นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 03:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

 “เจ้านงเจ้านายที่ไหนกัน คนที่อยู่ตรงหน้าแกนี่ล่ะที่เป็นเจ้าของ”

“ห่ะ!’ พี่ชายทั้งสามคนของมาริสาถามด้วยความตกใจ เพราะบริษัทที่คาร์ลอสเทคโอเว่อร์ยิ่งใหญ่มากทีเดียว มูลค่าก็ร่วมหลายพันล้านยูโร จนยากจะเชื่อว่า ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ จะสามารถทำได้ 

คาร์ลอสเพียงแต่อธิบายสั้นๆ ว่า 

“ฉันแค่อยากได้สิ่งที่เป็นของพ่อคืน...”

นั่นเองที่ทำให้ทุกคนเข้าใจ เพราะความจริงแล้วบริษัทแห่งนี้เคยเป็นของพ่อของคาร์ลอสมาก่อน เพียงแต่ไม่เติบโตมากเท่านี้ และถูกเปลี่ยนมือเจ้าของ รวมถึงชื่อจนผู้คนแทบจำไม่ได้... 

มาริสาคิดว่าบิดาของเธอคงมีคนดูแลมากพอแล้วในวันนี้ และท่านก็ดูสดใสและมีความสุขมากกว่าทุกๆ วัน เธอจึงขอตัวกลับ

 “จะรีบไปไหนล่ะ พอยังไม่ได้คุยธุระเลย”

มาริสาคิดออกตอนนี้เองว่าบิดาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อในห้องนี้ยังมี‘คนนอก’ยืนอยู่

คาร์ลอสอ่านสายตาของมาริสาออก จึงเป็นฝ่ายขอตัว

 “ผมออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ คุณลุงจะได้พูดธุระได้สะดวก”

 “จะออกไปได้ยังไง ในเมื่อธุระของลุงมีเราอยู่ด้วย เอาล่ะนะ ลุงจะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ใครๆ ก็รู้ว่าลุงมีลูกอยู่สี่คน สามเป็นชาย หนึ่งเป็นหญิง พวกผู้ชายลุงรู้ เอาตัวรอดกันได้แน่ แต่กับริสา แม่นางฟ้าน้อยๆ เธอยังเด็กนัก”

 “หนูอายุยี่สิบสามแล้วนะคะพ่อ และหนูก็กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วด้วย” เธอแย้ง

มาร์โคยิ้มจนตาหยี

 “ต่อให้เรียนจบด็อกเตอร์ แต่ในสายตาของพ่อ หนูก็คือนางฟ้าน้อยๆ ของพ่อไม่เปลี่ยนแปลง”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณพ่อ พวกเราทั้งสามจะช่วยกันดูแลริสาให้ดีที่สุดครับ คุณพ่อไม่ต้องห่วง” มาร์คพูดแทนน้องๆ อีกสองคน  

“พวกแกจะดูมาริสาได้ตลอดไปจริงๆ น่ะหรือ ในเมื่อต่อไปพวกแกก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตนเอง ลูกและเมียของพวกแกย่อมต้องมาก่อนเธอแน่ ไม่เอาล่ะ ฉันจะไม่เสี่ยง ฉันอยากฝากริสาไว้ในมือของผู้ชายที่สามารถยกให้เธอเป็นที่หนึ่งได้ เธอจะต้องเป็นยอดดวงใจของใครสักคน”

หัวใจของมาริสาตกไปอยู่ที่ตาตุ่มในยามที่เห็นสายตาสีเขียวเข้มของบิดาจดจ้องไปยังคาร์ลอส ได้แต่ภาวนาขอให้เธอคิดผิด ทว่าก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อบิดากล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า

“สัญญาได้ไหมคาร์ลอส สัญญาว่าจะดูแลดวงใจของฉันไปจนกว่าชีวิตของเธอจะหาไม่ ทำให้เธอกลายเป็นยอดดวงใจของเรา และทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากที่สุดคนหนึ่ง โดยการแต่งงานกับเธอ” 

“คุณพ่อ!” มาริสาเรียกบิดาเสียงหลงด้วยความตกใจ บิดาคงเจ็บหนักจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วแน่ หรือไม่ ท่านก็คงลืมไปแล้วว่า เธอกับผู้ชายคนนี้เกลียดกันมากแค่ไหน ในวันที่เขาเดินจากไป เขาไม่แม้จะลาเธอไปเสียด้วยซ้ำ เธอเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปส่งเขาที่สนามบิน เธอจำได้ เธอร่ำไห้อยู่เป็นอาทิตย์ ทั้งเสียใจ ผิดหวัง และน้อยใจ 

แต่ก่อนที่เธอจะมีโอกาสคัดค้านใดๆ ‘เขา’กลับพูดแทรกขึ้นมาว่า 

“ครับ... ผมสัญญา ผมจะดูแลเธอจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิตผมเอง”

มาริสาคิดว่าเขาคงทำเพื่อตอบแทนบุญคุณของบิดา ที่ท่านเคยให้การช่วยเหลือและเลี้ยงดูช่วงหนึ่งแน่ๆ แต่ไม่ใช่เพราะคำพูดนั้นหรอกหรือ ที่ทำให้บิดายิ้มได้ เป็นยิ้มแห่งความสุขที่แสนสดใส จนทำให้เธอไม่กล้าโวยวายใส่เขา เธอทำได้แค่ยืนเงียบๆ อยู่ที่ตรงนั้น รอจนกระทั่งบิดาของเธอบอกว่าอยากจะพักผ่อน และแยกย้ายออกมาจากห้องนั้นแล้ว จึงเดินตามคาร์ลอสไป แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า 

“คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น คุณสามารถตอบแทนบุญคุณของคุณพ่อได้หลายวิธี”

เขามองเธอ สายตาของเขายากแก่การคาดเดา เธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แล้วจู่ๆ เขาก็ถามขึ้นว่า 

“คุณมีแฟนรึยัง มีใครในใจแล้วรึยัง”

เธอเหวอไป เพราะไม่คิดว่าจะโดนสวนกลับแบบนี้

“เงียบแบบนี้ก็แสดงว่ายังไม่มี”

และเมื่อเธอไม่ได้แย้ง เขาก็เขายิ้มออกมาอีก ซึ่งเธอเดาว่าคงกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่อย่างแน่นอน เพราะในสังคมฝรั่งเศสยุคปัจจุบัน ไม่มีใครเขาอยู่เป็นโสดกันจนอายุเท่าเธอหรอก อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีแฟน หรือไม่ก็ดูใจกับใครอยู่ ต่างจากเธอ ที่แม้แต่คนจะดูใจด้วยยังไม่มีเลย 

“ฉันไม่เห็นมีอะไรน่าขันสักนิด” 

เขาหุบยิ้ม แต่เธอก็ดูออกว่าเป็นการกระทำที่เสแสร้ง

“ฉันไม่ชอบกิริยาที่คุณกำลังทำอยู่เลยสักนิด ไร้มารยาท!”

ความคิดเห็น