หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 100 คุกเข่า? ไม่มีวัน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 100 คุกเข่า? ไม่มีวัน!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 100 คุกเข่า? ไม่มีวัน!
แบบอักษร

“นังเด็กนี่มันโง่เกินกว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะแส่หาเรื่องตาย!” อู๋หรงก่นด่า “อู๋ซวง อย่าไปเสียเวลาต่อปากต่อคำกับมันเลย เอามันเข้าโรงพักแล้วสั่งสอนมันซะ!” 

อู๋ซวงยิ้มอย่างผู้มีชัย “แม่พูดถูก ถึงเวลาที่นังชั่วนี่จะได้รับบทเรียนแล้ว พวกคุณเอานังนี่เข้าไปแล้วจัดที่ให้เราได้คุยกับมันส่วนตัว” 

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจถูกซุยหมิงซื้อไว้หมดแล้ว 

ซิงเหอถูกพาตัวไปยังห้องสอบปากคำที่ไม่มีกล้องบันทึกภาพ 

จังหวะที่ประตูปิดลง อู๋หรงตรงดิ่งเข้าไปตบหน้าซิงเหอฉาดใหญ่ ด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานทำให้เธอลงมือรุนแรงกว่าปกติ 

อู๋หรงเก็บสะสมความโกรธนี้มาตั้งแต่วันที่เธอถูกไล่ออกจากบ้านหลังนั้น 

ตอนนี้เซี่ยซิงเหอตกอยู่ในกำมือของพวกเธอแล้ว เธอจะทรมานนังเด็กสารเลวโสโครกนี้ให้สาสม! 

กระนั้นซิงเหอคาดไว้แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ดังนั้นเมื่อฝ่ามือบินมาหาเธอ ซิงเหอจึงโต้กลับด้วยลูกเตะ... 

“อุ๊ก!” อู๋หรงทรุดลงตัวลงกับพื้น ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด 

“คุณแม่!” อู๋ซวงรีบเข้าไปประคองแม่ของเธอ เธอมองจิกซิงเหอด้วยสายตาชั่วร้ายก่อนออกคำสั่ง “จับมันคุกเข่า!” 

ซิงเหอถูกเตะที่หลังเข่าอย่างกะทันหัน ขาทั้งสองข้างของเธองอด้วยความเจ็บปวดแต่เธอไม่ยอมคุกเข่า 

“ทำต่อไป!” อู๋หรงทรงตัวขึ้นอย่างยากลำบากและตะโกนอย่างป่าเถื่อน 

เธอจะทรมานเซี่ยซิงเหอจนกว่านังชาติชั่วนี่จะตาย! 

“คุกเข่า!” ตำรวจสองนายกดไหล่ซิงเหอลงอย่างแรงและแตะเข้าจังๆ ที่ข้อพับเข่าของเธออีกครั้ง 

ซิงเหอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดิ้นให้หลุด แต่ลำพังผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างเธอไม่มีทางสู้แรงของตำรวจสองคนได้ พวกเขาเตะที่ข้อพับเข่าของเธออย่างต่อเนื่อง 

ซิงเหอกัดฟันทนความเจ็บปวด ใบหน้าของเธอเริ่มซีดและมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา 

ถึงอย่างนั้น ขาทั้งสองข้างของเธอยังคงแข็งดังเหล็กกล้า ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่ยอมคุกเข่า 

“ฉันสั่งให้แกคุกเข่า” การขัดขืนของเธอยิ่งทำให้ตำรวจทั้งสองคนเตะเธอแรงยิ่งขึ้น 

เป็นแค่ผู้หญิงแท้ๆ กล้าดียังไงถึงขัดขืนพวกเขา 

ซิงเหอหันกลับไปมองพวกเขาด้วยแววตาเดือดพล่าน ภายใต้การจับจ้องอย่างถี่ถ้วนของเธอ นายตำรวจทั้งสองคนรู้สึกราวกับกำลังถูกนางฟ้าแห่งการล้างแค้นจ้องมองไปถึงแก่นวิญญาณของตนเอง ซิงเหอพูดขึ้น “พวกแกฆ่าฉันยังจะดีเสียกว่าพยายามทำให้ฉันคุกเข่า!” 

ตำรวจทั้งสองคนถึงกับสั่น 

แววตาของซิงเหอไม่เหมือนกับแววตาของอาชญากรคนใดที่พวกเขาเคยจับกุม มันทั้งคมกริบ ปราศจากความชั่วร้ายแต่แฝงไปด้วยความทรนงเยี่ยงกษัตริย์ 

ชายทั้งสองได้แต่นิ่งอึ้งอย่างจำนน พวกเขาหยุดชะงักและยืนตัวแข็งราวรูปปั้นที่ค้ำจุนซิงเหอเอาไว้ 

“ฉันจะจัดการกับนังสารเลวนี่เอง!” อู๋ซวงวิ่งตรงเข้ามาหาและกระโดดถีบเธอเข้าที่ท้องอย่างแรง 

ซิงเหอหลับตาด้วยความเจ็บปวด 

อู๋ซวงใส่ส้นสูงกว่าแปดเซนติเมตร บวกกับแรงของเธอด้วยแล้ว ส้นแหลมนั้นเกือบจะทะลุเข้าไปในท้องของซิงเหอ 

ซิงเหอเจ็บปวดเป็นสองเท่า เม็ดเหงื่อหยดลงกับพื้น 

แต่กลับไม่มีวี่แววความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเธอเลยสักนิด 

เธอยังคงเงยหน้าและมองอู๋ซวงอย่างท้าทาย 

อู๋ซวงเห็นความมืดไร้จุดจบในแววตาของซิงเหอ มันทำให้พวกเธอรู้สึกขนลุก 

และทำให้เธอเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม ความต้องการกำจัดซิงเหอพุ่งทะยาน 

อู๋ซวงเหลือบเห็นกระบองของตำรวจจากหางตา เธอคว้ามันมาถือไว้ในมือและง้างมือเล็งไปที่หัวของซิงเหอ 

ความคิดเห็น