prem.min
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจอ
แบบอักษร

หลังจากที่รถหรูวิ่งอยู่บนถนนอย่างยาวนาน สักพักรถก็วิ่งเข้าไปในบ้านหลังโตของคนเป็นนาย

“เอ่อ คุณหนูครับถึงบ้านแล้วครับ” ลูกน้องของยุนกิสะกิดคุณเบาๆ

“อือออ” คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตอนไหน คุณรีบดีดตัวหยับกระเป๋าลงจากรถทันที ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ คุณก็เอ๊ะใจทันที เพราะเห็นยุนกินั่งรออยู่ที่โซฟาใหญ่พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

“มานั่งนี้สิ” ยุนกิที่เห็นคุณยื่นทำหน้างงๆอยู่

คุณเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆเขาอย่างห้ามไม่ได้

“มีอะไรเหรอ” คุณถามเขาด้วยสีหน้าสงสัย

“ฉันจะไปดูงานที่ต่างประเทศ2เดือน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“อะ อ้อ” คุณที่ตกใจอยู่ไม่น้อยก็ตอบเขาไปเพราะอีกใจก็รู้สึกดี เพราะคุณกำลังจะหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้

“ฉันฝากลูกน้องคนสนิทฉันให้ดูแลเธอ แล้วอย่างคิดหนี เพราะฉันคอยดูเธออยู่ทุกฝีก้าว

คุณตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนเขาอ่านใจคุณได้งั้นแหละ

“ได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม!!!” เขาตะคอกออกมาเสียงดังจนลูกน้องที่อยู่แถวนั่นหันมามองคุณเป็นสายตาเดียวกัน

“ดะ ได้ยินแล้ว” คุณก้มหน้าตอบเขาไปทันที เพราะน้ำเสียงของเขามันดูหน้ากลัว ถ้าให้จ้องหน้าเขาเวลาคุยคงได้ขาดใจตายเอาแน่ๆ

“หมดธุระฉันแล้ว” ยุนกิดีดตัวลงขึ้นก็จะเดินไปลากกระเป๋าที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเขานัก

“เอ่อ ดูแลตัวเองด้วยนะ” ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดนะ ปากมันไปเอง

“อืม เธอก็ด้วย” ยุนกิหันมายิ้มอ่อนๆให้คุณก่อนจะเดิออกจากบ้านไป

“เฮ้อออออออออ!!”คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดว่าจะได้หนีแล้วแท้ๆ แต่กลับอึดอัดมากกว่าเดิม

คุณนั่งอยู่ที่โซฟาได้พักใหญ่ๆหลีงจากกุกกิเดินออกไป

18:35

คุณนั่งอยู่ที่โซฟาตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว คุณดีดตัวลงและเดินไปที่ห้องของยุนกิทันที เขาไม่ให้คุณไปนอนห้องอื่น เขาล็อกห้องอื่นๆไว้และเอากุญแจไปด้วย

“เฮ้อออออ” คุณถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

“เอาวะเป็นไงเป็นกัน” อยู่คุณก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ยุนกิเคยเอาไว้ให้

ผ่านไปเกือบๆ30นาทีที่คุณเอาแต่อยู่ในห้องน้ำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

อยู่ๆก็มีเสียงคนเคาะประตูคุณรีบใส่เสื้อผ้าก่อนจะรีบไปเปิดดูคนที่มาใหม่

“นาท่านสั่งให้ลงไปกินข้าวครับ” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยปากบอกก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง

“นายจะเอาไงกับฉันกันแน่นะ” คุณพูดออกมาพลางเดินตามหลังลูกน้องของเขาไป

คุณทานข้าวเสร็จก็เปิดดูทีวีไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาก็เริ่มจะปิดลงทุกๆนาที จนคุณต้องรีบเดินขึ้นห้องของยุนกิไป

คุณที่ตั้งแต่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ไม่เคยได้สังเกตห้องยุนกิเลยว่ามีอะไรบ้าง คุณมองดูรอบๆก่อนสายตาจะไปสะดุดอยู่กับลิ้นชักเล็กๆที่โต๊ะทำงานของยุนกิ มือเล็กค่อยๆเอือมเปิดอย่างช้าๆ ยุนกิเคยสั่งไว้ว่าห้ามยุ่งกับของส่วนตัวเขาเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีใดๆทั้งสิ้น

“ถือวิสาสะหน่อยละกัน” คุณพูดพลวางเปิดลิ้นชักออก ในนั่นมีแค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ วางอยู่ คุณเอื้อยมือไปหยิบมันขึ้นมาดูทันที ทันทีที่มองดูผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นอยู่ไปความทรงจำของคุณก็ตีขึ้นมา

“อักษรตัว N งั้นเหรอ”

“คุ้นๆจัง” คุณกำลังคิดอะไรบ้างอย่าง อยู่ก็ต้องสะดุ้งเฮือก เพราะผ้าเช็ดหน้านี้มันเป็นของคุณ

—————ย้อนไปเมื่อ13ปีที่แล้ว———

“ฮึออออ” เสียงเด็กผู้ชายตัวเล็กผิวขาวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่สนามเด็กเล่น

“นี่นาย” เด็กผู้หญิงตัวเล็ก แก้มป่อง ดวงตากลมโต เอ่ยเรียกเด็กชายคนข้างหน้า

“ฉะ ฉันเหรอ?” เด็กชายที่สะอื้นอยู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงๆ

“ใช่นายนั่นแหละ ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้นะ” เด็กหญิงเอ่ยพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนให้

“ฉะ เปล่านะ” เด็กชายปฏิเสธพร้อมยื่นมือมาหยิบผ้าไปเช็ดน้ำตา

“เปล่าก็เปล่า” เด็กหญิงยิ้มออกมาเพราะท่าทีของเด็กชายดูไม่ตรงกับที่เขาพูดเลย

“ละนายชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่เหรอ?” หญิงสาวนั่งลงข้างเด็กชายพร้อมเอ่ยปากถามทันที

“มะ มิน ยุนกิ อายุ9ขวบ” เด็กชายตอบด้วยเสียงสะอื้น

“หนูชื่อ พัค นา.....” จู่ๆเด็กหญิงก็หยุดพูดเพราะมีเสียของคนเป็นพ่อกำลังเรียกหาเธออยู่

“เอ่ออ หนูต้องไปแล้ว” เด็กหญิงดีดตัวลงขึ้นทันที

“เราจะได้เจอกันอีกไหม?” เด็กชายเอ่ยปากถามเด็กหญิง

“แน่นอนค่ะ หนูจะมาเล่นกับพี่บ่อยๆเลย” เด็กหญิงวิ่งเข้าอ้อมกอดของคนเป็นพ่อด้วยความดีใจ

คุณและยุนกิเล่นด้วยกันเกือบจะทุกวันหลังเลิกเรียน ทั้งสองจะมาสั่งรอกันที่สนามเด็กเล่นเสมอ แต่ยุนกิไม่เคยคิดจะถามถึงพ่อแม่หรือแม้แต่ชื่อของคุณเลย เขาดูมีความสุขที่ได้อยู่กับคุณ ยุนกิดูเป็นเด็กที่เข้มแข็ง แต่ลึกๆเขาก็อ่อนแอ

“พี่ยุนกิ”เสียงหวานของเด็กหญิงเรียกคนข้างหน้า

“ว่าไงคะยัยตัวเล็ก” ยุนกิยิ้มบางๆ ออกมาก

“หนูต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น คงไม่ได้เจอพี่ยุนกิอีกแล้ว ฮืออออ” เสียงหวานกลายเป็นเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมา

“อะ อืม หนูจะได้เจอพี่แน่นนอนพี่สัญญาพี่จะหาหนูให้เจอ” ยุนกิตอบกลับเด็กสาวตรงหน้าพร้อมกับอ้าวแขนโอบกอด

“ฮือออ นะ หนูต้องไปแล้วว” เด็กหญิงร้องไห้โห่ออกมา

“พี่สัญญานะพี่จะหาเราให้เจอ” ยุนกิกอดเด็กสวบตรงหน้าด้วยความรัก

“หนูไปนะ”เด็กหญิงเดินห่างออกไปจากเขาทีละก้าวที่ละก้าวจนตอนนี้เขาไม่สามารถมองเห็นหญิงสาวตรงหน้าได้แล้ว

“เราจะได้เจอกันใช่ไหมยัยตัวเล็ก?” สิ้นเสียงเด็กหญิงเขาก็ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าบ้านไป

————ปัจจุบัน———-

“นะ นายคือเด็กคนนั่นเหรอ ยะ ยุนกิ?” เสียงคุณที่ตอนนี้มันแถบหาคำตอบไม่ได้ มันสับสนไปหมด ทำไมต้องเป็นเขา คนที่คุณรอคอยมานาน แต่ทำไม อะไร เขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ คุณเดินะไปล้มตัวนอนลงบนเตียงพร้อมมือที่กำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมา

“พี่เจอฉันแล้ว แต่ทำไม ทำไมพี่เปลี่ยนไปขนาดนี้” คุณพูดกับตัวเองอยู่อย่างนั่น จนเผลอหลับไปในที่สุด

ความคิดเห็น