นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 03:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

มาริสายังจำคำที่เขาพูดใส่หน้าเธอได้ดี น้องเล็กคนเดียวของบ้านที่เคยชินกับคนเอาใจเช่นเธอหัวใจแตกสลาย แน่นอน เธอจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายจิตใจเธอฝ่ายเดียวแน่ นั่นก็เลยเป็นที่มาของวาจาร้ายๆ ตอบโต้ 

‘ฉันก็เบื่อพี่เหมือนกัน มาอาศัยบ้านเค้าอยู่ได้ ไม่ละอายใจบ้างรึไง ลูกก็ไม่ใช่ ญาติพี่น้องก็ไม่ใช่ เมื่อไหร่จะออกไปเสียที’ 

เธอไม่แน่ใจว่าเป็นคำพูดของเธอในวันนั้นไหม ที่ทำให้เขาขอย้ายออกไป โดยบอกกับบิดาของเธอว่าสามารถติดต่อกับญาติฝั่งมารดาได้แล้ว และเขาก็อยากจะย้ายไปอยู่กับญาติๆ ที่อเมริกา  

บิดาของเธอพยายามคัดค้าน เพราะเห็นแล้วว่าที่นั่นคงจะลำบากเอาการอยู่ เพราะญาติของเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร อีกทั้งยังมีลูกๆ ให้ต้องเลี้ยงดูอีกหลายคน ลำพังเงินที่ได้จากกิจการร้านอาหารขนาดย่อมในแต่ละเดือนคงไม่เหลือมาจุนเจือถึงคาร์ลอส  

หากคาร์ลอสก็ยืนกรานว่า 

‘ให้ผมไปเถอะครับ ถึงยังไงเขาก็เป็นญาติของผม พวกเขามีสายเลือดเดียวกันกับผมถึงครึ่งหนึ่ง ผมอยากมีญาติร่วมสายเลือด’  

บิดาของเธอตระหนักดีว่า เรื่องที่ถูกญาติๆ ฉ้อโกงคงทำให้คาร์ลอสเจ็บปวดพอสมควร และเด็กหนุ่มก็คงกระหายอยากจะมีครอบครัวที่แท้จริง จึงยอมให้คาร์ลอสทำตามใจต้องการ แต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายว่า 

‘บ้านหลังนี้ยังคงต้อนรับเธอเสมอนะคาร์ลอส เธอก็ลูกก็หลานฉันคนหนึ่ง และถ้ามีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ขอให้เธอบอกฉัน ฉันพร้อมที่จะช่วยเหลือเธอเสมอ สัญญากับฉันไอ้ลูกชาย’ 

ซึ่งคาร์ลอสก็ตกปากรับคำเป็นอย่างดี มาริสาแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าสักวันเขาคงจะกลับมา แต่แล้วก็ไม่เคยมีโอกาสนั้น เขาหายไปราวกับตายจาก แล้วจู่ๆ เขาก็มาปรากฏตัวขึ้น!

มาริสาสำรวจดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาดูหล่อเหลาขึ้นมาก เรือนร่างเก้งกางของเด็กชายวัยห้าปีถูกแทนที่ด้วยมัดกล้ามแข็งแรง ชุดที่เขาสวมใส่เป็นชุดสูทตัดเย็บประณีตของแบรนด์ดัง ซึ่งราคาค่างวดของมันไม่ใช่ว่าใครที่ไหนก็จะหาซื้อได้ คนที่สวมใส่จะต้องมีเงินถุงเงินถังพอสมควร  

นั่นเอง... ที่ทำให้เธอได้รู้ว่า สิบห้าปีที่จากกันเขาคงไม่ได้ลำบากอย่างที่เธอเคยกลัว ทำให้เริ่มรู้สึกโกรธเขาขึ้นมา เธอไม่น่าเสียเวลาคอยเป็นห่วงเขาเลย

...เอาสิบห้าปีของฉันคืนมา! 

“มาทำไม” มาริสาโพล่งถามออกไปอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้ความตื่นเต้นบนสีหน้าของพี่ชายทั้งสามที่กำลังพูดคุยซักถามคาร์ลอสถึงความเป็นอยู่ของคาร์ลอสต้องหยุดชะงักกลางอากาศ

“พ่อเชิญเขามาเอง อะไรกัน จากกันตั้งหลายปี นี่คือคำแรกที่ลูกสาวของพ่อทักแขกของพ่อรึ ไม่น่ารักเลย”

มาริสาย่นจมูก หันไปจ้องหน้าแขกนอกสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวเสมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

“อะไรกันคะ ไม่ทันไรก็เข้าข้างคนนอกเสียแล้ว คุณพ่อคงจำไม่ได้ เขาทิ้งพวกเราไป เขาหายไปเลย เขาลืมพวกเรา...”

“ผมไม่เคยลืม” คาร์ลอสเถียงทันควัน

“แต่นายก็ไม่เคยกลับมา!” มาริสาสวนกลับอย่างไม่มีลดละ

มาริอุสเห็นท่าจะไม่ดี ถ้าปล่อยไว้คงได้เห็นคนทั้งสองตีกันแน่ๆ จึงเปลี่ยนเรื่องชวนคุยว่า

“เมื่อกี้นายบอกว่าจะย้ายมาทำงานที่ปารีสใช่ไหม มีที่พักรึยัง มาพักกับเราไหม”

“นั่นน่ะสิ จะได้ไม่ต้องไปเช่าเขา ปารีสที่พักแพงจะตาย รู้ไหม ตั้งแต่นายจากไป ยังไม่เคยมีใครเอาอะไรออกมาจากห้องนั้นเลย ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงวางเอาไว้ที่เดิม เพราะพวกเราคิดเสมอ ว่าสักวันหนึ่ง นายจะต้องกลับมา” มาร์คัสเสริมพี่ชายของตน

ในบรรดาพี่ชายทั้งสามคนของเธอ คาร์ลอสเคยสนิทกับมาร์คัสที่สุด เพราะอายุเท่ากัน และยังเคยเรียนห้องเดียวกันอีกด้วย 

“ขอบใจมาก” คาร์ลอสว่า “แต่ฉันต้องทำงาน และห้องพักที่ได้มาก็อยู่ใกล้กับที่ทำงานด้วย เดินไปก็ถึง สะดวกดี”

“อ้าว ได้งานแล้วเหรอ กำลังจะชวนมาทำงานด้วยกันเลย” มาร์คว่า

“แกช้าไปแล้วล่ะมาร์ค และถึงจะเร็วกว่านี้ คาร์ลอสเขาก็คงไม่สนโรงแรมเล็กๆ ของเรา” มาร์โคว่า

มาร์คยู่คิ้ว เพราะกิจการโรงแรมของครอบครัวใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศเลยก็ว่าได้ จึงเกิดความสงสัย

“บริษัทอะไรรึ”

มาร์โคบอกชื่อบริษัทให้บุตรชายคนโตได้ทราบ มาร์คฟังแล้วก็ทำตาโต 

“เจ้านายของนายเองหรอกหรือที่มาเทคโอเว่อร์?” ข่าวการเทคโอเวอร์บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของประเทศเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนสร้างความตกใจให้กับคนทั้งประเทศ และปัจจุบันก็ยังคงเป็นปริศนาว่าใครคือผู้เป็นเจ้าของ เพราะยังไม่มีการเปิดเผยชื่อ

ความคิดเห็น