รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ

ชื่อตอน : ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2563 05:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ
แบบอักษร

วันนี้ได้เจอกับเขาแต่ความคิดถึงกลับมากขึ้น เพราะพี่เมฆของเธอไม่อยู่แล้ว มีแต่คุณเมฆา เธอไม่โทษเขา เพราะนี่คือผลของการกระทำของเธอ เป็นสิ่งที่เธอเลือก ให้กลับไปเลือกใหม่แล้วรู้ว่าวันนี้เป็นอย่างไร เธอก็คงจะทำเหมือนเดิม  

เช้าวันรุ่งขึ้นวรุณาตื่นตั้งแต่ตีห้ารีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปรับเมลานีแม่ของเมฆาไปทำบุญด้วยกัน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ช่วงสาย เมลานีชวนเธอกินข้าวกลางวันด้วยซึ่งเธอก็ไม่ปฏิเสธ เธอไม่ถามเรื่องเมฆา เมลานีก็ไม่ได้เล่าให้ฟังอีก คุยกันเรื่องต้นไม้ใบหญ้า เรื่องการทำบุญ และอื่นๆ จนบ่ายเธอถึงกลับคอนโด เมลานีให้ความรู้สึกอบอุ่นเสมอเมื่ออยู่ใกล้ เธอรักเมลานีเหมือนรักแม่ตัวเอง เมฆาแม้จะเป็นคนแข็งแต่เธอรู้ว่าเขาเป็นคนดีและสุภาพ เธอไม่แปลกใจเลย เพราะเขาเหมือนแม่เขานั่นเอง 

วรุณา วาสนาและทีมงานมาที่บริษัทของเมฆา ก่อนเวลานัดเล็กน้อยเพื่อเตรียมงาน เลขาของเขามาต้อนรับแทนเมฆาที่กำลังประชุมอยู่ วันนี้วรุณาเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี เก็บสร้อยไว้ในเสื้อมิดชิด มันเป็นความลับเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ อย่างน้อย ขณะยืนรอเธอมองท้องฟ้าข้างนอกเอามือไปกำแหวนขอกำลังใจให้เธอเหมือนทุกครั้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอรีบเก็บสร้อยไว้ในเสื้อ เมฆาและผู้บิรหารอีกสามสี่คนเดินเข้ามา หลังแลกนามบัตรเรียบร้อยทุกคนจึงนั่งลงประจำที่ หญิงสาวทำหน้าที่ได้ดีเหมือนทุกครั้ง แม้ครั้งนี้จะมีเขานั่งอยู่ด้วย แต่เธอมองผ่านเขาไปเหมือนเป็นลูกค้าคนหนึ่ง เพราะพี่เมฆของเธออยู่กับเธอ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือลูกค้าชื่อเมฆา เขาแปลกใจนิดๆ กับท่าทางของเธอที่ไม่มีอาการประหม่าหรือเขินอายเหมือนวันก่อน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า นี่แหละ ฝนที่เขารู้จัก ใจเย็น มุ่งมั่น ตั้งใจและมั่นใจ 

เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากนำเสนอเสร็จ มีคำถามกดดันหลายเรื่องจากเมฆา แต่วรุณาก็ตอบได้ดี  

“ขอบคุณนะครับที่มา ถ้าเราเลือกแล้วจะติดต่อไปอีกที” เมฆาพูดกับวาสนาและวรุณา  

“แล้วตกลงจะฟังเรื่องกองทุนต่อไหมครับ ผมจะได้ตามชาคริตให้” เมฆาถาม ไม่ลืมที่วาสนาเคยบอกไว้ 

“วันนี้คงต้องขอตัวค่ะ เพราะต้องเตรียมตัวจัดงานของศุกร์นี้อีก” วาสนาตอบตามที่ได้ตกลงไว้กับวรุณา 

“ถ้าสะดวกเมื่อไรก็เข้ามานะครับ ยินดีให้คำปรึกษา” เมฆาตอบอย่างสุภาพ น้ำเสียงราบเรียบ 

“หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะคะ” เซลส์คนสวยบอกกับลูกค้าในดวงใจ เขายื่นมือมาจับมือเธอและวรุณา 

แม้ทำใจไว้แล้วแต่พอมือสัมผัสมืออบอุ่นที่คุ้นเคย วรุณาก็เกือบเก็บอาการไม่อยู่ หูพาลจะแดงขึ้นมา ดีที่วันนี้เธอปล่อยผมปิดหูไว้ เธอภาวนาให้ไม่ได้งานนี้เพราะหัวใจที่ไม่เคยลืมเขาทำให้เธอหวั่นไหวมากขึ้นทุกที แม้เขาจะดูเฉยชาแต่ใจไม่รักดีของเธอก็ยังคงหวนหาวันเก่าๆ ที่เคยมีด้วยกัน เธอคิดว่าเขารู้แล้วว่าเธอยัง 'รู้สึก' กับเขาอยู่ คนเรานี่แปลก ยิ่งอยากลืมยิ่งคิดถึง เธอกลัวว่าเธอจะแสดงออกมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาจะรับไม่ได้ ไม่มีอะไรน่าเสียใจเท่ากับเป็นที่รังเกียจของคนที่ตัวเองรัก

วันศุกร์วรุณาไปคุมงานที่จะจัดขึ้นที่โรงแรมดังในเมืองจึงนั่งรถไปกับทีมงานของบริษัท พวกเขาจองห้องตั้งแต่เช้าเพราะต้องจัดแต่งสถานที่ด้วย ถ้าเป็นงานใหญ่วรุณาจะมาคุมงานเองเสมอ และกันภัยก็รู้ดีจึงมาหาเธอตอนเที่ยงถือโอกาสชวนไปกินข้าว วรุณารับปากเพราะเคยบอกไว้ว่าจะกินข้าวด้วย แต่ขอว่าคงต้องเป็นอะไรง่ายๆ และเร็วเพราะเธอต้องรีบมาคุมงานต่อ ซึ่งกันภัยก็ยินดี แล้วจึงพาเธอไปหาอะไรกินในโรงแรมนั่นเอง ใช้เวลาประมาณไม่ถึงชั่วโมงเธอจึงได้กลับมาทำงานต่อ กันภัยต้องไปดูงานที่บริษัท แล้วตอนเย็นต้องมาร่วมงานอีกจึงปลีกตัวไป เมื่อเตรียมงานเสร็จตอนเกือบเย็น วรุณาจึงเปลี่ยนชุดเพราะต้องคอยเป็นคนดูแลความเรียบร้อย แต่ก็ต้องแต่งกึ่งราตรีเพราะกันภัยเชิญเธอเป็นแขกด้วยทั้งๆ ที่เธอบอกว่าไม่สะดวก แต่พอเขาคะยั้นคะยอก็เลยต้องยอม เพราะเป็นลูกค้ารายใหญ่  

กันภัยมาก่อนเวลางานหนึ่งชั่วโมง เพื่อมาดูความเรียบร้อยและอยากมาอยู่ใกล้วรุณาด้วย เห็นเธอใส่ชุดผ้าไหมสีโอลด์โรสแขนกุด คอปาด กระโปรงยาวเข้ารูปถึงหัวเข่า ก็ยิ่งชื่นชมว่าแต่งตัวเรียบร้อย แต่ก็สวยน่ารัก หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องได้เธอมาเป็นแม่ให้ลูกเขา 

วรุณายังคงเดินตรวจความเรียบร้อย แล้วก็ต้องตกใจที่อยู่ๆ ก็ถอยไปชนใครบางคน กันภัยประคองเธอไว้ สูดความหอมจากผมสลวย ก่อนที่วรุณารีบผละออกแล้วขอโทษที่ไม่ได้มอง ในขณะคนที่โดนชนเสียดาย 

“ผมต่างหากล่ะครับที่มาไม่ให้เสียง ต้องขอโทษด้วยนะครับ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ” เขาพูดด้วยความเป็นห่วงพร้อมเลื่อนสายตาสำรวจคร่าวๆ  

“ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้า เพราะเธอแค่ถอยไปชนยังไม่ได้ล้ม  

“งานเรียบร้อยดีไหมครับ”  

“ค่ะ นี่ก็ตรวจดูเฉยๆ จะเดินดูด้วยกันไหมคะ” ครีเอทีฟสาวชวนนายจ้างดูงานไปพร้อมๆ กัน ซึ่งก็ไม่ได้รับการปฏิเสธอยู่แล้ว 

เธอเดินไปพร้อมอธิบายไปเรื่อยๆ คนฟังก็ฟังเพลิน ยิ่งมองหน้าสวยๆ ได้ยินเสียงหวานๆ ก็ไม่มีอะไรให้ติได้เลย เขายอมรับว่าเขาตกหลุมรักเธอจริงๆ ตอนแรกที่มีคนมาแนะนำบริษัทเธอให้เขาฟัง เขาก็เบ้ปาก ไม่เชื่อ เขาเคยได้ยินเรื่องของเธอกับวีรวัฒน์มาบ้างและก็ปักใจเชื่อว่าเธอแต่งงานเพราะเงิน แต่ก็ยังเปิดโอกาสให้เข้ามาร่วมประมูลงาน พอได้เจอตัวจริงกับงานที่เธอทำ อคติที่เคยมีก็หายวับ แถมยังผูกขาดบริการกับบริษัทเธอมาตั้งแต่นั้น มันเหมือนเพลง 'ยิ่งได้รู้จัก ยิ่งรักเธอ' ของดา เอนโดฟินที่เขาเคยฟัง เมื่อดูงานจนจบวรุณาขอตัวไปพักครู่หนึ่งเพราะวันนี้ทำงานทั้งวัน เดี๋ยวก็ต้องดูงานต่ออีก เขาจึงอาสาไปนั่งเป็นเพื่อน แต่เธอปฏิเสธบอกว่าเดี๋ยวเขาต้องเตรียมตัวอีกหลายอย่างไม่อยากกวน

วรุณาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกค้าคนนี้คิดยังไงกับเธอ กันภัยไม่ได้มีอะไรด้อยกว่าคนอื่น ถึงจะเป็นพ่อม่ายแต่ก็เนื้อหอมทีเดียว แต่ใจเธอมอบให้คนอื่นไปแล้ว เธอไม่อยากให้ความหวังเขา แต่ดูเหมือนเขาไม่ยอมรับรู้ วาสนาเองก็เชียร์อยากให้เธอมีคนใหม่ เพราะเธอยังสาว อายุเพิ่งจะย่างยี่สิบแปดไม่อยากให้เธอแห้งเหี่ยวทำแต่งาน แต่จะมีใครรู้ว่าหัวใจเธอไม่เคยว่าง และก็จะไม่มีวันว่าง การที่วีรวัฒน์จากไปเธอไม่ได้ดีใจ แต่ก็ต้องบอกว่าเธอรู้สึกเหมือนได้รับอิสระ การที่ไม่มีเขาทำให้เธอไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่เวลาที่คิดถึงคนรักเก่า แต่การจะไม่คนใหม่ไม่เคยอยู่ในหัว ที่พ้นมาได้ก็บุญหนักหนาเพราะฉะนั้นจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเด็ดขาด 

 

รักคนที่เขารักเราดีกว่า(หรือเปล่า)

ใครอยากให้คุณกันภัยมีบทบาทมากกว่านี้บอกได้ หรือจะให้เขี่ยไปให้ไกลๆ น้องฝนดี 

ความคิดเห็น