ฮะนะชิ

เมื่อผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งยกยอตนว่าสมควรเป็นผู้ครองโลก ผู้ไม่เห็นด้วยจึงต้องขัดขวางแผนการวินาศกรรมนั่นให้ได้! นิยายโปรเจกต์ความร่วมมือระหว่างจีนและญี่ปุ่นครั้งแรกของโลก! (อัพวันละตอน จ.-ศ. 15.00 น. , ส.-อา.และวันหยุด 11.00 น.)

ชื่อตอน : บทที่ 1-12

คำค้น : นิยายญี่ปุ่น นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ ศึกเดิมพันคนเหนือโลก แฟนตาซี ไซไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 81

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1-12
แบบอักษร

พวกเขาใช้เวลาหนึ่งโมงจากจตุรัสซินตักมาถึงตัวเมืองเอเธนส์ 

เก๋ายืนอยู่บนข้างถนนที่มีรถวิ่งสวนไปมาก่อนมองไปรอบๆ แสงตะวันเลยลับขอบฟ้า จนสถาปัตยกรรมอันใหญ่โตและเก่าแก่ซึ่งอยู่ไปไกลมืดสลัวไปด้วยเงายามราตรี เก๋าพยายามจะจำทิศแต่ก็ล้มเหลวในท้ายที่สุด 

คาเรนยืนอยู่ห่างๆ คีบซิการ์เอาไว้ในปาก เธอเลือกมองสถานการณ์อยู่ข้างๆ 

“ผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม” 

เก๋ายกมือขึ้น 

คาเรนยืนอยู่กับที่ ไม่มีท่าทีจะเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะโบกมือข้างที่ถือซิการ์ไปมาราวกับจะบอกว่าเธอได้ยินที่เขาพูด 

“คืนนี้ผมต้องนอนที่ไหน?” 

เก๋าเดินเข้ามาใกล้คาเรน 

“แถวนี้มีโรงแรมเยอะแยะถมไปนะ” 

“ให้หาที่นอนเองเหรอ?” 

“คนจากหน่วยข่าวกรองมีสายอยู่ทุกที่ ถ้าพวกฉันหาห้องให้ นายอาจจะโดนพวกอันธพาลถือปืนบุกเข้าห้องในยามวิกาลก็เป็นได้นะ” 

พอพูดจบ คาเรนก็ยักไหล่ขึ้นสื่อว่าช่วยไม่ได้ 

“ไม่สิ พวกมันอาจจะไม่รอจนถึงกลางคืนแล้วบุกเข้ามาตอนที่นายแช่น้ำอยู่ก็ได้” 

“ที่คุณพูดมามันก็ถูกอยู่หรอก...” 

เขาโต้เถียงอะไรไม่ได้ แต่ถึงพูดอย่างนั้นก็เถอะ ดูอย่างไรก็เป็นแผนแกล้งของคาเรนไม่ใช่เหรอ? พอคิดได้อย่างนั้น คำถามอื่นก็ลอยขึ้นมาในหัว 

“แล้วใครจะเป็นคนจ่ายล่ะ?” 

“นายก็สำรองจ่ายไปก่อน ไม่มีปัญหาใช่ไหมล่ะ?” 

“ดูท่าผมจะเจอจุดเชื่อมกันระหว่างจีนกับกรีซเสียแล้วล่ะ...” 

เก๋าหัวเราะแห้ง 

“ถ้าเกิดผมโดนฆ่าล่ะ?” 

คาเรนหน้าของเก๋าผุดที่กำลังยิ้มขึ้นที่มุมปาก 

“ก็พยายามรอดมาให้ได้ก็แล้วกัน” 

พอพูดจบ เธอก็ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง 

“ฝากตัวด้วยนะ คู่หู!” 

คาเรนทำมือยกหูโทรศัพท์เป็นเชิงว่า ‘ถ้ามีธุระอะไรก็โทรมานะ’ แล้วเดินตรงออกไป แผ่นหลังนั้นเลือนหายไปในฝูงคนที่กำลังเดินไปมาอยู่บนถนน 

มีธุระตั้งแต่ตอนนี้นี่แหละ! คิดไม่ออกแล้วว่าจะต้องทำอย่างไรต่อจากนี้ดี! 

เก๋าคิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วมองเบอร์ที่คาเรนทิ้งไว้ให้ 

 

แต่สุดท้าย เก๋าก็โทรไปหาเบอร์อื่น 

“บรูโน่ นี่ผมเอง เก๋านะ” 

“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง” 

“ไม่ได้อะไรสักอย่าง นี่มันไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้สักนิด! ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ผมปลอมตัวมา แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้เลยนะ เอาจริงๆ นะ ผมว่าใช้โอกาสนี้เปลี่ยนชื่อสำนักงานข่าวกรองกรีซใหม่เถอะ นั่นสินะ เอาเป็น ‘สมาคมปริศนา’ ดีไหม” 

“...ช่วยพูดอะไรที่ฉันเข้าใจที” 

“โอเค” 

เก๋าถอนหายใจ 

ห้านาทีผ่านไปเก๋าก็เล่าเรื่องราวที่เกิดทั้งวันให้บรูโน่ฟังจนมาถึงหน้าโรงแรม บรูโน่ผู้อยู่ปลายสายนิ่งเงียบ 

“ขอโทษนะ แต่ฉันคงช่วยนายไม่ได้ นี่เป็นลางสังหรณ์ของฉันก็จริง แต่ฉันว่าเรื่องนี้มีค่าพอให้สืบลึกลงไปน่ะ” 

“ลางสังหรณ์? นี่นายเป็นคนเยอรมันจริงเหรอ?” 

“ที่เหลือฝากด้วยแล้วกัน” 

“ก็บอกว่าไม่ไหวไง! นายเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่พึ่งพาได้มาทีเถอะ! ชุนคุงล่ะ เขากำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้?” 

“เขาอยู่ญี่ปุ่นนั่นแหละ แต่กำลังยุ่ง” 

“มีเรื่องอะไรยุ่งกว่าพาน้องสาวไปดูปลาทองด้วยเหรอ?” 

“เรื่องที่สำคัญน่ะ” 

“เข้าใจแล้วก็ได้...” 

เก๋าที่ยอมแพ้เดินก้าวเท้ายาวๆ เข้าโรมแรม 

“เอาเป็นว่าหาโรงแรมนอน แล้วก็… เริ่มจากตามหาคิมก่อนก็แล้วกัน!” 

ความคิดเห็น