หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 92 สวัสดี ผู้อ่านทุกท่าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 92 สวัสดี ผู้อ่านทุกท่าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 92 สวัสดี ผู้อ่านทุกท่าน
แบบอักษร

“เธอจะไม่ใช่พี่สาวนายได้ยังไง” เซียวมั่วถามกลับ 

เซี่ยจื้อเสนอข้อสันนิษฐานของเขาอย่างตื่นเต้น ดูเหมือนเขากำลังจะได้พูดในสิ่งที่อยากพูดมาตลอด “พี่เคยได้ยินเรื่องการกลับชาติมาเกิดไหม” 

“การกลับชาติมาเกิดเหรอ พวกความเชื่อทางศาสนางี้เหรอ” เซียวมั่วผู้ไม่เคยอ่านนิยายบนเว็บไซต์มาก่อนรู้สึกสับสนกับคำศัพท์ที่แปลได้หลายความหมายเช่นนี้ 

“ไม่ๆ การกลับชาติมาเกิดคือ...” 

“จื้อ นายมีไฝที่แก้มก้นซ้ายใช่ไหม” ซิงเหอพูดกลบเสียงอีกฝ่าย 

เซี่ยจื้อไออย่างรุนแรงและกลืนคำพูดที่เหลือไปจนหมด เขารู้สึกอับอายจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงแปร๊ด 

“พี่ อย่าพูดเรื่องน่าอายด้วยเสียงนิ่งๆ แบบนั้นได้ไหมเนี่ย” เซี่ยจื้อโวยวาย 

ซิงเหอตอบพร้อมรอยยิ้ม “งั้นพี่ก็ไม่ต้องการให้นายพูดเรื่องความลับสุดยอดเกี่ยวกับการกลับมาเกิดของพี่ง่ายๆ อย่างนั้นเหมือนกัน” 

“...” เซี่ยจื้อพบว่าเป็นเรื่องยากมากที่จะยิ้มตอบ 

“งั้น นายจะบอกว่า...” เซียวมั่วกระตุ้นแต่เซี่ยจื้อรีบเปลี่ยนเรื่องทันที 

“เรื่องชีวิตของพี่สาวผมพูดได้แค่นี้ เพราะผมเคารพในความเป็นส่วนตัวของพี ผมจะไม่พูดอะไรอีกต่อให้พี่เซียวขอร้องผมก็เถอะ!” 

“ไม่ ฉันแต่อยากรู้ว่าทำไมคุณเซี่ยถึงรู้ว่านายมีไฝที่ก้น” 

“โว้ะ นี่พี่สนใจเรื่องพวกนี้หรอกเรอะ” เซี่ยจื้อพูดไม่ออก เพื่อป้องกันการเข้าใจผิด เขายังอุตส่าห์อธิบายอย่างใจดี “ผมถูกผึ้งต่อยก้นตอนเจ็ดขวบ นอกนั้นพี่นึกภาพเอาเองแล้วกัน...” 

“แต่ทำไมผึ้งถึงได้เล็งแต่ที่ก้นของนายล่ะ” เซียวมั่วถามต่อ เซี่ยจื้อกลอกตา “ผมจะไปรู้ได้ยังไง ไปทำงานต่อล่ะ!” 

ซิงเหอเสนอที่จะเล่าส่วนที่เหลือ “อ้อ ฉันรู้! ฉันจำได้เพราะจื้อ...” 

“พี่!” เซี่ยจื้อลากเสียงพร้อมกับจ้องเธอด้วยสายตาหวาดหวั่น “ให้ผมฆ่าตัวตายดีกว่าถ้าพี่พูดต่ออีกคำเดียว” 

“...” ซิงเหอกะพริบตาปริบๆ ก่อนหันหลังกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ “ก็ได้ งั้นกลับไปทำงานกันได้แล้ว” 

เซียวมั่วเร่งเร้า “คุณเซี่ย คุณอย่าทำแบบนี้สิ... ยังมีคนรอติดตามเรื่องนี้อยู่นะ...” 

“พี่เป็นแค่คนเดียวที่ติดตาม คนอ่านไม่นับ!” 

“นับสิ! ถ้าไม่มีพวกเขา เราจะเป็นใครล่ะ? เราติดค้างพวกเขาไว้เยอะเชียวนะ...” 

“เราจำเป็นต้องปิดเรื่องบางเรื่องไว้เป็นปริศนาบ้าง โอเคไหม นั่นทำให้คนอ่านที่หายไปกลับมาตามต่อไงล่ะ” 

“ผมจะบอกให้ พวกเขาจะไม่กลับมาแน่ถ้าคุณไม่เล่าเรื่องนี้ต่อให้จบ...” 

“พวกนายสองคนมัวแต่เถียงกันอยู่นั่นแหละ แบบนี้เรื่องมันจะไปต่อได้ไหมเล่า” ซิงเหอดุพวกเขาพร้อมสายตาเย็นเยือก ทำให้เซียวมั่วและเซี่ยจื้อกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองโดยอัตโนมัติ 

“แผนขั้นต่อไปจะเริ่มเมื่อไหร่ครับ” เซียวมั่วเงยหน้าขึ้นถามหลังจากนั้นสักครู่ เขาพร้อมยิ่งกว่าพร้อมที่จะฉีกศัตรูของเขาออกเป็นชิ้นๆ 

ซิงเหอละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับคลี่ยิ้มน่าสงสัย “ภายในหนึ่งอาทิตย์” 

หนึ่งอาทิตย์งั้นเหรอ 

เซียวมั่วเปิดปฏิทินในสมองและรู้เหตุผลว่าทำไม 

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนี้จะเป็นการแข่งขันประจำปีของเหล่าแฮกเกอร์ในประเทศจีน 

และจากการแข่งขันนี้ คนทั้งประเทศจะได้รับรู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทไหนสามารถทำงานได้ดีที่สุด 

ซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยทั้งหมดจะเข้าสู่การทดสอบ และซอฟต์แวร์ที่ผ่านการตรวจสอบเท่านั้นถึงจะได้ออกสู่ตลาด 

โดยปกติระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีที่สุดสามอันดับแรกจะกลายเป็นสินค้าที่ขายดีที่สุดในปีถัดมา 

แต่ผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจะตกเป็นของบริษัทที่ชนะการแข่งขัน 

นอกจากจะได้รับการยืนยันว่าซอฟต์แวร์จะขายดีแน่ๆ แล้ว บริษัทที่เป็นเจ้าของยังมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับสีเอ็มไพร์ด้วย ตัวระบบรักษาความปลอดภัยเองก็จะถูกนำไปใช้ในระบบปฏิบัติการใหม่ล่าสุดของสีเอ็มไพร์ 

และคนเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของประเทศจีนนั้นใช้ระบบปฏิบัติการของสีเอ็มไพร์ 

ถ้าสีเอ็มไพร์ต้องการที่จะใช้ซอฟต์แวร์รักษาความปลอดภัยต่อไป อนาคตของบริษัทนั้นก็จะถูกกำหนดไว้เพราะสินค้าของพวกเขาจะกลายเป็นที่รู้จักในตลาดขนาดยักษ์ 

ความคิดเห็น