อีซิ้ม
facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #ก็แค่เลขา 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 17

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#ก็แค่เลขา 3
แบบอักษร

ซึงฮโยย้ายเข้าคอนโดในวันถัดมา พอลอาได้รับอนุญาตให้เข้ามาช่วยจัดห้องและเข้าออกได้เสมอ ทั้งสองตื่นเต้นกับที่อยู่ใหม่ จัดแจงห้องพักอย่างสนุกสนานจนลืมกินข้าวไปเลยด้วยซ้ำ สักพักก็มีใครมากดกริ่งหน้าห้อง

“ไก่มาส่งครับ”

“แต่เพื่อนฉันไม่ได้สั่งนะคะ”

“ชำระเงินเรียบร้อยละครับ รบกวนลูกค้ารับสินค้าด้วยครับผม”

พอลอาทำหน้างง แต่ก็รับมาโดยดี

กริ๊งงงง~~!! (เสียงโทรศัพท์)

“ค่ะ คุณอี คะ? ได้รับแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ซึงฮโยมองหน้าพอลอาแล้วถอนหายใจ

“มีอะไรหรอแก?”

“คุณทงยอนสั่งมาให้น่ะ”

เพียงแค่นั้น ลี พอลอากรี๊ดลั่น ชักดิ้นชักงอใหญ่

“ไหนแกบอกว่าเค้าร้าย ดูสิยังเป็นห่วงสั่งกงสั่งไก่มาให้ น่ารักชะมัดเล้ยยยยย”

ซึงฮโยเบะปากก่อนจะพับผ้าต่อ

ตกเย็นพอลอาก็กลับ เหลือแค่เธอที่อยู่ห้องคนเดียว ถึงจะอยู่คนเดียวมาตลอดแต่ก็ไม่ชินเลยสักที พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ฉันต้องพูดอธิบายความจริง ไม่สิ จริงแค่ 20% แล้วอีกต่อไปก็คงต้องทนความปากร้ายของนายบ้านี่ไปตั้งปีนึง เฮ้อออออ แค่คิดก็ปวดหนึบที่ใจขึ้นมาทันที

เช้าวันเปิดแถลงข่าวมอบหมายอำนาจชั่วคราวของบริษัทพ่อของทงยอน นักข่าวเตรียมสัมภาษนั่งรอบริเวณโถงใหญ่ของบริษัท เสียงเจี้ยวจ๊าวบวกกับเสียงแฟลชดังระดมอื้ออึง

ทงยอนนั่งรอซึงฮโยที่ล็อบบี้คอนโดพลางมองหน้าผู้จัดการเชิงว่าให้ไปตามตัวมาด่วน ไม่ทันที่คุณอีจะหันเดิน ร่างหญิงสาวก็เดินออกมาจากลิฟต์

เธอสวมเสื้อลูกไม้สีขาว กระโปรงแนบเนื้อสีแดง

ปล่อยผมยาวง่ายๆแต่ดูเข้ากับชุดที่เธอใส่ ทงยอนมองจนลืมตัวว่ารีบอยู่ คุณอีกล่าวตัดบทให้รีบไปขึ้นรถเสียก่อน ทำให้ทงยอนรีบลุกเดินนำไปอย่างเขินอาย ทั้งสองมาถึงบริษัทแล้วดิ่งไปหาท่านประธานที่กำลังยืนกล่าวแถลงการอยู่

“ใช่แล้วครับทุกท่าน นี่คือคิม ทงยอน ลูกชายคนเดียวของผม ผมเชื่อมั่นว่าเค้าจะดูแลบริษัทเราได้อย่างมีประสิทธิภาพ เหมือนที่เค้าได้พิสูจน์ฝีมือการบริหารค่ายเพลงของเค้าเองเช่นกัน ดังนั้นผมจึงขอยกตำแหน่งผู้ปริหารให้ลูกชายผมดำเนินต่อชั่วคราวระหว่างที่ผมพักรักษาตัว”

“แต่เค้าพึ่งจะมีข่าวฉาวออกมาไม่กลัวว่ามันจะทำลายภาพพจน์บริษัทหรอคะ?”

นักข่าวยกมือถาม ท่านประธานยิ้มแล้วตบบ่าลูกชาย

“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะครับ ผู้หญิงคนนั้นคือเลขาของเค้าน่ะครับ ทุกคนสามารถฟังและสอบถามสาเหตุได้จากเค้าเลยครับ เชิญคุณ พัค ซึงฮโย!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นพร้อมแสงแฟลชรัวเข้าใบหน้าของซึงฮโยทันทีที่ขึ้นยืนบนสแตน

“เอิ่มมม ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ มันเป็นการเล่นกันขำขันค่ะ มันไม่มีอะไร อีกอย่างฉันทำงานกับคุณทงยอนมานานแล้ว ไม่ใช่คนแปลกหน้าอะไรกัน ทุกอย่างคือการเข้าใจผิดล้วนๆค่ะ”

จบบทกล่าวการ์ดก็เข้ามาเชิญตัวฉันเดินฝ่าดงนักข่าวไปที่ห้องท่านประธานทันที ในห้องมีท่านประธาน ผู้จัดการอี และคุณทงยอนนั่งรออยู่ เธอนั่งค่อยๆนั่งลงโซฟาตรงข้ามทงยอน ก่อนจะก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยอะไร

“วันพรุ่งนี้ จะมีการประชุมบริษัทเพื่อนอบน้อมเข้าทำงาน แกอย่าสายนะ”

“ครับพ่อไม่ต้องห่วง จะห่วงก็คงต้องห่วงเลขาผมล่ะครับ สายทุกงาน”

ทงยอนโบ้ย แถมทำตาเหล่มองซึงฮโยเชิงยี่ยวน ท่านประธานยิ้มแล้วหันมามองซึงฮโย

“ห้องพักโอเคใช่ไหม เธอขนาดเหลืออะไรหรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะท่าน ไม่มีปัญหาหรือขาดอะไรเลย”

“ดีแล้ว ถ้าขาดเหลืออะไรบอกคุณอีได้เลยนะ แล้วพรุ่งนี้เธอก็มาทำงานพร้อมลูกชายฉันได้เลยนะ เธอไม่ต้องห่วงเรื่องร้านดอกไม้เธอ เพราะฉันจัดการหนี้สินแทนหมดแล้ว เธอแค่เข้าบริษัทวันที่มีเซ็นเอกสารและประชุมพร้อมลูกชายฉันก็พอ เพราะทงยอนต้องแบ่งเวลาไปค่าย เธอก็ต้องตามไปด้วยนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“เดี๋ยวผมไปส่งพ่อที่สนามบินครับ”

พูดจบทงยอนก็ลุกไปประคองท่านประธานเดินไปด้วยกัน ซึงฮโยกังวลในใจกลัวทำงานขาดตกไม่เรียบร้อยอีกใจนึงก็โล่งอกปนดีใจที่ร้านดอกไม้เป็นของเธอจริงๆสักครั้ง เธอคิดเพียงว่าจะทำงานให้ดีที่สุดสมกับที่ท่านประธานช่วยเหลือเธอ

 

ความคิดเห็น