รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : คิดถึงเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2563 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึงเธอ
แบบอักษร

“แหวนที่ห้อยคอนี่ไม่ทราบค่ะ แต่เห็นใส่มาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกที่อเมริกาแล้วก็ไม่เคยถอด หวงมากๆ ด้วย บอกว่าเป็นของแทนใจของคนที่เธอรัก แต่ก็ไม่บอกว่าใคร ขอดูก็ไม่ให้ดู แต่แหวนที่นิ้วนางเป็นแหวนแต่งงานค่ะ ถึงพี่วีเสียไปแล้วก็ไม่ยอมถอดเหมือนกัน บอกว่าเอาไว้ระลึกถึงพี่วีน่ะค่ะ อีกอย่างคุณนายเธอกลัวคนมาจีบ เลยใส่แหวนไว้”

“เธอคงรักคุณวีรวัฒน์มากเลยนะครับ” เสียงกันภัยทั้งชื่นชมทั้งอ่อนล้า ถ้าอย่างนี้เขาคงต้องพยายามขึ้นไปอีก

“ก็ ค่ะ คู่นี้น่ารักมาก ใครๆ ก็อิจฉา วิวเห็นยังหมั่นไส้เลยค่ะ”

เมฆารู้สึกปวดร้าวลึกๆ แต่ก็จำได้ว่าตอนเธอแต่งงานใหม่ๆ ฝ่ายชายขยันลงความหวานแหววของทั้งคู่ในอินสตาแกรม เพื่อนๆ เอามาให้เขาดู เขาก็เห็นเธอก็ยิ้มสดใสมีความสุข เธอคงจะรักวีรวัฒน์มากอย่างที่วาสนาว่า ผู้หญิงจะรักผู้ชายพร้อมกันสองคนได้หรือไม่ เพราะตอนเขามีเธอก็ไม่คิดมีใคร หรือเธอรักวีรวัฒน์และเขาพร้อมๆ กัน ยิ่งคิดทำให้จากที่เฉยๆ กลับรู้สึกเริ่มไม่ชอบใจ ถ้าเธอเป็นอย่างนั้นจริงๆ เขาก็เป็นคนที่โง่มาก เพราะไม่เคยดูออก

กันภัยยังคงถามเรื่องเกี่ยวกับวรุณาอีกหลายเรื่องซึ่งมันก็ทำให้เมฆาได้รับรู้ความเป็นไปของอีกฝ่ายไปด้วย เธอมีชีวิตที่สุขสบายได้ไปเรียนต่างประเทศ ได้สามีที่รักเธอ ส่วนตัวเขา ต้องเก็บความเจ็บปวดไว้เพียงผู้เดียว ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ไม่อยากทำให้แม่เป็นห่วง และเข็ดขยาดความรักเพราะรู้ว่ามันไม่ยั่งยืน เงินเท่านั้นเปลี่ยนได้ทุกอย่าง แม้กระนั้นเขาก็ไม่เคยใช้เงินซื้อผู้หญิง ความเสียใจที่เขาได้รับ ไม่ควรถูกส่งต่อให้ใคร

เมื่อวรุณากลับถึงคอนโด เธอตั้งใจอาบน้ำนอนเลยเพราะเหนื่อยมาหลายวันจริงๆ แล้ววันอังคารก็ต้องเข้าไปนำเสนองานที่บริษัทของเมฆา หลังจากนั้นได้พักหน่อยก็ต้องไปดูงานของกันภัยที่จะจัดขึ้นในวันศุกร์อีก เธอเข้าห้องน้ำล้างหน้า หลังอาบน้ำเสร็จก่อนนอนคืนนั้นเธอเปิดสมุดไดอารี่ลายเมฆที่เธอเขียนทุกวัน ตอนนี้เธอมีทั้งหมดหกเล่ม ตั้งแต่ตอนเธอไปอเมริกาใหม่ๆ เธอเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า ดีที่วีรวัฒน์สังเกตเห็นและพาเธอไปคุยกับเพื่อนของเขาคนหนึ่งที่เป็นหมอทางด้านนี้ เขาบอกว่านี่เป็นแค่อาการเริ่มต้น และอาการเธอมาจากความรู้สึก ไม่ใช่อาการทางกาย เธอได้ยามากิน แต่มันทำให้เธออาเจียน มึนหัว สลึมสลือ เธอเลยเลิกกิน กลับไปปรึกษาเขาใหม่ว่าทำอะไรได้บ้าง เธอรู้ดีว่าการเป็นโรคนี้ ร้ายแรงสุดคือการฆ่าตัวตาย แต่การทำแบบนั้นมันเป็นบาปมากในศาสนาพุทธ เธอไม่ต้องการแบบนั้น เขาแนะนำให้เธอหาอะไรที่ชอบหรือสนุกทำเพื่อให้ชีวิตมีความสุข เธอก็ทำตามแต่มันก็ยังคงไม่ได้ดีขึ้น เธอยังคงต้องอยู่ในความดูแลของเพื่อนหมอของวีรวัฒน์คนนั้น เธอคิดถึงคนที่เธอจากมาแทบจะทุกเวลาแม้ว่าจะยุ่งกับสิ่งต่างๆ รอบกายแต่พอว่างสายตาและสีหน้าตัดพ้อของเขาตอนที่เธอบอกเลิกก็จะแว่บเข้ามา เธอจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ กล้ำกลืนทำหน้ายิ้มแย้มเมื่ออยู่กับสามีและคนอื่นแต่เมื่ออยู่คนเดียวก็ซึมเศร้า เข้าข่ายหน้าชื่นอกตรม จนไปเจอสมุดบันทึกที่มีลายเมฆที่เธอคิดว่าจะไม่จับมันอีก แต่รู้ตัวอีกทีเธอก็ได้มันมาไว้ที่บ้านแล้ว ตอนแรกตั้งใจจะเขียนเล่าเรื่องความเป็นไปในชีวิตเหมือนเล่าให้เขาฟัง อยากบอกให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร พอเอาเข้าจริงมีแต่คำว่าคิดถึงเต็มหน้ากระดาษ เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอคิดกับเขา 'คิดถึง' ไม่มีชื่อคน ไม่มีคำอื่น มีแต่คำว่า 'คิดถึง' ตอนแรกเธอคิดว่าเธอบ้าไปแล้ว แต่การทำอย่างนี้มันทำให้เธอเครียดน้อยลง เหมือนเธอได้ระบาย เธอเลยทำมันทุกวัน มันเป็นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงใจเธอ เธอเป็นพวกบ้าเพลง เธอมักจะชวนเขาฟังเพลงอยู่เรื่อย ไม่ว่าเพลงอะไรออกใหม่ฟังแล้วเพราะ เธอจะร้องให้เขาฟัง และแน่นอนเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เธอต้องเป็นเพลงเท่านั้น และช่วงนั้นเพลงริงโทนของเธอก็จะเป็นเพลง 'มีแต่คิดถึง' ของพี่เบิร์ด ธงไชย'

คิดถึงเธอ... คิดถึงเธอ

ใช่เธอคิดถึงเขาตลอดเวลา เธอควบคุมความคิดไม่ได้แต่ควบคุมการกระทำได้ เธอก็แค่คิดถึงเงียบๆ อยู่คนเดียว ไม่มีใครต้องเสียใจและเจ็บปวดนอกจากตัวเธอเอง   

อาการของวรุณาดีขึ้น แต่ก็ยังคงอยู่ในความดูแลของเพื่อนหมออีกเป็นปีเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เป็นมากขึ้น เมฆาไม่เล่นโซเชียลมีเดีย นอกจากตอนนั้นที่เคยไลน์คุยกันและถึงมีเธอก็คงไม่กล้าติดตามเขาหรือแอดเพื่อน ไม่กล้าถามไถ่ใครเกี่ยวกับเขา ถึงอย่างไรเธอก็ได้ชื่อว่ามีสามีแล้ว เธอก็ไม่อยากทำให้วีรวัฒน์ไม่ไว้วางใจ ครอบครัวสามีเธอรวยล้นฟ้าทุกคนต่างจับตามอง เธอทำได้แค่เขียนความในใจกับสมุดบันทึก มีเพียงลายปกของสมุดบันทึกที่บ่งบอกถึงคนที่เธอคิดถึง จริงๆ เธอชอบสีครามของท้องฟ้า ยิ่งเข้มยิ่งชอบเธอเคยไปเที่ยวต่างประเทศสีท้องฟ้ามันสดมาก พอตอนเป็นแฟนกับเมฆา จากชอบฟ้าสีครามเฉยๆ เธอกลับชอบฟ้าที่มีเมฆขาว มันดูนุ่มนวล อ่อนโยน เหมือนกับ 'เขา' ของหลายอย่างของเธอก็จะเป็นลายเมฆ โดยเฉพาะเครื่องเขียน พอเลิกกันตอนแรกเธอก็ว่าจะไม่ซื้อหรือมีอะไรที่ทำให้นึกถึงเขาอีก แต่ยิ่งทำแบบนั้นยิ่งเลิกคิดไม่ได้ เธอเลยเอาเขามาเป็นกำลังใจแทน เวลามองสิ่งเหล่านั้นเธอรู้สึกเหมือนเขาอยู่กับเธอเสมอ ถึงจะหลอกตัวเองแต่ก็ความสุขเล็กๆน้อยๆ ที่เธอมีได้ในช่วงที่เธอว้าเหว่ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเธอจะคิดถึงสิ่งที่เขาสอน เขาพูด วันนี้ได้เจอกับเขาแต่ความคิดถึงกลับมากขึ้น เพราะพี่เมฆของเธอไม่อยู่แล้ว มีแต่คุณเมฆา เธอไม่โทษเขา เพราะนี่คือผลของการกระทำของเธอ เป็นสิ่งที่เธอเลือก ให้กลับไปเลือกใหม่แล้วรู้ว่าวันนี้เป็นอย่างไร เธอก็คงจะทำเหมือนเดิม 

***************************************** 

นางเอกเราถึงกับเป็นโรคซึมเศร้า แต่พี่เมฆไม่เคยรู้ 

ความคิดเห็น