข้าให้แล้วไง

         “เธอเป็นซิงเกิ้ลมัมน่ะครับ เลี้ยงลูกคนเดียว...” แต่วิบูลย์ก็เลือกที่จะปกป้องลูกน้องของตนก่อน เพราะเธอเป็นคนที่ทำงานดีและมีเหตุน่าจำเป็น

         “ที่นี่เราทำงานเพื่อผลกำไร ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ บอกเธอด้วย ว่าถ้าไม่สามารถทำให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้ ก็ไม่ต้องมาทำงานอีก”

         “แต่ว่า...”

         “คุณอยากจะลาออกด้วยอีกคนหรือไงฮึคุณวิบูลย์ ผมทราบนะครับว่าคุณเป็นคนรักลูกน้อง แต่คุณต้องเข้าใจ เราทำธุรกิจ ไม่ใช่เล่นขายของ”

         วิบูลย์ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีกแม้แต่คำเดียว รอจนกระทั่งประธานหนุ่มหล่อจากไปแล้วนั่นล่ะ จึงโทรบอกให้ลูกน้องของตนทราบข่าวร้าย

         พิมณาราฟังแล้วถึงกับหน้าซีด อกสั่นขวัญหายเหมือนได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยอีกคน...

         “ท่านเจ้าสัวจะกลับมาสุดสัปดาห์หน้าไม่ใช่หรือคะ” พิมณาราร้องถามด้วยความตกใจ เพราะมั่นใจ เธอคงไม่สามารถส่งแบบได้ทันเวลาตามที่แจ้งมาแน่

         “ครับ ผมก็เรียนบอกคุณภาคไปอย่างนั้น...”

ความคิดเห็น